Gastblog van Johan: mishandeling of verwaarlozing?

Ik ben gezegend met een lieve puberdochter die niet op haar mondje gevallen is. De dagen van de onschuldige Dora liggen alweer een tijdje achter ons en nu rapt ze moeiteloos de teksten van Cardi B, een grofgebekte tante uit New York.

De laatste jaren zijn mijn dochter, mijn vriendin en ik met zijn drieën op vakantie geweest. Zo ook dit jaar. Alleen kunnen mijn vriendin en ik haar niet overtuigen om weer naar het vooral door mij geliefde Zeeland te gaan. Dochterlief wil ook wel eens een blauwe zee en palmbomen. Als liefhebbende vader ben ik natuurlijk kansloos en in plaats van twee weken Renesse wordt het dit jaar een weekje Kos.

Mijn dochter is een heerlijke dramaqueen. Als ze vindt dat haar onrecht wordt aangedaan is ze minimaal verdrietig, maar ook termen als gekwetst en vernederd vliegen je dan om de oren. Voor ons is het dan altijd zaak om te proberen de situatie goed in te schatten en niet standaard in lachen uit te barsten. Een onschuldige vlieg die het eten buiten verstoort wordt weggestuurd met de toevoeging “Bitch!”. Maar ook wij moeten het vaak ontgelden, de Kinderbescherming moet maar niet te weten komen dat ze na acht uur in de avond de vaatwasser uit moet ruimen of haar kamer moet opruimen.

De vakantie naar Kos begint nogal enerverend, er is iets misgegaan met de reservering. Gelukkig is onze reisagent bereid om wat overuren te draaien waardoor we letterlijk om middernacht, drie uur voor vertrek, weten dat we niet naar Kos, maar naar Kreta zullen gaan. Alle voorbereiding kan in de prullenbak: we hadden met zorg een appartement uitgezocht niet te ver van de zee en bovendien schijn je op Kos goed te kunnen fietsen, wat we ook leuk vinden.

In Kreta aangekomen komen we er al heel snel achter dat we middenin een Engelse tienerkolonie zijn beland. De bekende taferelen, roodverbrande gasten en meiden die je bijna geld zou geven zodat ze iets van kleding aan kunnen schaffen. Het verhaal gaat dat de plaatselijke medische post het vooral druk heeft met het uitdelen van morning-afterpillen, maar dat hebben we verder maar niet gecheckt. Gelukkig hebben wij er verder weinig last van, het appartement is vrij rustig. Ondertussen kijkt dochterlief haar ogen uit naar de sixpacks die voorbij slenteren op weg naar het strand. Het strand is bijna te mooi om waar te zijn, niet alleen de palmbomen zijn aanwezig maar tot grote vreugde van mijn dochter is er ook de afwezigheid van zeewier, kwallen, schelpen en ander ongemak.

Dochterlief is ook groot liefhebber van shoppen. Normaal gesproken is ze vaak te vinden in het winkelcentrum van Etten-Leur, dus op de vraag of ze het leuk vindt om naar de grote stad op het eiland te gaan zegt ze geen nee. Elke dag naar het strand is niet echt ons ding, dus plannen mijn vriendin en ik ook nog andere activiteiten. De beroemde Samariakloof lijkt echt iets voor ons. Maar dan komt het grote dilemma, wat vindt mijn dochter daarvan? Al snel blijkt dat er twee opties zijn. De eerste is niet erg aantrekkelijk, we nemen haar mee, onder lichte dwang, maar als het dan tegenvalt zullen wij worden beschuldigd van mishandeling. Optie twee is dat we met zijn tweeën gaan en dat zij dan alleen achterblijft in het appartementencomplex. Omdat de kloof aan de andere kant van het eiland is, moeten we om vijf uur in de ochtend vertrekken en zullen we pas terugkeren rond elf uur in de avond. Dat gaat ongetwijfeld een beschuldiging van verwaarlozing opleveren.…

Na lang wikken en wegen besluiten we toch voor de verwaarlozing te gaan en kan dochterlief de hele dag Netflixen, shoppen, eten en zwemmen in haar eigen tempo.

En dan slaat Karma keihard toe. Terwijl dochterlief zich prima vermaakt, zo horen wij achteraf, beleven wij een soort van horrortocht waarbij we beiden tegen een zonnesteek aanzitten. Mijn vriendin moet zelfs een half uurtje plat gaan liggen en verzorgd worden door één van de vele aanwezige reisleidsters. Een wandeling waarin je de helft van de tijd moet afdalen op gladde stenen in een temperatuur van 37 graden blijkt toch een aardig grote aanslag op ons gestel te zijn. Wij kunnen de twee dagen daarna nauwelijks een trap aflopen, terwijl onze dochter de verwaarlozing prima heeft doorstaan.

En dan zegt ze dat ze trots op ons is dat wij de tocht hebben volbracht. De lieverd.

 

https://www.youtube.com/watch?v=xTlNMmZKwpA

 

Share Button

3 gedachten over “Gastblog van Johan: mishandeling of verwaarlozing?”

  1. Beste Wendela,

    Ik dacht dat je een vrouw was.
    Citaat:
    liefhebbende vader ben ik natuurlijk kansloos en in plaats van twee weken Renesse wordt het dit jaar een weekje Kos.
    Piet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *