Licht!

Al wéken weet ik, dat ik een goede zaklamp moet gaan kopen, nu mijn oude de geest gegeven heeft. Steeds wanneer ik thuis kom, constateer ik dat ik die lamp ben vergeten te kopen. Hoewel ik deze zelden gebruik, alleen als er een stop springt of ik in de avond in de achtertuin moet zijn, wil ik ‘m toch niet missen.

Op mijn weg naar huis passeer ik de Ikea. Magische aantrekkingskracht heeft het assortiment op mij. De kleuren, de vormen, de inventiviteit, ik kan er zelden schadeloos rondkijken, dus ik rijd er meestal uit zelfbehoud hard aan voorbij. Maar niet vandaag. Mijn hoofdkussen is een bron van ergernis, dus ik besluit een andere te gaan kopen. En…….. eureka! Ik denk zelfs aan de zaklamp, die ik dan meteen kan meenemen.

Eenmaal in de winkel schuifel ik achter een vrouw van een jaar of 65 met een kinderlijke rugzak op haar rug, die met haar bejaarde moeder een middagje uit is. De oude vrouw loopt achter het winkelkarretje te sjokken.

Kijk mam”, zegt de dochter: “daar heb je van die relaxstoelen. Zoiets zou jij nu ook eens moeten kopen”. De moeder knikt bevestigend. “Ga daar eens in zitten”, zegt dochter en ze duwt moeder ruw in een zwarte met voetsteun. Het gebeurt zo hardhandig dat ik éven denk dat zij haar moeder graag bij het interieur van Ikea cadeau wil doen. Zoiets als twee voor de prijs van één.  “Nou! Hoe zit dat?”,  snauwt de dochter, terwijl moeder verwoede pogingen doet zich uit de stoel omhoog te hijsen.

Ik passeer de dames en vervolg mijn route. Voordat ik bij de hoofdkussens ben, wordt mijn aandacht getrokken door maisgele sierkussens. Het kost allemaal weinig, dus ik neem er een aantal mee, het zal de donkergrijze bank thuis opfleuren. Moeder en dochter schuifelen achterlangs. “Kijk mam”, zegt de dochter: “daar heb je van die kant en klaar-gordijnen”. Moeder kijkt wat zuur. “Ik heb geen gordijnen nodig”, antwoordt de moeder. Daar denkt dochter anders over. “Nou mam, die ouwe meuk bij jou kan ook wel eens worden vervangen hè. Kijk eens hoe leuk!”. Ze pakt een gordijn vast. “Ik houd helemaal niet van paars”, antwoordt de moeder. De dochter zucht diep.

Ik pak limonadeglazen. Twee ontbijtbordjes. Een knoflookpers. Een fotolijstje. Kaarsjes. Een setje kussenslopen en een hoeslaken. Een bureaulampje. Een nepplantje. Ik doe lang over het kiezen van een hoofdkussen. Moeder en dochter passeren me.

Ik breng je zo thuis mam”, zegt dochter tegen haar moeder. “Dan zal ik nog even je eten klaarmaken, vanavond eet je die bloemkool die ik zag liggen”. Moeder kijkt wat verslagen, alsof ze juist vanavond meer zin had in een groot bord patat.

Er staan lange rijen voor de kassa. Moeder en dochter staan achter me in de rij. Er komt een medewerkster langs met een plateau koekjes om van te proeven. “Die mag jij niet”, bitst dochter tegen moeder, terwijl ze zelf een koekje pakt. Ze zegt tegen de medewerkster: “Zij mag er geen, ze heeft een glutenallergie” en gaat tussen de verkoopster en haar moeder in staan, terwijl ze haar koekje in één keer in haar mond stopt. Ik lach, meer om het verbaasde gezicht van de verkoopster en de beteuterde blik van haar moeder, dan om het bemoeizuchtige van de dochter.

Ik reken af. Het is toch weer duur geworden en veel te veel, ik ben op de fiets. Terwijl de dochter de pinpas van haar moeder uit diens handtas pakt, de pincode hardop verifieert en het voortouw neemt bij de kassa, vul ik mijn tassen en stap even later met gevaar voor eigen leven in het donker op mijn fiets naar huis.

Zonder zaklamp.

 

Anathema: dreaming light

https://www.youtube.com/watch?v=Mk0OF9DdVhw

 

 

Share Button

2 gedachten over “Licht!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *