Logistiek hoogstandje

December 2018. Ieder jaar lijkt sneller voorbij te gaan, ik heb het gevoel dat ik de kerstboom nog maar net buiten gezet heb als het tijd wordt er weer één aan te schaffen. De tijd glipt als los zand door mijn vingers. Samen met zoon 2 rijd ik naar de landweg waar onze favoriete boer prachtige kerstbomen verkoopt. We zoeken er samen één uit, welke eenmaal thuis traditiegetrouw  veel te groot blijkt te zijn. 

Dit jaar is de decembermaand anders. Niet alleen omdat twee van mijn vier kinderen op zichzelf wonen en “te gast” zijn aan mijn grote tafel, maar ook omdat de date en ik nog steeds buitengewoon fijn varen. Drie dagen geleden kreeg ik, tijdens een feest van het werk, het állerliefste berichtje dat ik me kan wensen. Het danste daarna toch net even anders, zowel vanbinnen als van buiten.

Hij en ik maken plannen. Eerste kerstdag samen in zijn huis, in het gezelschap van zijn kinderen. Tweede kerstdag samen bij mij, in het gezelschap van mijn kinderen en familie.

Ik app intussen met zoon 2. “Hoe gaat het bij jullie?”, vraag ik hem. Hij antwoordt: “ik zal jou eens even op stil zetten”. Hij zet er lachende icoontjes achter. Ik stel blijkbaar weer te veel en foute vragen.

Vier dagen vóór Kerst vieren wij in de familie nog Sinterklaas. Daarvoor moet gerijmd worden en ik moet daar nog mee beginnen. Het wordt tijd een schema op te stellen. Hij en ik zetten ons aan de tafel met pen en papier. Hoe gaan we dat doen? Hoeveel eten en drinken hebben we nodig, wanneer bereiden we dat voor? Wanneer rijden we waarheen en hoe organiseren we dat? Het wordt een serieus naslagwerkje, een ingenieus logistiek plan. We willen overal graag zijn en iedereen is welkom, maar het vergt wat organisatie vooraf, in een week waarin we beiden volop moeten werken.

Met muziek aan en een dampende Irish Coffee zetten we de grove lijnen op papier. We verdelen zo goed en praktisch mogelijk de taken en inventariseren of we voldoende servies en pannen hebben om dat wat we willen voor elkaar te krijgen. Met ons omvangrijke nageslacht hebben we eigenlijk een gaarkeuken nodig.

Het plan krijgt vorm. Het noteren en kaderen geeft helderheid aan wat eerst vooral een enorme brij aan afspraken en boodschappen leek. We krijgen allebei zin in de drukte en gezelligheid. Tevreden sluiten we ons raamwerkje en gelijkertijd ons gezamenlijke weekeind af.

Op de terugweg in de auto geniet ik na van twee heerlijke dagen samen. Ik zet mijn tassen met kerstkado’s direct boven uit het zicht en begroet daarna mijn twee zoons in de woonkamer. Met een bakje koffie sta ik even te acclimatiseren tegen de verwarming. “En mam……”, zegt zoon 2. “Heb je het gevonden?”. Met mijn gedachten nog bij mijn lief antwoord ik hem: “ja, ik denk écht van wel. Ik ben zó blij”. Ik meen het. Zoon 2 kijkt me vragend aan. “Wat heb je dan voor me gekocht?” vraagt hij. We schieten allebei in de lach. Misverstand.

Ik heb van alles gekocht, maar ben nog niet klaar”, vertel ik hem. Hij blijft naast me staan. “Je ziet het vanzelf wel als het zover is”. Dat zint hem maar matig. “En trouwens……..”, vervolg ik: “heb jij al iets voor míj gekocht?? Wat krijg ik van jou?”. Hij hoeft er niet lang over na te denken. “Zeker krijg jij iets”, antwoordt hij. “jij kunt lekker de tyfus krijgen onder de boom”. Hij lacht hardop en geeft me een kus op m’n wang.

Ik heb helemaal niets meer nodig onder de boom. Voor mij is Kerst dit jaar sowieso mooi. Omringd door mijn kinderen, mijn zus met haar partner en onze moeder, mijn fantastische nichten en neef, mijn lief én zijn nageslacht. Ik voel me een rijk en blij mens.

Ook -of vooral- zonder die tyfus.

 

https://www.youtube.com/watch?v=3ZI-HyL91kM

 

 

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *