Fantoompijn

Het is half drie in de nacht als ik een appje bij hem hoor binnenkomen. Hij wordt er niet wakker van. Hij krijgt niet dikwijls appjes. Even twijfel ik of ik hem wakker zal maken vanwege mijn onderbuikgevoel, maar ik besluit dit niet te doen. Morgen een spannende dag. Een dag waarop hij zich verheugd heeft, want dan ziet hij eindelijk zijn dochters weer. Het is de eerste tijd na de scheiding redelijk goed gegaan met de omgangsregeling, maar al snel kwamen de eerste barsten. Dat was -zo zou later blijken- het begin van het einde. Hij heeft zijn dochters nu alweer twee maanden niet gezien, omdat zij leuke weekeindjes uit met de kinderen plant als ze eigenlijk bij hem zouden zijn. Omdat zij de agenda van de dochters plant, waarin onbegrijpelijk weinig beschikbare tijd is voor hem. Dat gaat nu eenmaal zo, wanneer je alles laat prevaleren boven de tijd van de meiden met hun vader. Prioriteiten.

Hij kijkt de volgende ochtend meteen op zijn telefoon. Korte, strakke en zakelijke instructies heeft hij gekregen van zijn ex-partner. Waar hij de dochters kan ophalen, wat ze moeten eten, wat vooral niet de bedoeling is en hoe laat ze absoluut weer terug thuis moeten zijn voor andere afspraken. Dat dit de regeling met hem volledig doorkruist, is blijkbaar van ondergeschikt belang. Hij krijgt militaire orders en hij volgt ze op. Hij heeft weinig keuze. Ik voel hoe hij zich oppept om zijn dag met zijn kinderen niet te laten overschaduwen door haar gedetailleerde onvriendelijke bemoeienis. Hij verlangt vooral naar zijn dochters.

We stappen al vroeg in de auto en rijden richting het Oosten. Halverwege de rit komt er weer een appje. We zijn beiden alert. Hij leest het direct. Ik zie aan zijn gezicht dat het geen goed nieuws is. “Ze komen toch niet”, zegt hij gedesillusioneerd. “De jongste is ziek en zij vindt dat ze dan beiden thuis moeten blijven”. We zitten zwijgzaam in de auto. Alle woorden zijn nu te veel.

Hij heeft eindeloze gesprekken met haar gevoerd, wel of niet in het bijzijn van professionele begeleiders. Niemand kan er de vinger op leggen waarom één van de dochters haar vader niet meer wil zien. Zelfs de meest gespecialiseerde kinderpsycholoog komt niet achter een mogelijke oorzaak.  Zijn dochter is pas acht. Haar jongere zusje kopieert het gedrag. Hij doet wat in zijn vermogen ligt maar hij verliest stukje bij beetje het contact met zijn bloedjes. Zijn leven is niet meer compleet. De laatste keer dat ze bij hem waren zei de oudste tegen mij: “we komen vanmiddag naar papa, maar we gaan vroeg naar huis, want morgen gaan we iets vééééél leukers doen!”. Ik vroeg haar wat ze dan gingen doen. “We gaan met mama, opa en oma naar de Efteling, da’s pas écht leuk”. Ik zag dat hij verschrompelde. We waren in een grote speeltuin, hadden net een ijsje gekocht en hadden het gezellig. Dachten we.

De dochters dreven steeds verder van hem af. En hoe meer hij probeerde, hoe slechter het contact werd. Hij was niet opgewassen tegen de mondigheid van zijn ex-partner. Tegen haar formeel goed begrensde assertiviteit en haar onjuiste voorstelling van zaken, die bij alle deskundigen probleemloos bodem leek te vinden. Ze was zelf immers docent op een basisschool, haar kennis en inzicht werd op waarde geschat. Haar krokodillentranen werkten iedere keer weer. Ze kreeg uiteindelijk -na heel veel soebatten- een aantal sancties opgelegd als ze de omgangsregeling zou blijven negeren, maar ze hield zich categorisch nergens aan. Er was nooit een consequentie. Ze kon ongestoord doorgaan met traineren. Hij verdween langzaam maar zeker volledig uit hun beeld. Net zo lang totdat alle contact verdween, hij een schim werd van wie hij ooit was, hij zich afsloot van alle buitenstaanders en ook ik het wezenlijke contact met hem verloor.

Een tijdje geleden stuitte ik min of meer bij toeval op een coach die zich op allerlei problematiek richt, maar sinds kort ook op ouderverstoting en het ouderverstotingssyndroom. Die een platform van mensen in een soortgelijke situatie heeft opgericht. Workshops en coachingstrajecten aanbiedt met behulp van een enneagram. Hulp biedt aan de verstoten ouder. Niet met de intentie tussenpersoon te worden tussen de ouder en het kind in kwestie, maar met de intentie de verstoten ouder handvatten te verstrekken om van het leven te blijven genieten. Om de pijn gedoseerd te voelen. Niet weg te zakken in het verdriet. Om weer stevig in je schoenen te staan, van het leven te genieten en daardoor op rustigere wijze misschien ooit weer contact te kunnen leggen. Bevlogen vertelt hij dat hij uit persoonlijke ervaring spreekt en hoopt anderen te kunnen helpen door middel van dit enneagram. Het is een bijzondere methode, welke probeert inzage te geven in de verschillende mensentypes, hun kracht en zwakte, hun wijze van communiceren en de mogelijke interactie die daardoor ontstaat. Hij houdt een spiegel voor en probeert via het door de jaren heen aangeleerde en veranderende gedrag van ieder mens afzonderlijk de weg terug naar diens essentie te vinden.

Zijn ouders zitten op de voorste rij bij zijn presentatie. Zijn vader knikt begrijpend en stelt een aantal vriendelijk kritische vragen. Ze zijn duidelijk trots op hun zoon en delen zijn pijn. Ook zij zien hun kleinkinderen niet meer. Zijn moeder vertelt over een familiefoto, waarop structureel een paar kinderen ontbreken. Over de drempel waar ze overheen is gestapt om de foto uiteindelijk tóch te maken. Het is een aangrijpend verhaal. Ik zie dat hij zijn handen ineen vouwt terwijl hij haar rustig laat uitpraten.

Ik hoop dat er meer aandacht komt voor dit soort schrijnende situaties. Dat hij met zijn bedrijf en zijn enthousiasme veel mensen weet te bereiken. En vooral dat deze mensen, door de handen ineen te slaan en positief te blijven, kunnen laten zien dat er een weg is, ook al lijkt dat soms niet zo.

Hij kwam bij toeval op mijn pad. Hij knoopt bij mij zomaar wat losse eindjes aan elkaar, maar dat weet hij zelf niet. Hij heeft ongemerkt al verbonden voordat hij goed en wel gestart is.

Ik schud hem de hand en zeg hem mijn support toe, al hoor ik in deze niet tot zijn doelgroep. Fiets naar huis en denk mijn gedachten. Het waren veel indrukken. Ik voelde de pijn van diverse mensen door elkaar heen. Van de vriendin die naast me zat en zich dapper staande houdt als verstoten ouder van twee jongens. Ik voelde zijn drive om het verschil te maken. Ik hoop zó voor hem dat het hem lukt te doen waar zijn hart ligt. En bovenal hoop ik dat zijn praktijk over een aantal jaren volstrekt overbodig is geworden. Omdat we dan eindelijk hebben ingezien dat we in openheid met elkaar meer bereiken dan alleen. Oók -of misschien wel juist wanneer– je als ouders van elkaar gescheiden bent.

Morgen weer een nieuwe dag.

 

Home

 

 

 

 

 

Share Button

16 gedachten over “Fantoompijn”

  1. Heel mooi geschreven, raakt me. Hopelijk gaat er in deze situatie verandering komen. Hopelijk gaat voor veel ouders, die hun kinderen niet zien, de situatie veranderen. Contact is zowel voor de kinderen als voor de ouders erg belangrijk.

  2. Gelukkig hoor ik niet meer tot zijn doelgroep. Niet omdat mijn 3 kinderen nu wel een moeder hebben, die mag er nog steeds niet zijn. Wel omdat ik mijn leven daardoor niet laat verpesten.

  3. Wij waren ontroerd na het lezen van je blog. Het is zo waar wat je schrijft.
    We hopen zo dat het initiatief van Mark-Jan voor veel mensen in deze situatie iets goeds kan brengen.

    1. Het is fijn dat het blog de emoties helder heeft overgebracht. Ik hoop ook dat Mark-Jan veel mensen bereikt. Hij heeft in ieder geval iets goeds in gang gezet. Dat vind ik buitengewoon moedig.

  4. K zou graag details lezen van het leven van deze vader. Die mis ik. Hoever woont hij van zijn kinderen. Vindt zijn vriendin het prettig om aandacht te krijgen voor ouderverstoting, ze gaat immers alleen naar de therapeut. Uiteraard een heel verdrietige situatie, het belang van het kind in het geding.

    1. Beste Caatje. In mijn blog lopen twee verhaallijnen door elkaar heen. Mijn eigen ervaring versus het nieuwe speerpunt van de praktijk van Mark-Jan, waar ik oorspronkelijk terecht kwam voor iets anders. Ik heb geprobeerd een gevoel over te brengen, niet om mijn gelijk te halen. En ik ben het met je eens, het is nooit in het belang van de kinderen en altijd zeer verdrietig.

  5. Ik heb het met een brok in de keel gelezen, want het is zo herkenbaar zoals hij de kinderen heel langzaam uit het oog verliest en er alles aan heeft gedaan om de kinderen een fijne tijd te bezorgen. Het is net of de kinderen je echt niet meer (her)kennen en leven/reageren alsof ze gedrogeerd zijn.

    1. Bedankt voor je reactie, Erwin. Ik geloof -maar ik ben niet de deskundige, Mark-Jan weet er meer van- dat je jonge kinderen op subtiele wijze helemaal kunt hersenspoelen. Daarom is het ook zo moeilijk om je vinger erachter te krijgen en nog lastiger om verhoudingen weer “normaal” te krijgen. Je kunt je altijd aanmelden bij de doelgroep van Mark-Jan als je wilt!

  6. Ik vind het een verdrietig verhaal wat ik helaas herken van mensen om mij heen…waarom beseft zo’n ex-partner niet dat de kinderen de grote verliezers zijn?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *