Dág 2018!

Het is nog vroeg als mijn laatste werkdag van 2018 begint. Ik open het kantoor en start de computer op. Neem een beker koffie en log de telefoon in. Ik ben er klaar voor, ik voel me goed. Kom maar op met de laatste stuiptrekkingen in de planningen van dit jaar.

Er staan thuis gezellige dingen op stapel deze laatste anderhalve week. We gaan naar het theater, we vieren kerst in meerdere huizen, we gaan een paar dagen met z’n tweeën op stap en sluiten het jaar op passende wijze met elkaar af.

Mijn collega en ik zingen de vrijdag door. We neuriën, zingen a-capella en vals en tikken op ons bureau als we ons laten meeslepen door het ritme van de muziek. Intussen werken we gestaag door.

Het is nog geen elf uur als ik opsta van mijn stoel en iets hoor kraken. Het blijkt een scheur van zeker 10 centimeter te zijn in mijn broek, net onder mijn linkerbil. Te veel geleden van het fietszadel. Ik hang er zo goed als mogelijk mijn bloes overheen en neem me voor vooral te blijven zitten vandaag. Deze broek gaat zéker niet mee naar het nieuwe jaar, alsof hij al voorvoelde dat hij in 2019 twee maten te groot zou worden.

Ik ontvang meerdere apps van mijn wandelvriend, die zijn relatie heeft beëindigd en nu ineens zijn feestdagen anders moet invullen. Mijn ver-weg-vriend uit de randstad zit klem in een rammelende relatie, die beëindigd werd maar waarvan de waakvlam nog brandt. Hij vraagt me om mijn inzicht, ook nu mijn mening beduidend anders is dan de zijne. Mijn lievelingsneef appt dat hij ineens tóch moet werken met kerst en er niet bij kan zijn. Intussen fladderen de vlinders vrolijk rond in mijn lijf, nu mijn lief op weg is naar huis om de feestdagen met ons te vieren en blijf ik geforceerd op mijn gescheurde broek zitten. Mijn zingende collega maakt de loopjes naar het koffie-automaat.

In 2018 kwam mijn lang gekoesterde wens uit, ik schreef en publiceerde een boekje en verkocht er veel meer exemplaren van dan ik gedacht had. Als ik een bucketlist zou hebben, stond dit er zéker op. Geweldige gesprekken die ik met diverse mensen had, terloopse ontmoetingen met mijn kinderen, gebeurtenissen waar mijn oog zomaar op viel, taferelen waar ik spontaan getuige van was, het passeerde allemaal de revue. Het leverde vaak intense verhalen op, waar ik met verve kop en staart aan gaf en waarvan veel mensen hebben mee genoten.

En nu is het einde van 2018 in zicht. Ik had mijn tweede boekje ver klaar willen hebben, maar dat is geenszins gelukt. Ik wacht nog op het moment dat er 48 uur in een dag zullen zitten. Twee prachtige verhalen liggen klaar om uitgewerkt te worden. Er heeft zich een dertigtal mensen aangemeld, bereid om hun verhaal met mij te delen. Daar wil ik in 2019 tijd en ruimte voor maken. Boekje 2 gaat er zéker komen, evenals de roman, waarvan de verhaallijn zich steeds helderder in mijn hoofd aftekent. Mijn handen jeuken.

In plaats van mezelf gejaagd te voelen of het teleurgestelde gevoel te hebben niet aan mijn eigen deadline te hebben voldaan, voel ik mij blij, warm en tevreden. Ik ben er veel geweest voor mijn zoon, voor wie het leven de afgelopen anderhalf jaar bepaald niet vanzelfsprekend en eenvoudig was. Ik heb veel ondernomen met vriendinnen en heb meerdere nieuwe mensen ontmoet. Ik verhuisde mijn enige dochter. Ik werd gekust middenin het Kronenburg-park, kuierde met vriendinnen door Barcelona en was met regelmaat aan zee. Ik schilderde, luisterde veel muziek en fietste naar mijn werk. Ik liet mezelf fotograferen door Sacha de Boer, hang levensgroot in het Amsterdams museum en werd tot stoere vrouw bekroond. En last but not least: ik werd geschaakt door een prins die aan de voet van het Grote Sprookjesbos woont. Haast te mooi om waar te zijn. Af en toe knijpen we elkaar even in de arm: gebeurt dit echt? Klopt het, dat het zo voelt, voel jij het ook?

Komend weekeind zullen er grote hoeveelheden eten en drinken worden aangeschaft, binnengedragen en klaargemaakt. De wijn zal vloeien, de woorden zullen door elkaar klinken. We hebben er veel aan gedaan om de mensen waar we zoveel van houden prominent in onze plannen te betrekken. Er zullen kadootjes onder de kerstbomen liggen, lieve woorden worden uitgesproken, gedichten worden voorgelezen, er zal worden gelachen en gediscussieerd. Er zullen vragen gesteld worden en toekomstplannen worden belicht. Er zullen spelletjes gespeeld worden, er zal gewandeld worden, we zullen blij zijn met elkaars gezelschap.

2018 had voor mij een aantal forse dieptepunten, maar kende ook mooie hoogtepunten. Ik las laatst ergens: ‘zonder diepte geen hoogtepunten’. Daar zit een kern van waarheid in. Van alleen maar klimmen putten we onszelf wellicht ook uit.

Ik luid het jaar uit met iedereen die me lief is en dat wordt een steeds bonter gezelschap, jong en oud, uit diverse hoeken en streken. Ik tel mijn zegeningen dat ik er onderdeel van mag zijn.

Iedereen die hier gelezen heeft: dankjewel dat je er was! De vrienden die actief een tekstje hebben aangeleverd om hier te publiceren: bedankt, voel je vrij om dat in 2019 ook te doen! Ik ben blij met jullie!

Mijn vier lieve VIP’s: ik ben megatrots op jullie!

Ik wens jullie allen warme en gezellige feestdagen toe, een bruisende jaarwisseling en veel gezondheid en creativiteit in 2019. Laten we er een mooi jaar van maken met elkaar. Met optimisme, liefde, tolerantie, empathie en compassie kunnen we iedere dag voor onszelf én een ander een beetje mooier maken.

Proost, op jullie. Met een warme knuffel en een dikke kus.

Tot in 2019!

https://www.youtube.com/watch?v=PJ-kHc_ft4g

 

 

 

 

 

 

 

Share Button

2 gedachten over “Dág 2018!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *