Spiegel

In mijn zomervakantie had ik alle tijd om muziek te luisteren en te lezen. Dat doe ik graag, afgewisseld met actieve en sociale dingen. Spannende boeken, autobiografieën, naslagwerken, kranten en tijdschriften. Het liefst nestel ik me tussen een stapel leesvoer en kies ik op het moment zelf wat ik lees. Eén ding valt me op: in vier verschillende tijdschriften gaat het over: “van jezelf houden. In je kracht staan. Doen wat je wilt, gelukkig worden met jezelf”. Hoewel het reuze aantrekkelijk en zen klinkt, vind ik er het mijne van.

Ik heb er de laatste tijd veel over nagedacht. Buiten het feit dat termen als: “in je kracht staan” en “out of the box denken” mij dubieus voorkomen, vraag ik me ook af wat de gevolgen hiervan zullen zijn op langere termijn en hoe je daarmee om moet gaan. Natuurlijk moet je van jezelf houden, maar is dat een ultieme voorwaarde om van een ander te kunnen houden? Als moeder durf ik stellig te beweren dat dit niet het geval is.

We kennen allemaal die ene vriend die schaamteloos een wind laat in gezelschap. De oma die met consumptie eet omdat nooit iemand haar zegt dat het onsmakelijk klinkt. De buurvrouw die ’s morgens om zes uur haar huis fanatiek stofzuigt. De alleenstaande collega die al van slag is als er iets kleins in haar dagstructuur verandert. De moeder van twee kinderen die haar voeding afweegt en daardoor nooit ad hoc een gast aan tafel kan herbergen. De alleenstaande kennis die alleen nog maar over zichzelf praat en zich dat niet eens realiseert.

Ik ging ooit op vakantie met iemand die na het avondeten ineens in bed kroop. Als ik hem dan vroeg: “waarom ben je zo vroeg gaan slapen?” was hij oprecht beledigd. Hij was immers moe en dan ging hij altijd gewoon naar bed. Hij was vergeten dat je -wanneer je met z’n tweeën bent- dit soort dingen meestal even bespreekt.

Wanneer je alleen bent moet je leren van jezelf te houden. Voldoening te vinden in je eigen gezelschap en je senang te voelen in je eigen habitat. Blij te zijn met kleine dingen als een wijntje, een boek, een kaars op tafel, verse bloemen in een vaas of een mooie wandeling. Je moet leren rust te vinden in jezelf. Het is een proces om je huis en jezelf niet aldoor te ontvluchten, want je komt tóch steeds weer met en bij jezelf terug.

Maar……..wanneer je dat té goed dreigt te kunnen, tevreden zijn met je leven, de rust en ruimte, dan ligt er een nieuw gevaar op de loer. Het gevaar van onaangepast te worden. Het gevaar dat je niets meer gaat doen waar je geen zin in hebt, omdat je dat niet hoeft van jezelf. Ik maak me er soms ook schuldig aan. Ik heb geleerd om “nee” te zeggen op dingen die ik niet meer kan of wil. En oefening baart kunst, althans, op dit vlak.

Wat als je iedere avond kunt eten waar je zin in hebt? Als je iedere avond naar bed gaat op het moment dat jij dat wilt? Als je alleen comfortabele werkkleding draagt omdat mooie of sexy kleding niet lekker zit? Wat als je altijd controle hebt over de afstandsbediening? Wat als je eraan gewend raakt dat je nooit meer compromissen hoeft te sluiten? Wat als je nooit meer iets hoeft te doen uitsluitend om een ander eens een plezier te doen? Wat als je nooit meer iets verrassends leert van de ander? Is je leven dan ultiem relaxt, of word je dan eenzaam en raak je geïsoleerd? Word je een leuker of beter mens als het je ontbreekt aan een spiegel?

Ben ik nog in staat om mijn leven met iemand te delen? Ben ik nog in staat me te voegen naar de wensen en aparte gewoontes van een ander? Ben ik nog bereid water bij de wijn te doen? Want zonder dit laatste is iedere vorm van een relatie immers kansloos. Hoe ver wil ik daarin gaan? Wat heb ik nodig van een ander om gelukkiger te worden dan ik nu ben?

Je wordt wakker geschud wanneer je na lange tijd wordt uitgenodigd een weekeindje op reis te gaan met een potentiële geliefde, je je kledingkast opent en daarin alleen comfortabele okselslips van de HEMA aantreft. Wanneer je slaapt in de meest oude en kapotte t-shirts omdat die zo lekker zacht zijn. Wanneer je nagellak zó oud is, dat deze niet meer vloeibaar is en je scheermesjes hoog achterin een kast zijn opgeborgen. Alarmfase 1.

Te lang alleen zijn zorgt voor krimp van je aanpassingsvermogen en vervreemding van delen van je leven. Een sociaal deel. Een amoureus deel. Een fysiek deel. Een gedeeld deel. Je verleert om je soms te voegen naar de wensen van een ander, hetgeen beslist niet hetzelfde is als steeds doen wat een ander wil. Je kunt iets willen doen voor een ander omdat het die ander blij maakt en jou daardoor ook. Je kunt uit je comfortzone worden gelokt en je blik daardoor verrassend verruimen. Achter een scherpe en onoverzichtelijke bocht staan soms prachtige bloemen!

Je kunt nog zoveel van jezelf houden, maar dan is ook die liefde een doodlopende weg. Pas wanneer je de liefde deelt, vermenigvuldigt deze. Pas wanneer je iets uitspreekt, kan het gehoor vinden. Pas wanneer je je durft te verbinden, kun je de kracht van het samen voelen. Dan sta je samen sterk, hetgeen me krachtiger in de oren klinkt dan: “in je eigen kracht staan”. In dat laatste zit toch een eenzame component, hoewel ik me realiseer dat dit een kwestie van interpretatie is. Verwarrend.

Je open durven stellen voor iemand vergt moed en veerkracht. Het vereist een kritische blik naar jezelf en je eigen gewoontes. Het noopt je om voorbij de grenzen van je eigen referentiekaders te kijken. Wanneer je je nooit meer aan iemand durft te binden, van iemand durft te houden, weet je zeker dat je niet gekwetst zult worden. Dat is veilig, maar eenzaam. Het lijkt me de weg van de minste weerstand en deze wil ik niet kiezen, nu ik vermoed dat het alleen op korte termijn iets brengt en dat is niet eens per definitie iets waar je als mens beter van wordt.

Ik klap de tijdschriften dicht. Het is tijd voor actie.

 

 

 

Weep not for roads untraveled, weep not for sights unseen
May your love never end, and if you need a friend
there’s a seat here along side me

Linkin Park: roads untraveled

https://www.youtube.com/watch?v=wCnKl5VQ10s

 

 

 

 

Share Button

2 gedachten over “Spiegel”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *