Roller coaster

Ze zit tegenover me aan een tafeltje in een bruine kroeg op de Grote Markt. We bestellen ieder een biertje en een gezamenlijke schaal nacho’s. De sfeer is gemoedelijk, de muziek is prettig, de bediening is vriendelijk.  We proosten, op het leven. Dat hebben we vaker gedaan, maar nu heeft het een speciale lading. Drie weken geleden begon haar wilde rit in de trein die niet te stoppen leek. 

Het was op maandagmiddag, dat haar telefoon rinkelde terwijl ze aan het werken was. Ze herkende het nummer van de huisarts en nam de lijn aan. Binnen vijf minuten nam haar leven een andere wending. Bevolkingsonderzoek. Mammografie. Plekje gevonden. Categorie 4. Rekening houden met foute scenario’s. Woensdag met vliegende spoed naar de chirurg.

Het bericht kwam precies twee weken nadat de mededeling kwam van een andere mij bekende vrouw, die in ditzelfde bevolkingsonderzoek tegen de lamp liep en bij wie later, tijdens nadere onderzoeken, ook nog bleek dat beide borsten waren aangedaan. Zij herstelt inmiddels van een borstbesparende operatie en wacht op de bestralingen.

De adrenaline giert door mijn lijf. Wat gebeurt er? En nu? Wat kan ik doen? Ga ik naar haar toe, of laat ik haar met rust? Ik wil duizend vragen stellen maar laat het achterwege. Ik stuur haar een appje waarin ik aangeef met haar mee te leven en wens haar veel moed en sterkte. Ik krijg een berichtje terug dat ze moet bekomen van de schrik en dat haar kinderen om haar heen zijn.

Ze is in een roller coaster gestapt zonder tussenhaltes, waarvan de bediening in handen is van de medische wereld. Ze bezoekt de chirurg, de radioloog, er volgt een punctie en een biopt waarvan ze de uitslag een kleine week moet afwachten. We leven allemaal met haar mee. Ze is 51, moeder van drie, alleenstaand. Ze is een fantastisch mens. Ze kruipt in haar cave en naarmate het moment van de waarheid dichterbij komt, neemt de spanning zienderogen toe. Vooral bij haar, maar ook bij haar omgeving.

Ik wandel op de Margriet-fair op het moment dat er een berichtje van haar binnenkomt. Goed nieuws! Loos alarm! Kalkafzetting door een onschuldige ontsteking van een melkklier. De opluchting is enorm bij ons allemaal.

Ze vertelt over het wachten op de uitslag. Over het gevoel in de wachtkamer als de deur van de specialist tergend lang dicht blijft voordat je binnen geroepen wordt. Over de week waarin je in gedachten je kist al hebt uitgezocht. Over de praktische lijst die je opstelt met dingen die je nog wilt doen voordat je afgetakeld bent. Over de momenten dat je met jezelf afspreekt dat je tot het bittere gaatje zult gaan om te overwinnen. Over het moment dat je je realiseert dat je zo van het leven houdt. Over de diepe vermoeidheid die ontstaat na het goede nieuws. Alsof je drie marathons achter elkaar gelopen hebt.

Ik luister naar haar. Ze vertelt rustig en beschouwend en ik vertel haar hoe moeilijk het is om in te schatten waar een ander behoefte aan heeft. We hebben beiden de neiging ver weg te kruipen als het leven te spannend wordt. Begrijpelijk, maar lastig voor de mensen die je liefhebben.

We proosten. We eten,drinken en lachen. We praten over de liefde, de spannende weg ernaar toe, de risico’s die je neemt als je gaat daten, het gevoel van falen als je jezelf op een datingsite inschrijft, het gearrangeerde van ontmoetingen die niet in het wild zijn ontstaan en het overweldigende wanneer je iemand ontmoet die past. Dat gun ik haar ook zo. Ik hoop dat ik haar over de drempel kan helpen om haar blik te verruimen en een leuke partner te gaan zoeken. Ze lacht, als ik haar aanbied een profieltekst voor haar te maken.

Het leven is broos, ook als je fit en sterk bent. Je kunt op een willekeurige dag ineens een duivels haakse afslag moeten nemen, niet wetend of het een doodlopende weg zal zijn of een snelle route naar een idyllisch oord. Je kunt ingestapt zijn in een roller coaster in plaats van in een boemeltreintje.

Ik omhels haar en zeg haar dat ik haar écht niet kan missen de komende vijfentwintig jaar. Een paar uur later stuur ik een berichtje aan de vriendin die wel geopereerd is. Ze is opgewekt en positief gestemd, de operatie is goed verlopen, de genezing vordert gestaag, de snijvlakken bleken schoon. Nu de bestraling nog. Ik vind haar een dappere held.

Als ik even later in mijn bed lig, besluit ik wederom het leven bewuster te omarmen. Mijn waardering en liefde vooral uit te spreken. We komen op een leeftijd dat het leven niet meer altijd vanzelfsprekend is. Laten we elkaar bevragen en liefhebben. Laten we elkaar inspireren en ons blijven verwonderen. Laten we stoppen met ons op te winden over futiliteiten.

Laten we ons meer om elkaar bekommeren en minder met elkaar bemoeien. Laten we vooral mét elkaar praten en niet over elkaar. Laten we liefhebben, in de ruimste zin des woords.

Alles kan morgen zomaar ineens anders zijn.

 

Voor degene die dacht dat ‘ie alleen was
Moet nu weten: we zijn allemaal samen

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
(Ramses Shaffy)

https://www.youtube.com/watch?v=HThgAQksAjI

 

 

 

 

 

 

Share Button

4 gedachten over “Roller coaster”

  1. Zelf “mogen” ervaren hoe het is dat lijdend voorwerp te zijn.. bizar dat er mensen uit onverwachte hoek een positieve bijdrage geleverd hebben tijdens het hele proces en anderen waarvan je misschien verwachtingen had het juist af hebben laten weten…

    1. Dat gaat zo, dat weet ik. Dat is bij iedere heftige gebeurtenis in je leven. Je leert je vrienden goed kennen. Fijn dat jij het ook achter de rug hebt, Esther. Ik vind jou ook altijd zo’n positief en opgewekt mens. Respect.

  2. Een alleen staande moeder staat leterlijk en figuurlijk sterk in het leven. Het is een gave die je denk ik mee krijgt als je alleen komt te staan en die niet te zien is aan de buitenkant. Niet staat in hun weg, als het moet kunnen zij heel de wereld aan. Ze zijn grote strijders tot en met en zijn niet makelijk bang. Gelukkig maar, met veel gezondheid alle lof aan alleen staande moeders ! Proost xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *