Spoorloos

Het is maandagavond. De kop is van de week. Het eten is genuttigd, de keuken is redelijk toonbaar en ik zit in een stoel met een kop thee. Zoon 2 zit ook in de woonkamer. We kijken samen naar First Dates. De ontmoetingen zijn erg ongemakkelijk vanavond en dat vinden wij zeer vermakelijk. 

Er zit een dame met opzichtig opgespoten lippen. Haar bovenlip is zo opgeblazen, dat deze de onderkant van haar neus raakt. Ze heeft geen zakdoeken nodig bij een neusverkoudheid. Haar boezem is ook opgewaardeerd. De grote kogelronde ballen rollen haast uit haar jurkje. Ze heeft een zenuwtrekje, iedere vijf seconden haalt ze haar hand met gestrekte vingers langs haar driekleurige, lange en sluike haar, alsof het achter haar oren zou moeten vallen. Het haar is zodanig vast gespoten met lak dat ik wacht op het moment dat het in z’n totaliteit loodrecht afbreekt. Ze vertelt haar tafelgenoot met een zwoele blik in haar door lange, gitzwarte nep-wimpers omrande ogen, dat ze een carrière als fotomodel ambieert en dat ze inmiddels diverse aardige aanbiedingen heeft afgeslagen, wachtend op het échte werk. Hij kijkt haar bewonderend aan en knikt opgewekt, alsof hij ook maar één seconde denkt dat ze een reële kans van slagen zal hebben. Zijn ratio is waarschijnlijk een kwartier geleden al onder z’n gordel gezakt.

Mijn huisgenoot en ik voorzien het programma van commentaar. De verleidelijke blik van de charmante barman, de clichés van de gastheer, de matches die heel goed lijken te zijn maar ook de dates waarbij pijnlijke en ongemakkelijke stiltes vallen. Ontmoetingen waarbij een eerste blik al boekdelen spreekt. De rekening na afloop en alle verwarring daarover. Natuurlijk bied je als vrouw voor de vorm maximaal twee keer aan om mee te betalen, maar als hij van dat aanbod gebruik maakt wordt hij per direct afgeserveerd. We zijn tenslotte alleen geëmancipeerd als het ons uitkomt. Diep in ons hart houden we van ervaren, robuuste jagers en van hoffelijke heerschappen die -zonder er woorden aan vuil te maken of een spier te vertrekken- een vette rekening vereffenen.

Het is prachtig om te zien en soms is de uitkomst verrassend. Dates die heel gemoedelijk en leuk lijken worden afgekapt omdat ‘de vonk’ niet overslaat in dat ene kwartier. Op de onvermijdelijke vraag: “willen jullie elkaar nog eens zien?” wordt meer dan eens geantwoord dat dat best kan, maar uitsluitend op vriendschappelijke basis. Dat het maar duidelijk is.

Een moeder van vijfenzestig heeft op dezelfde avond als haar zoon een date. De zoon kijkt af en toe even om naar het tafeltje van zijn moeder en constateert dat zijn moeder er zeer blij en verliefd uit ziet. De zoon zelf brengt het er wat onfortuinlijker vanaf, maar dat mag de pret niet drukken. De moeder en haar eveneens op leeftijd zijnde match spreken uit elkaar érg leuk en spannend te vinden. Ze giechelt zo hard en nerveus dat ze haast van haar kruk valt als hij haar een kus en een knuffel geeft. Ja, ze willen elkaar zéker weer zien en niet alleen als vrienden!

Aan een ander tafeltje in het datingrestaurant zit een koppel gemoedelijk te keuvelen. Beiden hebben een mooie, getinte huid en ze vertellen elkaar over hun afkomst. De man is opgegroeid in een Nederlands adoptiegezin, vertelt hij aan zijn geïnteresseerde tafeldame. Hij wil nog wel eens op zoek gaan naar zijn biologische ouders, maar het heeft geen haast.

Zoon 2 draait zich naar me om. “Dat snap ik”, zegt hij: “ik wil ook wel eens op zoek naar mijn biologische moeder”. Ik wacht af wat er komt. Zoon 2 wijkt qua uiterlijk inderdaad op een aantal details af van zijn broers en zus. “Het kan toch niet zo zijn, dat jij mijn moeder bent”, vervolgt hij. Hij kijkt me afkeurend aan, maar ik zie zijn ogen glanzen.

Misschien heb je gelijk hoor”, antwoord ik: “het zou zomaar kunnen zijn dat jij verwisseld bent na de geboorte, dat kan best bij zo’n ziekenhuisbevalling”. Zoon 2 is een kloon van zijn vader, maar dat laten we gemakshalve even buiten beschouwing. Hij vouwt zijn armen over elkaar. “Zal ik Spoorloos voor je benaderen?”, vraag ik hem. Hij knikt bevestigend. “Mijn echte moeder zou toch minstens knap moeten zijn. En rijk. Slim. Ze zou me alles geven wat ik wil”, zegt hij. Ik grijns. “Ze zou goed moeten kunnen koken, ze zou niet eens weten  wat Hond in de Pot is”, gaat hij verder en hij lacht hardop. “Ze zou mijn kamer iedere dag schoonmaken en exotische reizen voor mij boeken”. Ik zwijg en geniet van zijn snuit. “Bovendien…..”, vervolgt hij: “zou ze niet de hele tijd zo zeuren en van die vermoeiende filosofische kutvragen stellen”. Ik luister, grijns en mijmer.

Vier jaar lang droeg ik deze zoon de dag en de nacht door, omdat hij huilde, droomde, niet kon slapen of spuugde. Hij was altijd ziek. Op alle foto’s van vroeger staat hij met snotneuzen, koortsige koontjes en traanogen. Broodmager was hij, want hij hield weinig binnen. Zijn oren waren permanent ontstoken, waardoor hij amper praatte. Die schade heeft hij inmiddels dubbel en dwars ingehaald.

De kleuterjuf droeg hem aan het einde van de schooldag naar buiten, omdat hij in de poppenhoek in slaap gevallen was. Hij was ruim vier toen hij voor het eerst een hele nacht doorsliep en ik ook. Het was reden voor een feestje. Mijn kind, die nu ruim twintig jaar prominent in mijn leven is. De grote, blozende, vrolijke zender zonder aan- en uit-knop is nu een wereldreiziger van formaat, die me vanuit alle hoeken van de wereld foto’s en berichtjes stuurt. Voor wie werkelijk geen berg te hoog is. Hij zou zelf wel een programma als Spoorloos kunnen presenteren.

Ik denk….”, zeg ik tot slot, terwijl ik Derk Bolt alvast op mijn tablet opzoek: “………dat je echte moeder véél beter bij je zal passen. Ik denk dat zij jou wél op waarde zal schatten”. Hij recht zijn rug, kijkt me aan en lacht zijn tanden bloot. Zijn antwoord verrast me alsnog. “Jij moet niet denken”, antwoordt hij: “daar ben jij niet zo goed in gebleken. Laat dat denken maar aan mij over”. We lachen. Hij staat op en geeft me een knuffel.

We proosten, ieder met een glas door hem meegebrachte Amaretto. Op biologische moeders. Op honden in potten. Op Spoorloos. Op First Dates. Op vonken en dooddoeners. Op het leven.

 

Tears for Fears: change
https://www.youtube.com/watch?v=Z0kGo_x12DQ

 

Share Button

2 gedachten over “Spoorloos”

  1. Wat een rijkdom dat je zulke gesprekken kunt hebben met je kind. En hoe verwonderlijk is het dat hij door de jaren heen is uitgegroeid van fragiel jongetje naar de grote zelfstandigheid van een wereldreiziger. Heel mooi dat de slapeloze nachten iets opgebracht hebben. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *