Lady Cave

Na mijn date met de slimste mens had ik nog mailcontact met één man die ik tijdens mijn korte lidmaatschap van de datingsite had ontmoet. We schreven nog wat, appten wat en na verloop van tijd kwam de vraag of we misschien ergens wat zouden gaan drinken. Ik had mezelf een nieuwe strategie opgelegd, namelijk die van het sneller ontmoeten zonder ongefundeerde aannames en torenhoge verwachtingen. Ik stemde in en sprak een datum en tijdstip met hem af.

Hij woonde niet ver bij mij vandaan, dus de koffie halverwege was eenvoudig in te plannen. Alhoewel, qua locatie was het sneller geregeld dan qua tijdstip. Mijn leven is druk, het zijne bleek haast net zo druk te zijn. Meer dan eens had hij me gezegd dat hij het juist zo fijn vond dat ik ook een gevulde agenda had, omdat hij iemand zocht met een dynamisch leven. Check!

Op de afgesproken datum parkeerde ik mijn auto middenin het bos bij een restaurant en kort daarna reed ook zijn auto het parkeerterrein op. Hoewel ik alleen een pasfotootje van hem gezien had, herkende ik hem wel. Hij was aanmerkelijk kleiner dan ik gedacht had. Hij begroette me met een lach, een hand en een vriendschappelijk kus, waarna we samen het restaurant in liepen, waar het druk en warm was. We vonden ergens in de lobby nog een bankje waar we konden zitten en wat konden drinken.

Hij sprak zoals hij appte. Snel en soms niet helemaal duidelijk. Hij was nerveus, of gewoon wat hyper. Hij vertelde over zijn sportieve bezigheden, waaronder hardlopen, skiën en fietsen. Ik vertelde over mijn schrijverij. Mijn liefde voor muziek. Mijn wandelingen.

Toen we terugliepen naar de auto viel me op hoe tanig hij was. Amper net zo groot of zelfs kleiner dan ik en sportief, maar smal. Ik vroeg me in stilte af of het sporten een uit de hand gelopen hobby of een obsessie voor hem was. Ik zei hem dat we wel flink van elkaar verschilden. Hij lachte het weg. “Je hoeft toch niet dezelfde hobby’s te hebben?”, zei hij. Hij had gelijk. Elkaar ruimte gunnen om je eigen dingen te doen, dáár gaat het om.

Zijn appjes rolden gestaag binnen. Hij wilde graag snel een tweede afspraak. Die kwam er, weliswaar een paar dagen later dan hij wilde. “Moet ik nog langer wachten voordat ik je weer kan zien!”, schreef hij. We spraken af samen te eten en aldus geschiedde.

Het was wederom gezellig. Hij vertelde over zijn werk. Over zakelijke successen, (on-)mogelijkheden en veranderingen. Over zijn vorige relaties, waarin de dames in kwestie nog sportiever waren dan hij zelf. Ik luisterde en nam hem gedetailleerd in me op.

De dagen daarna gingen voorbij. De telefoon bleef stil. Ik liet het gebeuren en trok voorzichtig mijn conclusie. Door schade en schande wijs geworden. Ik kende alle smoezen inmiddels wel. Geen tijd is geen prioriteit, dat weet heel datend Nederland.

Een paar dagen later reed ik door zijn woonplaats en stuurde hem een kort berichtje. “Ik ben in je buurt, hoe is het met je?”. Had hij snel gereageerd, dan hadden we samen wat kunnen eten. Het bleef stil. Uren later -ik was al lang weer thuis-kwam er een kribbig antwoord. “Niet op mijn telefoon gekeken, was  wel leuk geweest”. Nou zeg. Inderdaad. Hééél erg leuk, vriend. Graag of niet hè.

Het past niet bij mij om met de stille trom te vertrekken. Als je elkaar hebt ontmoet, digitaal maar ook in het echt, ben je elkaar een zeker afscheid verschuldigd. Prima als je je eigen weg wilt gaan, maar zeg dat dan gewoon! Ik besloot hem te appen dat ik er een vreemd gevoel bij had en ik vroeg hem of ik iets verkeerd gezegd of gedaan had, nu het plotseling zo stil bleef. Hij antwoordde even later. “Nee hoor, zeker niet”.  En weer de stilte.

Mijn date had zich klaarblijkelijk in zijn man cave teruggetrokken en nam de tijd om zijn plannen te smeden. Na een week had ik er genoeg van. Ik  nam het heft in handen en appte hem dat ik merkte dat hij geen belangstelling meer in me had, nu het aldoor zo stil bleef. Dat ik het leuk vond hem te ontmoeten en dat ik hem het allerbeste wenste.

Hij bleek ineens toch weer snel te kunnen antwoorden. Het slechtst mogelijke scenario ontvouwde zich op mijn telefoonschermpje. Het zou verboden moeten worden, zulke onnozele tekst. “Sorry! Het ligt zéker niet aan jou, je bent écht een leuke en bijzondere vrouw”.  Ik onderdrukte de neiging hem te bellen. Mijn wangen gloeiden van de ergernis. Sodemieter op! Wees gewoon eerlijk. Natuurlijk lag het wel aan mij. Ik maakte blijkbaar niet het juiste gevoel in hem los. Ik voldeed niet aan zijn verwachtingen. Soit. En door! Ik haalde diep adem en appte hem terug. “Bespaar je de moeite”.

Hij had een week de tijd gehad een goed verhaal te bedenken of afscheidswoorden te formuleren. In plaats daarvan bleek hij mijn gevoel te hebben uitgedacht en ingevuld. “Jij wordt niet blij van zo’n zakenmannetje als ik”, appte hij. “Jij moet iemand zoeken die huiselijk is en in zijn vrije tijd schilderijen maakt of zo”.  Mijn tenen zaten zo’n beetje omgekruld in mijn schoenen. Wat een onzin om dit voor mij te bepalen en daarmee de focus te verleggen.

Ik klikte mijn app dicht en legde mijn telefoon weg. Rare wezens, mannen. Zonde van de energie. Ik stop er voorlopig mee te denken dat ik nog ergens een leuk en eerlijk exemplaar met wat ruggengraat kan vinden. Ik kruip deze winter in mijn lady cave.

Dág slimste mens, dág boskabouter.
Oogjes dicht en snaveltjes toe.

 

 

Share Button

4 gedachten over “Lady Cave”

    1. Verleidelijk, die caves. Ik weet nooit precies of het nu goed is erin te kruipen of juist niet. Omdat het een schuilplaats is waar ik liever niet in kruip maar waar het, als je er eenmaal bent, zo chill is. Geen gedoe, geen gezeur, geen teleurstellingen. Maar ook geen contact. Wie het weet mag het zeggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *