Alles is liefde

Zondagmorgen. De zon schijnt als ik mijn slaapkamergordijnen open doe. Na een heerlijke zaterdagavond en een ontspannen nachtrust geniet ik van de stilte in huis, nu de kinderen nog op één oor liggen.

Ik zet mijn tuindeuren open en leg de kussens in de tuinstoel. Kies een playlist van Steven Wilson en nestel me met een kopje zwarte koffie en twee kranten in de achtertuin. Ultiem genieten!

Eergisteren trof ik in mijn brievenbus een kadootje aan met een brief erop. Heel verrast was ik, toen ik las van wie het kwam. De afzender had mijn boekje gelezen en wilde me zeggen dat ze zo genoten had van de verhalen. Met rode koontjes, dat wel. Bij haar lieve briefje vond ik een paar grappige Happy Socks. “Als tegenhanger van de Alzheimer Light”, schrijft ze erbij. Ik glimlach.

Toen ik een aantal weken geleden schreef over mijn nieuwe -veel te dure- fiets en de vaatwasser die spontaan de geest gegeven had, ontving ik de volgende dag een berichtje van een plaatsgenote. Ze had met haar man overlegd en ze bood aan een vaatwasser voor me te regelen. “Je werkt altijd zo hard, dat weten we en daar hebben we respect voor”, schreef ze. Ik was écht ontroerd door dit vriendschappelijke gebaar. Heb haar voorstel uiteraard  afgeslagen, maar wel mijn dank uitgesproken voor de spontane gedachte en het meer dan genereuze aanbod.

Nog geen twee weken geleden vond ik een lieve kaart in mijn brievenbus van een dame verderop in de straat die niet wist dat ik schreef en mijn boekje in de etalage had zien staan. Ze feliciteert me in zeer opgewekte bewoordingen.  Wat weten we als buren, collega’s en kennissen eigenlijk weinig van elkaar.

Wanneer ik de regionale krant open sla, valt mijn oog op een artikel over een programma waarin mensen met een ultiem laag budget een week ruilen met mensen die zeer goed bedeeld zijn. Ik kijk naar de foto en zie, dat ik de minder bedeelde mensen ken. Ik lees het artikel, waarin weinig achtergrondinformatie wordt gegeven over het ontstaan van de situatie.  Het minder bedeelde gezin bestaat uit vier personen en leeft van een budget van € 60,– per week. De vader des huizes vond het zo leuk voor zijn kinderen om eens een weekje niet alleen: “nee, dat kan niet” te horen en meldde zijn gezin aan. Ze werden uitgekozen en genoten een week van een gigantisch wagenpark en een torenhoog weekbudget. Hij vertelt dat ze zich voor € 120,– euro boodschappen te buiten zijn gegaan, naar een pretpark zijn geweest, kleding hebben gekocht en een tattoo hebben laten zetten. Ze hebben een geweldige en zorgeloze week gehad.

Voor de rijke mensen bleek deze week een eye-opener te zijn. Deze vader des huizes vertelt dat zelfs een fles wijn en een Unox-rookworst niet betaald konden worden en dat het uitlaten van de hond “gewoon in de woonomgeving moest” vanwege het ontbreken van benzinegeld.

Beide gezinnen lijken content te zijn met hun deelname. Daar gaat het om, maar ik krijg er een beetje een apart gevoel bij. Het zou toch fijn zijn als er niet eerst een ruilweek in de publiciteit nodig was om ons bewust te worden van de situatie van een ander.

Ook ik stond jaren aan de zijlijn van de sportvelden naast deze mensen die leven van dit minimale budget. Die nooit naar een pretpark gaan en geen kleding kunnen kopen omdat er geen geld voor is. Die hun pubers opvoeden in totaal andere omstandigheden dan wij de onze.

Hoewel het ons aan niets ontbreekt, ga ik komend zomer ook niet wild op vakantie. Ook hier wordt een vaatwasser gekocht van het vakantiegeld. Maar tóch heb ik last van schaamte, dat ik niet wist dat hun situatie zo penibel was. Dat ik daardoor niets gedaan heb om hun leven -al is het maar voor één avondje- een beetje leuker te maken.

Ik ga een plan bedenken. Weet nog niet precies hoe ik het vorm kan geven, maar de energie stroomt. Laat mij maar eens een tijdje broeden op iets humaans in de lokale sfeer. Wie zich wil aansluiten of wie een goed idee heeft, mag zich melden.

Met elkaar kunnen we de wereld best een beetje mooier maken. Pas als we niets meer voor elkaar over hebben, zijn we verloren. Laten we om ons heen blijven kijken en proberen zonder (voor-)oordelen waar te nemen. Ons realiseren dat een glimlach, een groet, een kaart of voor wie dat kan een materiële bijdrage in welke vorm dan ook voor een ander zomaar de dag kan kleuren.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share Button

2 gedachten over “Alles is liefde”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *