Moederdag met mayonaise

Het is zeven uur in de ochtend als ik mijn dekbed open sla en mijn benen over de rand van mijn bed werp. Ik heb zin in koffie. Het is heel stil in huis.

Het is Moederdag. Een commerciële onzin-dag, waarop je uiteindelijk toch een beetje teleurgesteld bent als blijkt dat er niemand aan je gedacht heeft. Er zitten soms onnavolgbare kronkels in onze bovenkamer. “Nee hoor”, roepen we massaal: “daar doen we niet aan”, maar als er dan daadwerkelijk naar ons geluisterd wordt zijn we tóch zuur. Ik benijd onze omstanders niet.

Eénnajongste boekte een voetbalreisje naar Newcastle. Hij is per trein en boot met heel veel goede zin en een doos zeeziekte-tabletten vertrokken om zich bij de hooligans te voegen.

Eénnaoudste bevindt zich met zijn vrienden in Kopenhagen en Malmö. Hij stuurt me af en toe een prachtige foto.

De oudste woont tegenwoordig op zichzelf en de puber ligt nog in bed. Zijn examen begint morgen maar ik merk aan hem geen enkele stress. Heb het dus zelf ook niet, want ik heb er tóch geen invloed op. Het zakje examen-tumtum dat ik voor hem meebracht vond ik gisteren naast een stapel ongelezen boeken ondersteboven op zijn slaapkamervloer, de suiker die in het zakje was achtergebleven plakte hardnekkig en irritant onder de zool van mijn blote voet.

Mijn ontbijt met koffie ga ik zelf maken, ook vandaag. Als ik in de keuken de koelkastdeur open trek, stuitert er een fles mayonaise uit. Op z’n kop in de deur gezet. Ik vloek. De fles knalt op de vloer uit elkaar. De mayonaise druipt langs mijn onderbenen naar beneden op mijn voeten. Zal vast een leuk aanzicht zijn, dit moedertje-mét, onbeholpen om zich heen kijkend met een ongekamde bos haren en een slaaphemdje aan. Grote klodders druipen eveneens langs het aanrechtkastje en de zijkant van de oven. De fles is van onder tot boven gebarsten. Ik kijk naar de chaos. Waar moet ik in godsnaam beginnen?

Ik stap voorzichtig uit de vette troep en glibber naar de kast met sopdoekjes. Ik gris de eerste de beste lap van een stapel en maak mijn voeten ermee schoon. Even later heb ik een emmer met sop en zit ik op mijn knieën de restanten van de mayonaise op te dweilen. Het kruipt tussen de voegen van de tegels en onder de rand van de kastjes. Drie emmers warm water zijn nodig om de hele boel schoon te krijgen. Ik spreek met mezelf af om de komende twee weken uit protest geen nieuwe mayonaise te kopen.

Een vol uur later zit ik alsnog aan de koffie. Straks gaan we met mijn moeder op stap. Mijn zus en ik -samen goed voor zeven rondreizende dwergen- gaan haar taxiën door haar geboortestreek, nu wandelen haar niet meer goed af gaat. We hebben drinken, verse noten, pure chocolade, broodjes en koeken gekocht om tijdens de rit te nuttigen. We hebben genoeg gespreksstof en muziek in de auto. We komen de dag wel door.

Ik ben dan zelf wel moeder, maar ik héb ook een moeder en die is op een leeftijd dat we een beetje voor haar moeten zorgen. In ieder geval vandaag.

Eenmaal onderweg krijg ik een appje van één van mijn zonen.  “Eé sma! Fijne moederdag! Lekker niets doen vandaag, maar dat hoef ik jou eigenlijk niet te zeggen hè, dat is je tweede natuur”. Hij zet er lachende smiley’s achter.

Ik grijns en help mijn moeder uit de auto. Tijd voor verse koffie. Zonder mayonaise.

 

 

 

Share Button

Eén gedachte over “Moederdag met mayonaise”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *