Six-spek

Ik zal jullie een kijkje gunnen in mijn eeuwige onzekerheid. Het is groter dan je zou vermoeden en het heeft vervelendere consequenties dan je inschat.

Het is de wereld van de vetrol. In mijn geval het Six-spek, niet te verwarren met dat prachtige strakke wasbordje waaraan we iedere dag worden blootgesteld in de media.

Hier geen mooi gebruind, strak getraind, in proporties zijnd lijf. Hier een lijf dat ijzersterk is en het iedere dag doet, maar dat in de avond met olijfolie en een schoenlepel uit te strakke kleding moet worden gehesen. Of, zoals een vriendin zou zeggen: “dat wordt aantrekken en vanavond open knippen ūüôā“. Zoiets.

De vetrol is mijn grootste vijand.
Een bourgondisch leven in combinatie met een zittend beroep helpen er niet aan mee de vijand te bestrijden. Dus ieder jaar is het weer zover (meestal na de winter, wanneer ik heerlijk heb zitten cocoonen in de avond achter de computer, met een boek, met muziek op de bank): de vetrollenterreur.
En wat ik ook uit de kast pak, het zit allemaal te strak.  Mijn liefste spijkerbroek kan niet dicht behalve wanneer ik ga leren één keer per uur te ademen. Mijn zwarte jurkje heeft een te fragiele rits, overmacht. Waarom maken ze die dingen niet wat steviger?
Het is mijn eer te na om steeds grotere kleding te kopen, dus ik beperk me tot een paar kledingstukken. Niet de mooiste, want ik wil er niet veel geld aan uitgeven, het is tenslotte tijdelijk. Toch?

Tijdelijk blijkt een ruim begrip.
Het voorjaar komt, de wandelschoenen worden een paar keer per week aangetrokken. Het springtouw komt weer uit de kast. Maar het helpt allemaal weinig, zeker wanneer je je soms in de avond één biertje veroorlooft en daarbij een halve (afgerond naar beneden) zak chips leeg eet. Of, bij gebrek aan chips, stukjes kaas afsnijdt.
Zou het de leeftijd zijn? Hormonen kunnen ook knap irritant zijn. Is het mijn totale gebrek aan zelfdiscipline? Waarom kan ik het bij andere dingen wel (ga toch ook iedere dag naar mijn werk. Zorg trouw voor de kinderen en de mensen die me lief zijn?) en waarom lukt het me niet al dat voedsel te laten staan waar mijn lijf alleen maar werk aan heeft zonder dat het iets oplevert. Nou ja, het levert wel iets op, frustratie. Maar dat zocht ik niet. Dus loop ik nu een aantal maanden rond in kleding die stom is, maar goedkoop want tijdelijk. Voel ik me niet prettig en zeker niet representatief. Ik was geen voorgrond-mens maar nu positioneer ik me graag helemaal ergens achterin.

Je begrijpt:  het is weer zover. Ik ben ontevreden over mijn lijf en voel me daardoor beperkt. Daar vind ik mij te jong voor.  Bovendien veroorzaak ik het grotendeels zelf.  Ik zoek de doorbraak.

In mijn zoektocht naar alternatieve afvalmethoden (ik geloof dat ik ze allemaal al geprobeerd heb) stuit ik op een plaatselijke fysiotherapeut/coach/acupuncturist. Ik besluit hem te bellen en we maken een afspraak. Volgende week gaat mijn six-spek-avontuur van start met deze nieuwe meneer die met zijn praktijk haast om de hoek gevestigd is.  O wee als hij begint te zeuren over meer beweging. Dan zullen we nog eens zien wie van ons wie met die naalden prikt!

Ik houd jullie op de hoogte.

 

Share Button

E√©n gedachte over “Six-spek”

  1. Ik ben benieuwd naar deze methode. Misschien ook wel wat voor mij. Het liefst een methode waarbij ik alles kan blijven eten en me niet gek hoef te trainen in de sportschool. Zou dat bestaan? Denk het niet, rest ons niets anders dan het accepteren van de six-spek, hihi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *