Nietsnut

Het is vrijdagavond elf uur als ik besluit te gaan slapen en ik de afwas uit de woonkamer verzamel om deze naar de keuken te brengen. Ik ben moe, het was een drukke en enerverende week. In de keuken staat de éénnajongste tegen het aanrecht geleund te appen. Vlak voordat ik het aanrechtblad bereik valt er een lepeltje op de grond voor zijn voeten. Het klettert op de tegels. “Goed zo mam”, zegt hij en hij glimlacht. “Jij kan ook echt helemaal niets, hè?”.  Hij legt troostend zijn arm om mijn schouders. 

Zijn blauwe ogen twinkelen. “Dankje voor het compliment”, zeg ik hem als hij me een kus geeft. “Is het echt zó erg?”. Hij grijnst. “Nou………”, antwoordt hij cynisch: “nee hoor mam, valt best mee”. Ik kijk hem aan. “Wat kan ik dan wél goed?” vraag ik hem. Ik lach om de onnozele uitdrukking op zijn gezicht. De komediant. Het antwoord laat lang op zich wachten. “Jeetje, moet je daar zó lang over denken?” informeer ik voorzichtig en ik besluit het spits af te bijten. “Jij bent heel goed met mensen”, zeg ik hem. “Jij bent een sfeermaker. Een verbinder. Je bent knap én eerlijk.  Vrolijk. En jij weet alles van voetbal”.  Hij knikt instemmend als hij mijn complimenten schaamteloos incasseert.

Jij kunt ook vast wel wat hoor”, zegt hij even later schoorvoetend.  Ha! Dat valt dan weer mee. Ik ben op mijn hoede voor het vervolg, ik ken mijn bloedje langer dan vandaag. “Jij kunt bijvoorbeeld heel goed véél te veel boodschappen doen voor een verjaardag. Zoveel dat we er het hele jaar van kunnen eten en drinken”. Hij pauzeert even. “Jij kunt ook wel lekkere gehaktballen maken”. Hij grijnst en ik ook. Vooral die ene keer zeker, toen de eierschillen per ongeluk ook in het gehaktmengsel verdwenen waren? “Jij kunt trouwens héél goed culinair koken”. Hij lacht hardop en met open mond. Culinair koken en protocollair opdienen passen totaal niet bij me. “Je favoriete gerecht……….”, zegt hij lachend: “………is de Hond in de Pot”. Tssss. De kwal. Er is hier nog niemand van de honger omgekomen.

En………”, zegt hij vervolgens: “jij kunt fantastisch strijken!”.  Je moet weten, ik strijk al zo’n 30 jaar en tijdens die periode heb ik één keer een te heet strijkijzer op de mouw van een peperdure winterjas gezet. De door mijn oudste zoon zelf gefinancierde jas schroeide in één seconde aan de strijkzool vast en zowel jas als strijkijzer moesten worden weggegooid. Hoewel ik mijn verlies ruiterlijk toegaf en een nieuwe (veel te dure) winterjas voor de zoon in kwestie kocht, gingen mijn Sinterklaasgedichten jaren later nóg over het gevaar om mij je precaire kleding te laten strijken. Wat een lol in huis. Het resulteerde er overigens niet in dat iedereen zijn of haar eigen strijkwerk ging doen, waaruit ik concludeerde dat het toch best nog meeviel met mijn missers.

Mijn bloedje en ik lachen met elkaar. Hij klemt me in zijn armen en geeft me een kus op mijn wang. “Maar je bent wel lief hoor”, zegt hij tegen me. “Jij helpt altijd iedereen”. Ah. Toch nog een serieus compliment. Mijn dag is weer goed.

Even later lig ik in mijn bed te tollen. Ik heb de hele week gewerkt. Mantelzorg verleend op mijn enige doordeweekse vrije dag. Naar een indrukwekkend, persoonlijk en pijnlijk verhaal van een vriend geluisterd en dit op zijn verzoek in mijn eigen luchtige woorden vastgelegd voor professioneel gebruik. Mijn afstuderende kind moreel gesteund. Feest gevierd met een kamer vól mensen. Uit eten geweest met collega’s. De puber gemotiveerd zijn proefwerkweek te doen. Twee vrienden ge-support die zich in een hevig rammelende relatie bevinden.  Een door zijn nieuwe Lexa-vriendin bruut aan de kant gezette vriend moed ingesproken. Hardlopende vrienden en collega’s blij onthaald. Onderhandeld met twee lokale ondernemers die mij tegen betaling willen laten schrijven over dingen die ik niet zelf bedacht heb. Gebrainstormd met mijn zus, die al een tijdje niet goed in haar vel zit. Maar ja, dat was het dan ook wel. Denk ik. Waar ben ik eigenlijk zo moe van?

Ik zal binnenkort toch eens op zoek gaan naar een noemenswaardige bezigheid.

 

 

 

 

 

Share Button

3 gedachten over “Nietsnut”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *