Dromen

Vannacht droomde ik dat ik mijn vader ophaalde met mijn bakfiets.  We gingen naar het huis van Jan Geurtz. Jan zou een reading met ons doen.

Detail: mijn vader is al drie jaar dood, een bakfiets heb ik nog nooit gehad en Jan Geurtz is geen persoonlijke vriend van de familie :-).

De bakfiets had een ruitjesvoering in de bak. Mijn vader zat er als de koning in en ik trapte me het schompes. Daar aangekomen kwam mijn zus met haar dochter ook. Ze waren met de auto en daardoor fris en fruitig. Niets wees erop dat zij het vreemd vonden dat ik mijn vader in de bakfiets geladen had. Ze begroetten ons alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Het huis van Jan Geurtz was wonderlijk zen. Witte muren, een paar groene takjes in heel lichtgroene vaasjes. Een witgeschilderde houten vloer waarop zachte wolwitten stoelen stonden. Het was haast te smetteloos om erop te gaan zitten. Ik twijfelde dus ook, bleef een beetje staan. Mijn vader schuifelde stilletjes door de kamer en Jan Geurtz schonk thee voor ons in. Er draaide zacht lieflijke, klassieke muziek op de achtergrond.

Na korte tijd gaf mijn vader aan dat hij moe geworden was. Hij wilde liever naar huis. Ik nam hem mee en bracht hem per bakfiets thuis. Dat duurde lang, want het was zeker een kilometer of 25.

Stak bij aflevering nog een kaarsje aan boven zijn hoofd, voor het geval hij zou willen lezen.

Ik wilde dat hij eens iets tegen me zei, maar dat gebeurde niet. Hij is er zo vaak maar hij zegt zelden iets. De dame waar ik een bloemenséance bij deed een aantal maanden geleden kwam gelijk aangeschuifeld als mijn vader. Werkelijk, het was een identieke tred. Ik schoot ervan vol. Hoe wist ze dat? Ze vertelde me dat hij me beschermde. Dat hij sorry wilde zeggen. Dat hij veel van me hield.

Ik geloofde haar woorden; had het zo graag van hem zelf willen horen. Maar dat gaat niet meer gebeuren. Dus ik vertrouw erop dat de woorden die ze me overbracht daadwerkelijk van mijn vader waren. Ze kon dat immers niet weten, we hadden elkaar niet eerder ontmoet.

Na de droom van mijn vader bij Jan Geurtz nam ik me voor meer uit te spreken tegen de mensen om me heen. Niemand heeft je een morgen beloofd. En je kunt het einde nooit meer overdoen. En aan het einde van de rit resteert niet dat wat ik materieel achterlaat (sorry, bloedjes) maar het gevoel. De herinnering. De liefde. De details.

Ik hoop dat ik vannacht ietsje beter uitrust. Morgen weer een lange dag.

 

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *