Ook ik ben een fase!

Vreemde titel voor een blanco lezer. Voor mij verwijst het naar een blog van iemand die me in korte tijd erg lief geworden was. Ter informatie: we hebben elkaar nog nooit irl gezien. En -sterker nog- ik denk dat wanneer ik hem irl ergens had gezien, ik mijn nek er misschien niet voor verdraaid had (en ik vermoed dat dit vice versa is :-)). Maar iets in hem, de wijze waarop hij communiceerde en de muziek die hij me stuurde,  raakte me zodanig, dat ik durfde vertrouwen. Dat bleek niet de beste keuze, maar dat wist ik toen nog niet.

Soms bekruipt het partnerloos zijn me. Dan meld ik me aan op een datingsite of iets dat daarop lijkt. Zo ook een maand of drie geleden. Ik zocht een gratis datingsite, heb al genoeg verspijkerd aan al die poeha op betaalde sites en mensen die zich vals glimmend presenteren (en in het echt toch behoorlijk gedeukt blijken te zijn, net als ik).

Op die gratis site ontmoette ik de fase-man. We raakten in gesprek en al gauw bleek dat we een gezamenlijke passie hebben: muziek. We houden allebei heel veel van rockmuziek. Stuurden elkaar eindeloos veel muzieklinkjes toe. En in de tussentijd kletsten we de tijd vol. Vaak leidde dat tot hardop lachen om de kwinkslagen en taalgrapjes die gemaakt werden, soms belandden we in een diepgaand gesprek of spitten we een onderwerp uit. En soms was het gewoon heerlijk muziek luisteren zonder veel woorden. Ook goed. Er ontstond een verbinding met fase-man die voor mij heel bijzonder en apart was. En digitaal.

Zoals dat gaat, de berichten werden allengs persoonlijker. De muziek werd steeds specifieker en de titels van de liedjes verraadden soms een gevoel, een verlangen of iets anders. Avonden verstreken en we bleven voortdurend in kontakt. Ik keek uit naar het contact. Fase-man maakte me blij, de uren tikten voorbij en de avonden waren zo om. Het voelde zo fijn.

De kinderen thuis zeiden tegen me: “mam, met wie ben je steeds zo veel aan het schrijven?”. Ze kennen me wel achter de computer met een koptelefoon op (ik omzeil daarmee de voetbalwedstrijden die iedere avond op tv zijn en die hier fanatiek gekeken worden) maar hadden nu in de gaten dat dit één en dezelfde persoon was. Soms lachte ik hardop tegen mijn beeldscherm. Soms genoot ik zo van de muziek die hij stuurde dat ik meezong. En het gebeurde zelfs dat ik danste in de kamer op de muziek die we elkaar stuurden.

Ik liet het antwoord aan de kinderen een beetje in het midden. Het was ook nog een onduidelijke situatie. “Het is iemand die ik leuk vind maar die de afstand tussen ons te groot vindt”. Oh. “Hoe ver is het dan, mama?”. “Een uur”, zei ik en ik zag dat ze hun ogen sperden en hun wenkbrauwen optrokken. “Een uur???”, vroeg mijn oudste: “ben je serieus? Dat is toch een afstand van niets?”. Ik was het met haar eens. Maar ja. Fase-man sprak erover alsof ik in China woonde.

De fase-man en ik wisselden zoveel berichten uit, dat scrollen haast onmogelijk werd. We spraken het voornemen uit elkaar te ontmoeten meteen na mijn korte vakantie. Fase-man beloofde me te bellen. Ik keek er ontzettend naar uit. Maakte wel een voorbehoud voor mezelf, want fase-man bleek bindingsangst te hebben. Wanneer een opmerking of een vraag te dichtbij kwam, sloeg de paniek hem om het hart. Dan namen we even wat afstand en begonnen daarna een gesprek om een en ander toch helder te krijgen. En dat lukte steeds, we waren open naar elkaar.

Ik heb in mijn alleenstaandencarrière veel ervaring opgedaan met bindingsangstmannen. Ik heb zelf soms ook last van bindingsangst. Meestal wanneer ik niet zeker ben van de andere partij. Wellicht was dat nu bij fase-man ook het geval, maar dat weet ik niet. Ik houd het maar liever op de gewone bindingsangst, het is allemaal al ingewikkeld genoeg.

Fase-man heeft een website waarop hij blogs publiceert en teksten schrijft. Eén van de teksten heeft als titel: “Ben ik een fase?”* . Hij beschrijft daarin hoe hij tot heden steeds tijdelijk in het leven van een vrouw mocht blijven. Hoe de andere partij steeds de relatie met hem verbrak. Hoe hij daaronder geleden heeft en of hij wellicht een passant is, die iets goeds brengt, iets leert en daarna weer afscheid moet nemen op een moment dat zijn leerproces nog niet ten einde was. Ik las het blog met veel interesse. Het is wel een mooie gedachte, een pijnlijke ook, om een fase te zijn. Het is niet zo goed voor je zelfvertrouwen om steeds achtergelaten te worden.

Vlak voordat ik ging vliegen (vliegangst) stuurde ik fase-man een lief berichtje. Dat ik hem wilde laten weten dat ik aan hem dacht. Dat ik naar zijn lievelingsland vertrok en hem stiekem een beetje mee wilde nemen. Ik kreeg een simpel berichtje terug: “tot gauw, geniet van je vakantie”. En ik vertrok. In de wetenschap dat ik ver weg was en fase-man eigenlijk een dichtbij-vrouw zocht.

Overal waar ik kwam, realiseerde ik me dat ik het graag wilde delen. Maar ik wilde fase-man niet overspoelen met mijn berichten (en daarmee de indruk wekken desperaat te zijn, terwijl het écht mijn ongebreidelde enthousiasme is) dus ik stuurde hem af en toe een appje. Met een fotootje en een klein tekstje. Ik zag dat ik pas na langere tijd een berichtje terug kreeg met alleen wat basic tekst. Ik wist dat fase-man nagenoeg de hele dag online was op zijn telefoon en op Facebook. Ik voelde de verandering. En ik kon er niets aan doen. Toen ik hem de laatste avond op vakantie in de app vroeg: “hoe is het met je?” kreeg ik een antwoord terug waar ik alle kanten mee op kon. “Confuus”. Ik las het en interpreteerde het, zo zou later blijken, verkeerd. Naïeve troela dat ik ben!

Fase-man was alweer in zijn volgende avontuur gestapt. Wist ik veel, ik stond daar op een brug naar romantische verlichting en lieflijke bootjes te kijken, te denken aan zijn lievelingsmuziek van Damien Rice. “Colour me in”, zingt Damien. Dat deed ik, daar op die brug, maar met de verkeerde kleuren.

Na terugkeer van vakantie zette ik de computer dezelfde avond nog aan. En daar kwam het bericht van fase-man, weliswaar nadat ik eerst gevraagd had hoe het met hem was. Hij voelde zich enorm rot en beschaamd, maar hij was toch zomaar ineens verliefd op een andere vrouw geworden dit weekeind! Ze had hem op vrijdag gevraagd of hij misschien op haar verliefd zou kunnen worden en op zondag hadden ze de daad bij het woord gevoegd. Wát een verrassing. Ik moest er haast van aan het zuurstof. Dezelfde fase-man die mij een paar dagen eerder nog tot rust en kalmte maande, die aangaf bang te zijn zich te binden, die me aangaf het zelfs eng te vinden dat hij mij zo leuk vond. Die me om geduld gevraagd had, omdat hij tijd nodig had. Met ogen op steeltjes las ik het bericht. Fase-man bleek net als de rest van (datend) mannenland te zijn. Dit had ik niet verwacht. Niet van deze gevoelsman. Niet na al die eindeloze stukken tekst en bekentenissen. Wat een teleurstelling. Ik landde niet alleen op mijn hoeven, ik zakte er ook direct doorheen. Dit was niet wat ik wilde, maar ik wist direct dat hier geen keuze was.

Fase-man maakte in één klap van mij een fase-vrouw. En ze leefden nog lang en gelukkig zonder elkaar.

 

 

*de titel van het blog van de fase-man is enigszins aangepast vanwege privacy-redenen. Het is nl. nooit mijn bedoeling iemand aan de schandpaal te nagelen, zeker niet wanneer ik vermoed dat iemand met zichzelf in de knoop zit.

Share Button

Eén gedachte over “Ook ik ben een fase!”

  1. Mooi geschreven Wen. Fasen, fases, fasae, momenten, pieken, dalen, oneindig lange slepende tijdsintervallen met onrust, geluksmomentjes en nog meer cliche…ook jij komt er wel. Voor mij blijft je de dame die the fields of the nephilim leuk vond, durfde te arm worstelen en altijd heerlijk eerlijk bent! Ik ga je bootjes lezen☺

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *