Zilver

Het is half tien in de ochtend. Ze zit tegenover me en kijkt me aan. Ze ziet intens wit en ze is afgevallen. Ze heeft mooie kleding aan en een prachtig figuur, maar haar schouders hangen af en het ontbreekt haar momenteel aan levensvreugde. Ze heeft het zwaar. 

Ze heeft een gezin met jonge kinderen. Ze dacht dat ze redelijk gelukkig getrouwd was, maar daar dacht hij blijkbaar anders over. De sfeer is om te snijden, ze maken over iedere futiliteit ruzie. Ik kijk haar aan, meer hoef ik ook niet te doen. Ze vertelt over de weekeinden dat ze om beurten naar de caravan gaan, zodat één van hen in het huis bij de kinderen kan blijven. Over zijn plotselinge drang te gaan hardlopen met zijn eveneens gescheiden vrouwelijke collega. Over de fijne inhoudelijke gesprekken die hij met zijn vrouwelijke collega wél voert, maar met haar niet kan voeren. Zij begrijpt hem wél, wrijft hij haar in. Zijn telefoon zit aan zijn handpalm gekleefd en er zit sinds een tijdje een beveiligingscode op. Dat was vroeger nooit zo. Hij zit voortdurend te appen maar zij mag nooit weten met wie. Als ze ernaar vraagt antwoordt hij dat ze paranoïde is. Er druppelen tranen uit haar ogen terwijl ze vertelt.

Ik zie de pijn in haar ogen. Ik voel haar onmacht. Ik krimp ineen wanneer ze vertelt dat ze niet in een oud huisje wil gaan wonen met haar kroost. Dat ze de kinderen altijd om zich heen wil hebben. Dat ze niet om deze situatie gevraagd heeft en niet van plan is als eerste uit het huis te vertrekken. Het was zijn plotselinge move, hij wilde niet meewerken aan professionele hulp, hij is er klaar mee. Hij moet dan ook maar vertrekken. Ik knik bevestigend.

Ze is nog nooit alleen geweest. Is vanuit huis gaan samenwonen, heeft met diezelfde man een gezin gesticht. Ze kan het niet alleen, geeft ze aan.  Het is niet eerlijk. Ze voelt zich aan de kant geschoven.

Ik kan het niet ontkennen. Dat wat ze voelt, is realiteit. Of hij nu in een midlife-crisis zit of hun huwelijk al langere tijd wil beëindigen, het initiatief komt van hem. Zij ondergaat. Ze lijdt en niet een beetje.

Ik luister naar haar. Knik en drink kleine slokjes van mijn koffie. Ik ken de situatie, maar niet op deze manier. Het is een zure appel, dat weet ik heel goed. Maar ik zou willen dat ik haar kon uitleggen dat je heel veel wint wanneer je je nu niet krampachtig aan al je principes vasthoudt. Dat je, wanneer je water bij de wijn doet, elkaar eerder halverwege zult vinden. Dat je omwille van het welzijn van je kinderen moet proberen er het beste van te maken. En dat een thuis niet afhangt van een prachtig nieuw, mooi, schoon en opgeruimd huis, maar van de warmte en de aandacht binnen.  Dat je intens gelukkig kunt zijn in een klein oud huis waarin ook de mensen die je lief zijn zich op hun gemak voelen. Waar plaats is voor een lach en een traan. Waar levens gedeeld worden en naar elkaar wordt omgezien.

Ik zou haar wel willen vertellen dat de vader van mijn kinderen en ik probleemloos samen verschijnen bij alle gelegenheden die de kinderen aangaan. Leuke én minder leuke. Dat hij en ik de laatste jaren zelfs inhoudelijke gesprekken hebben over hoe het tussen ons gegaan is, waar het mis gegaan is en hoe ons leven er tegenwoordig uitziet. Dat het nooit een issue is geworden voor onze kinderen of hij en ik zouden komen, omdat we heel goed kunnen mengen. Dat er tussen zijn en mijn familie nooit enig gedoe geweest is. Dat daardoor de situatie zoals die ooit was -pijnlijk en confronterend- geworden is tot een hele bijzondere én dierbare. Eén die ik iedereen gun die in deze omstandigheden terecht komt. Omdat je daarmee het beste maakt van iets verdrietigs.

Ze hoort me niet. Ze kijkt me aan met een verwilderde blik. Ik zie de paniek in haar ogen. Ik slik mijn woorden in en mijn gedachten dwalen wat.

Mijn dag begon vanmorgen om zeven uur met een appje aan de vader van mijn kinderen, waarvan ik meer dan tien jaar geleden gescheiden ben.  “Goedemorgen! Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat we trouwden. Wat zijn we al oud, hè?”. Binnen een kwartier kwam er een appje van hem terug. “Ja, mooie herinneringen aan een prachtige dag. We zijn alweer meer dan twee keer zo oud als toen”.

En hoewel het als een eeuwigheid geleden voelt dat ons huwelijk werd ontbonden, voel ik vandaag op een aparte manier tóch de verbinding die er ooit was. Het is goed zoals het nu is, maar ook wij én onze omgeving hebben daar hard voor gewerkt. Het einde van wat ooit een troosteloze, donkere tunnel leek heeft ons uiteindelijk een prachtig nieuwe dynamiek opgeleverd.

Ik zou willen dat ik haar dát op het hart kon drukken op deze zilveren dag. Pak het zilver, als het goud onbereikbaar blijkt te zijn!

Ik schenk haar nog een keer koffie in en wens haar oprecht veel kracht en wijsheid toe.

 

 

 

 

 

 

Share Button

4 gedachten over “Zilver”

  1. Prachtig geschreven weer! Ook ik ben blij dat ik uiteindelijk voor mezelf heb gekozen waardoor de vader van mijn kinderen en ik nu een fijne en vriendschappelijke relatie hebben waar onze kinderen ons heel dankbaar voor zijn!

  2. Zilver heeft een bijzondere zachtheid, het is goed polijstbaar en het heeft een prachtige glans. In het volksgeloof geldt zilver als afweer tegen demonen. Vier het zilver❣️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *