The circle of life

Het is een gewone donderdag. Althans, voor de meesten van ons. In mijn huis begint de dag om half zes. Douchen, aankleden, ontbijten, lunch smeren. Voordat ik vertrek, breng ik haar om kwart voor zeven een kopje thee en geef ik haar een knuffel. Ik wens haar veel succes en zeg haar dat ik er geen moment aan twijfel of ze het kan. Mijn dochter gaat vandaag afstuderen.

Op mijn werk vertel ik een aantal collega’s over haar afstuderen. Mijn telefoon ligt voortdurend op mijn bureau binnen handbereik. Ik onderdruk de neiging er iedere minuut op te kijken.

Dik twintig jaar geleden werd ze geboren na een voldragen zwangerschap. Ze was lang, heel mager (net haar moeder!) en erg uitgedroogd. Haar leven begon al spannend, haar navelstreng was door de vliezen gegroeid. Daardoor had ze een hele tijd op rantsoen geleefd zonder dat wij dat wisten. De verloskundige, destijds nét afgestudeerd, trok wit weg toen ze de vliezen doorprikte en later zag dat ze net náást de navelstreng had geprikt. Dat had anders af kunnen lopen. Het huisje waarin het leven van mijn dochter begon werd met mijn instemming een studieobject voor de gynaecologen.

Ze maakte een goede start, maar huilde veel, soms dagen achter elkaar. Dat dreef ons jonge onervaren ouders wel eens tot wanhoop. We susten, wandelden, koesterden en droegen haar in draagzakken bij ons. Het kwam goed, maar dat duurde een tijdje.

Het is vier uur in de middag als het piepkleine kale dotje van destijds me belt. “Mam”, begint ze. Ik ken haar zo goed dat ik al weet wat ze gaat zeggen. “Mop, hoe ging het?” vraag ik haar. “Ik ben geslaagd!”, zegt ze en ik hoor op de achtergrond een hoop vrolijk geluid. Mijn ogen lopen vol en er ontwikkelt zich een prop in mijn keel. Ik slik het zoveel mogelijk weg want ik ben op mijn werk. Big girls don’t cry. Wat een prestatie. Ik ben zo trots op haar!

Ik sluit mijn computer iets vroeger dan normaal en ren de supermarkt in om wat extra boodschappen te doen. Mijn telefoon stroomt vol met appjes. Een paar uur later is mijn hele woonkamer gevuld met mensen die een borreltje komen drinken en komen feliciteren. Bossen bloemen, chocola, bubbels en een prachtig kunstwerk krijgt ze. Ze straalt.

De drie verlostassen zijn gisteren binnen gekomen. Ze laat vol trots zien wat erin zit. Van een stethoscoop tot een intubatieset voor een baby. Een scharenset met vernuftige puntjes of juist zonder snijvlak. Navelklemmen. Een doptone. Een prachtige etui waarin verdovingsvloeistof en stollingsmiddel gestopt kan worden. Het bezoek luistert aandachtig naar wat ze erbij vertelt. Haar broers blijven stoïcijns op de bank zitten, die zijn vooral geïnteresseerd in hoe je voorkomt dat er überhaupt een baby in een buik komt. Het mag de pret niet drukken.

De volgende fase begint. Ze gaat zich inschrijven als ZZP-er en hoopt via invalwerk ergens aan een baan te komen. Dat gaat haar vast lukken, denk ik. Ik ben in een grijs verleden vier keer bevallen, ik zou een rotsvast vertrouwen hebben in mijn dochter, haar serene rust en haar vakkennis. Ik zou mijn bevallingslot in het volste vertrouwen in haar handen leggen.

Na ruim twintig jaar is er een nieuwe cirkel rond. De prul van destijds verwelkomt nu nieuwe wereldburgers. Haar vader slaat kort een arm om mijn schouder. “Dat hebben we toch goed gedaan”, zegt hij en hij lacht. We sluiten hier weer een project af!

Tegen middernacht rollen we moe maar voldaan allemaal ons bed in. Over twee weken zal ze in het bijzijn van haar vader, zijn vrouw en mij haar diploma in ontvangst nemen en de eed afleggen. Ik zal voor de zekerheid toch maar tissues meenemen.

 

Share Button

Eén gedachte over “The circle of life”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *