Loslaten

Begin van dit jaar werd mij gevraagd: “wat is je speerpunt voor 2017?”. Ik hoefde er niet heel lang over na te denken. Voor mij is het “loslaten”. Loslaten is zo verschrikkelijk moeilijk.  Op het werk, maar meer nog in privésituaties.

Fase-man is na de boute mededeling met onmiddellijke ingang met de berichtgeving gestopt. Twee maanden iedere avond communiceren en ineens niets meer. Loslaten, eenzijdige vriendschap heeft geen bestaansrecht, eenzijdige liefde is helemaal kansloos. Je realiseren dat je meer waard bent dan dat. Leerproces. Want het komt nog niet helemaal uit de verf, die zogenaamde eigenwaarde.

Mijn bloedjes worden volwassen en vliegen langzaamaan uit. Drieëntwintig jaar zorg ik nu voor ze, waarvan tien jaar praktisch in mijn eentje. Een fulltime baan combineren met de zorg voor vier bloedjes is één groot loslaatfestijn! Je huis is altijd rommelig en nooit schoon (lekker belangrijk), de voorraadkast is altijd leeg (onhandig), er klinkt uit alle hoeken en gaten muziek (naar welke moet ik nu luisteren, mag het wat zachter, ik doe mijn oordopjes toch maar in?), ze willen alle vier vertellen en liefst nog tegelijk (toerbeurtensysteem?) en vervolgens belt je moeder wanneer je nu eindelijk weer eens komt (ik ben toch pas nog geweest? Oh nee, het is al drie maanden geleden).  Terwijl je moeder belt verbrandt je vlees (gatsie, toch maar friet halen op deze doordeweekse dag in plaats van de schijf van vijf?), hang je een wasje op (waarom heeft niemand dat vandaag even gedaan?), voer je de agressieve kat van de buurvrouw (ze is er toch aan gehecht, aan dat beest) en valt er een klodder mayonaise op je nieuwe schoenen (ben ik de enige vrouw die een hekel heeft aan schoenen kopen?).

Loslaten is het sleutelwoord overal voor.

Voor praktische dingen gaat me dat heel goed af. Ik kan prima over een grote berg was heen stappen en erger me evenmin aan stofrollen op de trap of afwas op het aanrecht.

Maar voor de gevoelszaken ligt dat toch iets genuanceerder.

Hoe moet je iets loslaten wat je zo intens lief hebt? Hoe kun je iets loslaten als je weet dat het niet de juiste weg is die bewandeld wordt? Is loslaten beter dan beschermen? Hoe laat je los dat je onheus bejegend bent? Is loslaten wijs, of juist gemakzuchtig?

Ik denk dat loslaten twee kanten heeft.  “Laten”, als in ‘berusten’. En “los”, van ‘losbandig’ of ‘gemakzuchtig’. Ik weet daarom ook niet of het nu dapper en wijs is, of meer gemakzuchtig en onverschillig, omdat je niet weet wat je met een situatie aan moet. Omdat je er geen of weinig invloed op uit kunt oefenen en je afhankelijk bent van iets of iemand anders.

Over  “loslaten” zijn heel veel spreuken. Eén daarvan is: “wanneer je loslaat, heb je beide handen vrij“.  Dat zou betekenen dat je je weg kunt vervolgen, nu je niet meer gehinderd bent door een stukje verleden. Het klinkt een beetje als uit je handen laten vallen en doorhollen. En dat gaat voorbij aan je gevoel dat sommige wonden nu eenmaal tijd nodig hebben om te helen. Sommige situaties zijn niet zoals je dat zou willen maar er is geen manier om deze nu te veranderen, dus je moet de controle uit handen geven. Laten komen wat er komt. Voelen wat je voelt en dit accepteren.

Loslaten kun je pas doen als de wond geheeld is en het litteken gesleten is. Als je daadwerkelijk kunt berusten in een situatie. Loslaten kost tijd en moed. Veel moed. En vertrouwen.

Loslaten is het állermoeilijkst.

 

 

Share Button

Eén gedachte over “Loslaten”

  1. Vanuit het hart geschreven, mooi! Loslaten klinkt inderdaad als de oplossing, maar gaat niet op commando. Niet in een keer….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *