(H)erkenning

Het is woensdagmiddag en ik loop op mijn gemakje in de stad. Als ik uit een drogisterij kom, bots ik tegen een mij onbekende man. “Oeps, sorry”, zeg ik netjes en ik glimlach naar hem. Hij komt breed voor me staan. “Jij ziet er goed uit zeg”, zegt hij en ik schiet spontaan in de lach. Hij lacht niet, hij meent het serieus.

Ik herken deze man nergens van, sterker nog, ik heb hem nooit eerder gezien. “Jij hebt prachtige blauwe ogen”, zegt hij en hij komt nog een beetje dichterbij me staan, waardoor ik instinctief een stapje achteruit zet. Vreemde snuiter is hij, met een shabby broek aan en afgetrapte gymschoenen eronder. Hoewel hij er wat verlopen uit ziet, vind ik hem op één of andere manier niet gevaarlijk ogen. Zijn groene ogen glinsteren. Er zit een grote moedervlek op de zijkant van zijn neus.

Ik ken jou wel”, zegt hij, als hij mijn verbaasde blik ziet. Ik frons. “Oh ja?” antwoord ik: “ik geloof niet dat wij elkaar wel eens hebben ontmoet, toch?”. Ik zet een stapje opzij.  Zou het iemand zijn van mijn werk? De radars in mijn bovenkamer draaien op volle toeren. “Jij schrijft van die stukjes”, zegt hij. Ik blijf staan. “Lees jij mijn blogs? Of heb je mijn boekje gelezen?” vraag ik hem. Hij lacht schamper. “Ik lees je verhalen wel hoor. Op internet. Je schrijft goed. Je bent een leuke moeder en een tof wijf”, zegt hij en hij geeft me een schouderklopje.

Ik bedank hem en zeg hem vriendelijk gedag. Hij kijkt me ongegeneerd na. Zelfgenoegzaam haast. Het voelt een beetje vreemd, om op straat aangesproken te worden door iemand die mij denkt te kennen, maar die ik niet ken. Zo moet dat dus zijn voor mensen met een publieke functie. En zo -maar dan nog driehonderd keer intenser- zal dat zijn voor film- en popsterren. Het lijkt me imposant en gruwelijk.

Ik vervolg mijn weg. Het was een onverwachts en lief compliment, dat ik zojuist incasseerde. Desalniettemin voelt het ook een beetje kwetsbaar. Laat ik te veel van mezelf zien? Ben ik te open? Ik weet het nog niet. Dit is wel wie ik ben.

Voordat ik mijn straat in fiets, kijk ik toch nog even achterom. Dat herhaal ik voordat ik de sleutel in mijn voordeur steek. De kust is veilig.

Ik open de laptop, controleer mijn webcam-protector en typ stilletjes mijn volgende tekst.

 

Kees Torn & Mike Boddé: complimenten 🙂
https://www.youtube.com/watch?v=CX9o8OxvoTc

 

Share Button

Eén gedachte over “(H)erkenning”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *