Barbamama

Meiden, de spaarpot is inmiddels flink geworden hoor, we kunnen wel eens een weekeindje weg gaan”. We zitten gedrieën met de voeten op tafel, met een borrel en veel lekkere hapjes en praten een paar maanden bij. We zien elkaar te weinig, hebben alle drie een druk leven en worden niet meer door onze elf spelende kinderen bij elkaar gebracht. Logistieke hoogstandjes zijn het, om ons een avondje bij elkaar te krijgen. “Zullen we naar Barcelona gaan?”.

Zo gezegd, zo gedaan. De penningmeester van de pot vindt een goedkoop arrangement, we regelen een paar vrije dagen op het werk, noteren het omstandig op onze kalenders en spreken uit hoe leuk het gaat worden daar. Voor mij wordt het de eerste keer in Barcelona. Ik ga op zoek naar bezienswaardigheden, lees een van een collega gekregen reisgidsje en regel mijn vliegstresspillen. Check!

Naarmate de tijd verstrijkt wordt helder, dat het allerlaatste stukje examen van de puber des huizes min of meer samenvalt met mijn reisje. En
-spannender nog- dat zijn vakantie naar Albufeira met een grote groep testosteronnetjes begint op het moment dat ik nog in Barcelona vertoef. Er begint iets te knagen in mijn maag, maar ik probeer mezelf tot de orde te roepen: stel je toch niet zo aan, Wen. Je lijkt wel een oud wijf.

Vliegen is het veiligste vervoersmiddel, weet ik. Ik kan het examen van de puber tóch niet maken, hij moet het zelf doen. Op tijd komen is zijn verantwoordelijkheid. Het examenfeest na afloop, dat start in mijn huis en verder gaat in de binnenstad, hoort erbij, dat deden wij vroeger zelf ook. Het wordt niet minder laat en hij drinkt geen druppel minder als ik thuis klaarwakker in mijn bed lig. Hij moet zelf de spullen voor zijn vakantie bij elkaar harken en zorgen dat hij goed voorbereid vertrekt. Dat kan hij nu toch wel? En zijn vader is binnen een uur of wat ter plaatse als er iets gebeurt, toch? Mijn verstand weet het wel, maar mijn gevoel wil niet mee. Iedere vezel van mijn lijf verzet zich tegen deze samenloop van omstandigheden.

Hoe dichterbij het komt, hoe meer mensen me veel plezier wensen. “Wat leuk Wen, heb je er zin in?”. Ik knik blijmoedig en omzeil een concreet inhoudelijk antwoord. Natuurlijk wordt het leuk, mijn vriendinnen zijn de liefste die er zijn, Barcelona is prachtig, maar die steen in mijn maag drukt gruwelijk. Wat als er iets gebeurt, de puber is nog net geen 18. Wat als hij de verleiding van drank, drugs en vrouwen niet kan weerstaan? Mijn casa zal zonder twijfel een paar dagen worden omgetoverd tot een Sodom en Gomorra.

Ik besluit contact te zoeken met de vader van de puber. Hij belooft plechtig een oogje in het zeil te houden, voor zover dat mogelijk is van afstand. Hij spreekt me moed in. “Ga nu maar, het is leuk voor je”, zegt hij: “je zult ervan genieten”. Ja, dat denk ik ook wel. Maar nu nog even niet.

Als de steen in mijn maag zulke vormen aanneemt dat ik donatie aan de Hunebedden overweeg, bericht ik mijn vriendinnen. Ik meld dat ik het lastig vind om mijn verantwoordelijkheid thuis op zo’n essentieel moment te laten voor wat het is. Dat ik niet weet of ik dat ga redden en dat ik me er zo rot door voel. Ze kennen mij en mijn nageslacht.

Het keerpunt komt onverwacht snel. “Lieve Wen…….”,  appen ze me terug: “straks gaat hij op kamers, dan weet jij ook niet wat hij doet. Wat fijn dat je je zorg met ons deelt. We gaan er een heerlijk weekeind van maken samen. Doe wat goed voelt. En wat je ook beslist, we houden toch wel van je”. Ik prijs me gelukkig met zulke vriendinnen.

De ruimte die ik voel om mijn keuze te maken zoals ik denk dit te moeten doen zorgt ervoor dat ik de kei langzaam maar zeker verteer tot een verbrijzelbaar maagsteentje.

Ik nestel me achter de computer en bestel toegangskaarten tot Parc Guell. De foto’s hiervan zijn zo kleurrijk en mooi dat ik vermoed dat ik straks met geen tien paarden uit dat park te sleuren ben.

Kinderen loslaten is punt één, van kinderen die het goed maken gaat dat min of meer vanzelf. Maar van kinderen die wankelen, om welke reden dan ook, voelt dat tegennatuurlijk. Als moeder moet je er gewoon zijn.

Dat onbestemde gevoel van me onttrekken aan mijn verantwoordelijkheid wil ik zoveel als mogelijk achter me laten. Ik ga genieten met mijn vriendinnen op een zonnig terras met een grote kan Sangria.

Als ik straks weer terug thuis ben, nageniet van de stedentrip en de puber een week later in levende lijve en in blakende gezondheid van het vliegveld heb opgehaald, ga ik googelen op een standbeeld in de tuin als symbool voor deze overwinning. En op een coach die mij gaat leren dat er pas écht ongeremde vrijheid voor mij komt als ik in vertrouwen loslaat waar ik geen invloed (meer) op heb. Dat ik gedaan heb wat in mijn vermogen lag en dat dat waarschijnlijk best genoeg is.

Hasta luego!

 

 

 

 

 

 

Share Button

4 gedachten over “Barbamama”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *