Sterallures

Het is woensdagmorgen. Ik trap de auto aan om kwart voor zeven en rijd naar mijn werk. Het is een ochtend zoals iedere (werk-)ochtend, ik parkeer de auto en open de ruimte en de balie waar ik met een vaste collega zit. Net als ik de computer en de radio heb aangezet, koffie heb gepakt en de dag begint stormen er twee collega’s binnen. “Gefeliciteerd met je ster!”, ze omhelzen mijn collega en mij en we worden overvallen met lieve woorden. We laten het gebeuren en lachen lekker mee.

Het is een officieel gebeuren bij ons op het werk. Eén keer per jaar worden er vijf sterren uitgereikt nadat een heuse daartoe in het leven geroepen commissie de nominaties heeft beoordeeld. Dat duurt lang, heel erg lang. Het duurt zó lang dat je eigenlijk alweer vergeten was dat je iemand genomineerd had :-).
Maar wat in het vat zit, verzuurt niet. Dus de sterren worden uiteindelijk toch daadwerkelijk toegekend en ik heb er één gekregen. Er verschijnt
’s morgens een heel lief stukje tekst op Intranet.  De tekst van nominaties is hierin overgenomen.  Ik heb gewonnen omdat ik zo geduldig kan luisteren. Omdat ik mensen met respect behandel en te woord sta. Omdat ik goed kan incasseren kan samenvatten en kan omzetten in oplossingsgericht denken. Omdat ik met een kwinkslag boze mensen met een glimlach kan laten vertrekken. Omdat er mensen zijn die speciaal voor mij komen,  omdat ik vriendelijk ben of groet. Omdat ik collegiaal en behulpzaam ben.

Eigenlijk heb ik een ster gekregen omdat ik gewoon mijn werk doe.
Omdat ik als méns met mensen werk. Omdat ik het ook bij tijden zwaar heb gehad en daarom wel begrijp dat mensen soms heel boos worden of gaan huilen. Omdat ik inzie dat gezondheid een groot goed is en iemand die lang te veel pijn heeft geen geduld meer heeft. Dat iemand die geholpen wil worden niet wil luisteren naar mijn wollige woorden dat het nog een tijdje zal duren en mij verantwoordelijk houdt voor de wachttijd. Dat heel je leven op z’n kop staat wanneer je ineens neervalt met een hartstilstand of een hersenbloeding. Of wanneer je hoort dat je kanker hebt terwijl je nog maar 30 bent en jonge kinderen hebt.  Dat je denkt dat de hele wereld gek geworden is wanneer je pijnklachten maar niet begrepen of erkend worden. Dat je niet meer weet hoe het verder moet wanneer je geen vergoeding meer krijgt voor een deelprothese waarvan je afhankelijk bent als alleenstaande ouder met vijf kinderen. Of dat je toekomstdromen in duigen vallen wanneer je kind blijkt zeer ernstig ziek te zijn. Dan wil je mij niet horen zeggen dat je op je beurt moet wachten. Dat ik nog geen planning voor je heb. Dat ik nog wacht op bericht van de dokter voordat ik aan de slag kan.

Mijn werk is geweldig mooi. En soms is het bikkelhard. Ik ben de boodschapper van een zorgsysteem dat soms log, oneerlijk en star is. En ik probeer de boodschap, hoe vervelend deze soms ook is, met respect en enige luchtigheid te brengen. En mensen te laten voelen dat ik ze serieus neem, dat ik écht naar ze luister, maar dat ik -hoe graag ik het ook zou willen- hun probleem niet kan oplossen. Omdat ik slechts de schakel ben tussen een heel zorgsysteem en de mensen die onze zorg afnemen, niet omdat ze dat zo leuk vinden, maar omdat er geen andere weg is. En wanneer ze dan eenmaal bij ons binnen zijn en zich wanen in een warm bad van zorg, probeer ik de mogelijkheden met ze in kaart te brengen en daar waar het kan te vergroten. Begrip te kweken voor wederzijdse (on-)mogelijkheden. Vertrouwen te kweken dat we doen wat we kunnen.  En dat lukt vaak. Dat is mijn werk.

Ik heb op geen enkele manier sterallures. Ik zit nog altijd aan de “goede” kant van het bureau en aan de “goede” kant van de telefoonlijn. Ik fluit met de muziek mee, verlaat zachtjes zingend het pand aan het einde van de dag en vervolg mijn weg, niet gehinderd door fysieke beperkingen.  Ik heb eigenlijk makkelijk praten. En tóch heb ik de ster gewonnen.

Ik ben heel vereerd dat ik door mijn collega’s werd voorgedragen voor deze ster. En dat ik door de commissie werd uitgekozen, omdat geoordeeld werd dat ik hem verdiende. Maar het voelt een beetje dubbel.

Bij deze draag ik mijn ster op aan iedereen die ‘m nodig heeft om verder te kunnen. Ik gooi ‘m op, in de hoop dat hij een hele tijd straalt voor ons allemaal en dat wij ieder één wens mogen doen als hij valt.

Share Button

Eén gedachte over “Sterallures”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *