Trots!

Het is donderdagmiddag 14.00 uur als ik mijn collega’s gedag zeg en hen een prettig weekeind wens. Ik wandel naar de uitgang van het gebouw in de wetenschap dat mijn zoon daar op me wacht. Hij was me een half uur geleden al komen halen maar ik moest mijn werk nog even afmaken. Ik zie hem zitten, starend op het beeldscherm van zijn nieuwe telefoon. Er liggen twee croissantjes op zijn bord. Hij krijgt vandaag zijn diploma uitgereikt. Lees “Trots!” verder

Share Button

Walk of Wisdom

Zaterdagmorgen. Ze staat voor de deur en ze straalt. We gaan samen een stuk lopen van de pelgrimstocht rond Nijmegen, die zij me voor mijn verjaardag heeft gegeven. Het heet the Walk of Wisdom. Dat kan ik wel gebruiken! Een lange tocht vol bezienswaardigheden. In ieder dorp waar de route ons brengt, is een soort vogelringetje te krijgen voor aan je leren pelgrimsveter. Het klinkt allemaal buitengewoon zen. Als je de tocht hebt gelopen mag je een stuk schrijven over je ervaringen. Eens in de twee jaar worden deze gebundeld en wordt een boek uitgebracht. Spekkie voor ons bekkie!  Lees “Walk of Wisdom” verder

Share Button

Tattoo

Het is vrijdagavond als hij tegen me zegt: “mam, morgen ga ik een dagje naar Amsterdam”. Ik kijk naar zijn gezicht. Hij gaat wel vaker een dag naar onze hoofdstad, net als zijn broers. Het oefent aantrekkingskracht op hen uit. Ik snap het wel (denk ik), ik kom er ook graag. De zoon in kwestie kijkt me schalks aan als ik vraag: “wat ga je er doen?”. Hij zucht. “Uh…mam, ik hoef niet mijn dagprogramma te bespreken toch?”. Oh ja. Dat hadden we inderdaad afgesproken, nadat hij thuis is gekomen van vier maanden in het buitenland.  Lees “Tattoo” verder

Share Button

Gastblog van Iris: zóóó saai!

Een diepe zucht.

Alle drie kijken we op; twee klasgenootjes en ik.

Witblond is ze en haar helderblauwe ogen kijken over het algemeen twinkelend de wereld in.
Na de introductie van deze tekenles ben ik toevalligerwijs aangeschoven bij dit groepje.

Bij ons thuis is het zóooo saai!”. Lees “Gastblog van Iris: zóóó saai!” verder

Share Button

Arrivé

Als ik om kwart voor zeven ’s morgens mijn auto start, verschijnt er een melding op het display dat de bandenspanning niet in orde is. Mijn auto is het hele weekeind geleend door de éénnaoudste. Verdorie. Ik heb geen tijd, moet werken. Ik rijd rustig aan naar mijn werk en besluit op de terugweg de banden op te pompen. Ik app de zoon in kwestie: “stond die bandenmelding er dit weekeind niet op?”. Hij heeft het niet gezien, maar heeft bij nader inzien wel gevoeld dat de banden niet goed waren. Oeps! Vergeten te zeggen. Met dank. Lees “Arrivé” verder

Share Button

Doopceel

Ik zit net een aantal internetartikelen te lezen, als er een icoontje oppopt. Ha! Een berichtje. Ik ben altijd blij met berichtjes. Ik lees mijn artikel rustig uit en zal dan eens op zoek gaan naar de berichtgever. Tegenwoordig ben ik lid van twee datingsites. Eén waar je pas foto’s kunt zien als je een tijdje met elkaar hebt gesproken. Dat kost veel tijd, ik doe het daarom niet erg vaak. Van een andere site ben ik passief lid. Daar kan ik alleen op berichtjes antwoorden maar zelf niets versturen. Het is daar, zoals verwacht, buitengewoon stil. Ik vind het wel best. Lees “Doopceel” verder

Share Button

Van oma mag dat wel!

De eerste paar weken na de vakantie zijn om. Ik ben alweer volop aan het werk. Deze week was de laatste volle week met de collega waarmee ik het heel goed kan vinden. Als ze terug is van haar vakantie ga ik naar een andere afdeling. Na een jaar of 8 wordt het tijd voor verandering. Het kwartet is naar school. We zijn weer los! Lees “Van oma mag dat wel!” verder

Share Button

Bokkenpootjes

De eerste werkweek van Steptember is voorbij. Het kostte moeite, dat zeg ik eerlijk. Iedere dag 10.000 stappen zetten als je een zittend beroep hebt is geen sinecure. En ik kan er niemand de schuld van geven, want ik heb het idee om met een groepje deel te nemen aan dit goede doel zelf bedacht. Typisch gevalletje enthousiasme. Lees “Bokkenpootjes” verder

Share Button

Arachnofobie

Hij scheurt de hoek om en remt schielijk. Zwaait joviaal de deur van zijn bedrijfsauto open en verwelkomt me opgewekt met een knuffel en een kus. “Héé Wen”, zegt hij: “kom, we gaan niet door de regen lopen hoor, ik parkeer m’n auto wel ergens in de buurt. Trouwens, jouw auto is alweer een oud model”.  Hij knipoogt. Ik glimlach en stap in. Ben blij dat ik hem weer zie en spreek. Hij is één van mijn lieve alleenstaande vrienden. Lees “Arachnofobie” verder

Share Button

Gastblog van Iris: bijzonderwijs

Onderwijs haalt het nieuws. Vrijwel iedere dag is er wel iets over te lezen. En de laatste tijd vaak in mineur. De salarissen van leerkrachten in het basisonderwijs wijken negatief af van andere HBO-beroepen, de werkdruk is extreem hoog, de uitval eveneens, carrièrekansen nihil en de druk van buitenaf zwaar. Ouders zijn kritisch, trachten vaker dan ooit hun gelijk via instanties van buitenaf of zelfs de rechter te halen –ook over zoiets als een schoolfoto of plaatsing in een klas, je verzint het niet– en het Ministerie maakt van de scholen een doekje voor ieder maatschappelijk bloeden. Lees “Gastblog van Iris: bijzonderwijs” verder

Share Button