Intuïtie

Ze staat recht voor me als ze me vraagt: “hoe is het met je, Wen?”. Ik knik en glimlach.  “Goed hoor”, zeg ik haar: “……. en met jou?”. Ze grijnst. “Ook goed hoor…….. net als met jou hè?”.  We lachen. We kennen elkaar inmiddels. Sterke vrouwen, trouwe vriendinnen, moeders, al jaren alleenstaand, zoekend naar onze weg, nu de kinderen steeds meer hun eigen pad volgen, zoals het hoort.

Hij belde me gisteren”, vertelt ze en ik weet direct over wie het gaat. De man die maar geen keuze kan maken. De man die zijn vrouw verloor, niet genoeg tijd nam om te rouwen, die vluchtte in een andere relatie, daaruit weer ontsnapte en nu mijn vriendin aan het lijntje houdt. “Oh!”, antwoord ik: “net nu je alle gegevens uit je telefoon verwijderd hebt en afstand hebt genomen”. Ze knikt. “Ik heb de telefoon niet beantwoord, kon op dat moment ook écht niet. Wat zou jij doen Wen, zou je hem terugbellen?”. Het is een gewetensvraag. Verstandsmatig niet, uiteraard, maar gevoelsmatig wel. Iemand waar je zo gek op bent -of bent geweest- raakt nu eenmaal een tere plek in je borstkas. Elke strohalm is er één. Valse hoop is slopend.

Weet je waarover hij je belt?” vraag ik haar en ze knikt ontkennend. Hij is geen apper, hij belt liever. Geen aanknopingspunten dus. Tot nu toe was ze altijd zijn sparringpartner, hoewel het behoorlijk eenrichtingsverkeer was. Hij belde alleen als het hem uitkwam en vertelde voornamelijk. Ze luisterde, dacht met hem mee en stelde hem gerust. Ze was er altijd voor hem.

Ze ontmoette hem langs de lijn van het sportveld. Hij was niet een man op wie ze normaal gesproken zou vallen, maar er gebeurde iets. Er was een niet te ontkennen chemie. Hij zocht haar altijd op, ze reden met elkaar mee en ze kletsten. Hij vertelde over zijn dochter en over zijn drukke leven. Hij sprak overal over, maar niet over de vrouw met wie hij nog samen bleek te wonen, terwijl de relatie al verbroken was. Daar kwam zij pas achter toen ze hem nietsvermoedend een kaartje stuurde, dat door zijn ex-vriendin geopend werd. Het leidde niet alleen tot onbegrip bij de dame in zijn huis, maar ook bij de afzender van het zo lief bedoelde kaartje. Hij had ze beiden om de tuin geleid.

Ze nam afstand. Zij, die van zo ver gekomen was. Zij, die nooit zomaar met iemand mee zou gaan, die zichzelf altijd had weggecijferd en aan het oefenen was hoe ze zichzelf beter kon laten zien. Ze had inmiddels geleerd hoe ze het gesprek constructief kon aangaan en zich niet door bombastische woorden weg moest laten jagen. Hoe ze haar gevoelens kon verwoorden en erop kon vertrouwen dat ook haar mening ertoe doet. Uitgerekend zij.

Ik heb hem geappt”, vertelt ze me een dag later. “Ik heb hem gezegd: ik heb je telefoontje niet beantwoord, uit zelfbescherming. Er gaat nog steeds geen dag voorbij dat ik niet (even) aan je denk en ik wil dat het contact daarom op jouw initiatief tot stand komt”. 

Wat doet ze dat goed. Ik zie de donkere kringen onder haar prachtige, groene ogen. “Wen…….”, zegt ze: “ik denk dat hij een ander heeft”. Ik zie dat haar mond verstrakt. Ik houd mijn adem in. “Denk je dat?”, vraag ik en ik kijk haar vragend aan. “Ja. Het is een onderbuikgevoel, ik heb er geen bewijs voor. Maar ik denk het”. Ik kijk haar na. Ik wou dat ik iets kon doen om haar te helpen maar ik weet dat het niet kan. Ze heeft een sterke intuïtie. Hij heeft blijk gegeven van weinig ruggengraat, dus misschien heeft ze gelijk.

Een reactie volgt, waarin hij haar zegt dat zijn gedachten vaak bij haar zijn, dat ze grote indruk op hem gemaakt heeft en dat hij haar snel zal bellen, maar daar blijft het bij. Ook na een aantal dagen is het nog stil op de lijn. Ik houd haar in de gaten, ze doet stoer maar is o zo kwetsbaar. Hij zou eens moeten weten wat hij veroorzaakt heeft, door toenadering te zoeken, intiem met haar te zijn, maar zijn toekomst met haar bewust in het ongewisse te laten, terwijl zij al die tijd met knikkende knieën haar gevoel voor hem uitsprak. Hij kwam nooit verder dan: “ik heb tijd nodig”. Ze balanceerde op een koord, wist dat ze bij hem geen prioriteit had, maar ze wilde zo graag.

Ze gaf hem ruimte, bood hem een luisterend oor en pretentieloze vriendschap, gaf hem een gevoel van veiligheid en wachtte geduldig tot hij eens in de zoveel maanden bij de gratie Gods ergens een gaatje in zijn agenda voor haar vond. Toen hij eenmaal aan haar deur stond, liet ze hem binnen en koesterde ze hem.

Drie dagen later krijg ik een appje van haar. “Ik heb gisteren gehoord dat hij terug is naar z’n ex”, staat erin. Ik lees het nog eens. Het staat er écht. De domoor. Never let an old flame burn you twice.

Oh nee toch”, antwoord ik haar: “de ex waarmee hij niets dan ruzie maakte? Wat een sukkel”. Ik krijg een huilende smiley en een gebroken hartje terug. “Je had dus toch gelijk, dat je dacht dat hij een ander had. Ik vind dat zó erg voor je”, app ik haar terug. Ik geef haar een virtuele knuffel. Ik voel haar verdriet.

Ik weet dat ze sterk is en zal opkrabbelen. Maar ik weet ook dat hij een nieuw litteken heeft veroorzaakt op een zorgvuldig opgepoetst en glanzend stukje van haar hart. Dat haar muurtje nu weer terug opgebouwd zal worden. Hij verdient haar niet, ook al voelt ze dat zelf niet zo.

Ik gun haar zoveel meer dan dit.

 

 

My friends told me one day I’ll feel it too
and until then I’ll smile to hide the truth
but I know I was happier with you
I knew one day you’d fall for someone new
but if she breaks your heart, like lovers do
just know that I’ll be waiting here for you
(Ed Sheeran)

https://www.youtube.com/watch?v=kSCJj6pMv-U

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *