Vuurwerk met lange lontjes!

Zo aan het begin van 2018 wens ik jullie eerst het allerbeste toe.
Dat je dromen maar uit mogen komen! Vier het leven, tel je zegeningen, maak er wat moois van en hou elkaar vast!

Het was hier weer een dolle boel met de feestdagen. “Ben je vrij, Wen?” vroegen de mensen om me heen. Ja, voor het eerst in acht jaar was ik vrij tussen Kerst en Oud&Nieuw. Hoera! Dat ik volkomen in paniek tevergeefs verwilderd in kookboeken blader -in de wetenschap dat ik mijn toevlucht ga zoeken tot het simpele, in mij schuilt geen keukenprinses-, al mijn kerstboodschappen nog moet doen, mijn huis één grote bende is en ik heel moe ben van een turbulent jaar laat ik maar even achterwege. Ik wil later veel worden, maar geen zuurpruim.

Mijn familie is ontzettend goed in het niet doen wat afgesproken is. Ook dit jaar spraken we af dat we géén kadootjes zouden doen onder de kerstboom. Zelfs niet nu we Sinterklaas onder druk van de zeven dwergen ook al hadden overgeslagen. Een financiële bijdrage voor de eeuwige platzakken leek me wel voldoende. Uiteraard aangeboden op een ludieke manier, in glimmend papier en voorzien van een persoonlijke boodschap.

Op een kadootje voor mijn moeder na, dan. Eéntje voor mijn zus, die te weinig voor zichzelf koopt. En ééntje voor de kinderen van haar vriend, die er niet bij kunnen zijn vanwege een familiefeest bij hun moeder. En oh! De moeder van haar vriend komt ineens ook mee, dus nog snel op de fiets naar de stad om een kleinigheidje voor deze nieuwe deelnemer aan ons kerstfeest. Ze durft, oma uit het Noorden. Ook maar meteen een kadootje kopen voor twee collega’s die me na staan. Ik schrijf er een briefje bij. Breng nog snel een tuin-kerstkrans bij Jet, ben tekort geschoten in mijn mantelzorg, dat ga ik goedmaken in 2018. Jet heeft voor mij ook een kadootje gekocht. We geven elkaar een eindejaarsknuffel.

De ochtend van de viering met mijn familie kom ik bijtijds uit mijn bed en spring ik op de fiets om de laatste dingen aan te schaffen voor onder de kerstboom. In de stad wordt vredige kerstmuziek gedraaid. Er staat een kraampje met Glühwein. Zal ik? Toch maar niet, te vroeg. Ik kom er een aantal bekenden tegen en klets wat. Ik neem er de tijd voor. Lange rijen bij de kassa’s. Veel mensen zoals ik, die op het laatst toch nog wat kadootjes willen kopen en zich dapper door de massa ploegen.

Er hangen kerstteksten op. De één nog zoeter dan de andere. Respect in 2018. Liefde. Warmte. Zorg voor elkaar. Doneer, aan goede doelen. Help de daklozen. Ik luister en geef aan meerdere doelen iets. Neem de teksten in me op, denk aan de mensen die me lief zijn en aan de mensen die ik mis. Ik draag mijn steentje écht wel bij.

Als ik mijn boodschappen bij elkaar geharkt heb, heel veel goede nieuwjaarswensen gedaan heb, tranen gedept heb van een vriendin die de feestdagen zo lastig vindt en begint te huilen als ik haar het beste wens, mijn geld heb weggegeven en mijn nagels heb laten lakken wandel ik de stad weer uit, op weg naar mijn fiets. Ik grijns om een foto die ik toegestuurd krijg van mijn zus, waarop te zien is dat ook zij zich gelukkig weer niet aan de afspraak heeft gehouden en de kerstboom omringd is door blinkende pakjes.

Dán valt mijn oog ineens op een aantal Handhavers. In donkerblauwe hesjes wandelen ze in tweetallen langs de auto’s, die vanwege het tekort aan parkeerplaatsen niet allemaal charmant geparkeerd staan. De één na de andere auto ontvangt een vooraankondiging voor een liefdesbrief van het CJIB. Zo fijn, als je in de lange rij voor de kassa langer over je boodschappen doet dan je gedacht had. Of als je tóch nog even je nagels wilt laten lakken in het glazen huisje waarin de familie van Tijn de actie van 2016 vorm geeft ter nagedachtenis van de held zelf. Omdat je die familie nu eenmaal een warm hart toedraagt.

Ik blijf staan en vraag me koortsachtig af of ik de handhavers zal aanspreken. Is dit de kerstboodschap van de Gemeente? Tolerantie alleen daar waar de landelijke publiciteit hoogtij viert? En daarbuiten dan? Wat een anticlimax.

Eén van de handhavers blijft staan. Hij ziet -denk ik- mijn vertwijfeling. Ik kijk hem aan. “Het is natuurlijk je werk”, zeg ik tegen hem:  “maar de warme kerstgedachte wordt hier wel genadeloos afgestraft zie ik”. Dat zijn nét even te veel moeilijke woorden in één zin. Hij kijkt me onnozel aan vanonder zijn monobrow terwijl hij luid smakkend op een kauwgompje knauwt. Ik had beter moeten weten natuurlijk, maar te laat. “Moet je maar in de vakken parkeren”, zegt hij bloedeloos, print een bonnetje uit en kijkt me verveeld aan terwijl hij de bon in één vlotte beweging onder de ruitenwisser klemt. Ik besluit verder te lopen voordat ik al te geïrriteerde dingen zeg. De man doet ook maar zijn werk.

Fijne dagen”, hoor ik mezelf nog zeggen: “ik hoop dat jullie van de provisie van vandaag een enkele reis naar Timboektoe krijgen”. Als blikken konden doden, dan lag ik daar nu ver onder de zoden met al mijn kerstkado’s. Rest in peace. 

Ik hoop dat 2018 niet alleen tolerantie afdwingt voor diverse huidskleuren. Voor geloofsovertuigingen en uitingen daarvan. Voor seksuele voorkeuren of geslachtsaanduidingen. Voor alle andere vormen van meningsuitingen, inclusief stakingen en vreedzame demonstraties. Te beginnen bij de mensen in onze directe omgeving.

Hoe kunnen wij nu ooit in staat zijn hogere doelen te bereiken als we de basis niet blijken te beheersen? Kunnen we allemaal een stapje opzij zetten en ons lontje wat verlengen?  We zijn met veel en we zijn geen voorgeprogrammeerde pionnetjes. Leef en laat leven.

Laten we ons minder met elkaar bemoeien, maar meer voor elkaar zorgen. Uitgaan van het goede van de mens. Daar wordt de wereld werkelijk een stuk mooier van.

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder!

Santé! Dat we 2018 met elkaar maar tot een schitterend jaar zullen maken. Mooie dingen zullen delen en fantastische herinneringen zullen maken. Dat we de kunst weer leren verstaan te genieten van het nu. Verlicht en omlijst door indrukwekkend siervuurwerk. Voorzien van lange lontjes.

 

 

 

 

 

 

 

Share Button

2 gedachten over “Vuurwerk met lange lontjes!”

  1. Mensen zijn rare wezens soms! Ik heb me voorgenomen, en al enigszins aangeleerd, om me niet druk meer te maken om dingen of mensen waar ik toch geen invloed op kan of wil hebben. Scheelt zoveel energie!!
    De kerstgedachte zit volgens mij toch wel heel het jaar in jou!

    1. Dat doe je goed, Chris. Ik vind loslaten soms lastig, omdat het tegen je gevoel in druist. Maar ik ben aan de lerende hand, tegen de tijd dat ik 100 ben beheers ik het waarschijnlijk feilloos :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *