Hart op de tong

Het is kerstavond als mijn lief en ik een fles wijn openen en proosten op de komende feestdagen. We bereiden samen eerste kerstdag voor, de dag waarop zijn (klein-)kinderen komen. We zullen een traditioneel familierecept serveren en ik volg hiervoor gedwee de instructies op die hij me geeft.

De kerstnacht is een verhitte. Ik heb op de valreep van 2018 een verkoudheid opgepakt. Er wordt gehoest, geproest, gesnotterd en gesniffeld. Een warme douche helpt er weinig aan, dus ik zoek mijn toevlucht tot de meegebrachte paracetamol en mentholsnoepjes.

Zijn volwassen kinderen komen tussen de middag binnen. We begroeten elkaar en zij haken -zoals dat gaat- meteen bij elkaar aan. Er zijn twee jonge kinderen bij, waarvan er één over de vloer tijgert.

Mijn hoofd bonkt. Mijn neus druipt. Mijn keel kriebelt. Mijn wangen gloeien en mijn ogen tranen. Ik probeer het te negeren. Nooit zo’n liederlijk slecht gekozen dag meegemaakt voor een griepje. Dat gaan we dus niet doen. Ik slik gewoon nóg twee paracetamollen. We nemen aan de tafel plaats en we beginnen met eten.

De sfeer is ontspannen, gemoedelijk en opgewekt. Er wordt gepraat en gelachen. Ik kijk naar de interacties binnen zijn gezin. Naar de diverse mensen en karakters aan de tafel. Naar mijn lief, die er als Pater Familias  tussen zit. Zijn mondhoeken krullen permanent naar boven en zijn ogen glinsteren.

Hij heeft voor al zijn kinderen en hun partners een kadootje onder de kerstboom gelegd. In mooi glimmende papiertjes ligt er voor iedereen een oudejaarslot klaar. Over de slotcijfers is secuur nagedacht. De verhalen beginnen te lopen: wat zou jij doen met veertig miljoen? Mooie gesprekken om te voeren. Hoewel er verschillen van inzicht zijn en uiteraard diverse wensen de revue passeren, komen onze plannen op meerdere punten ook overeen en hebben we ieder een eigen reden om de prijs te willen winnen. Ik luister en ik geniet, terwijl ik hoest en proest en mijn neus kapot veeg aan papieren zakdoeken. Mijn hoofd bonkt. Wat een kutspul, die paracetamol. Helpt niets. Ik transpireer, ruik mijn zweetlucht onder mijn chemische kerstjurkje. Straks even stiekem naar de badkamer lopen voor deodorant. Ze zullen wel denken!

Ook ik heb voor zowel zijn kinderen als voor hem een kleinigheidje gekocht. Dat had wat voeten in de aarde; ik heb zijn kinderen pas één keer gezien en ze zijn van de meeste gemakken ruimschoots voorzien. Wat ik wilde, was een klein neutraal presentje met een briefje om ze te laten weten dat ik blij ben dat ik in hun midden kerst mag vieren en dat ik het fijn vind dat we elkaar hebben ontmoet. Mijn lief deelt de kadootjes uit. Ik observeer.

Zijn kinderen zijn nog niet aan mijn plakband-fetisj gewend. Het eerste slachtoffer morrelt en rukt tevergeefs wat aan de verpakking. “Ik krijg het niet open”, concludeert hij en hij wijst naar de schaar op het aanrecht. In een vlaag van verstandsverbijstering spreek ik de magische woorden: “ja, sorry hoor.  Ik houd van vastbinden”. Er valt een stilte, gevolgd door een homerisch gelach. Mijn kaken gloeien. “………van kadootjes dan hè?” vervolg ik, maar het is mosterd na de maaltijd. Het kwaad is al geschied en er wordt met open mond hard gelachen. Ik bloos als m’n lief zegt dat hij zin heeft in mijn volgende Sinterklaasgedicht.

De dag verstrijkt. Met twaalf stuks paracetamol schop ik het tot het einde van de avond, maar de hoofdpijn verdwijnt niet en de hoest irriteert waarschijnlijk niet alleen mij. Ik verlies tijdens het bordspel al halverwege mijn scherpte, maar blijf op mijn stoel zitten. Als de laatste naar huis is, stap ik wederom onder een warme douche. Ik spoel het zweet van me af en laat het warme water over mijn hoofd lopen, terwijl mijn lief nog nagniffelt over mijn loslippigheid en mijn daarop volgende rode hoofd.

De tweede kerstdag doen we het nog eens dunnetjes over in mijn gezin. Mijn kinderen, mijn moeder, mijn zus met haar partner en haar kinderen zijn onze tafelgenoten. Mijn lief laveert er ogenschijnlijk probleemloos tussendoor. Het is gezellig. Er wordt nog flink gehoest en geproest maar de hoofdpijn is afgenomen. We sluiten ook de tweede dag op een positieve manier met elkaar af. Het was fijn en we benoemen dat ook.

Derde kerstdag gebruiken we om op onze hoeven te landen. We slapen wat uit, kletsen nog wat na en gaan daarna aan een nieuwe dag beginnen. Er moet een verjaardagskadootje gekocht worden en we gaan even gedag zeggen bij zijn moeder. Ik pak wederom mijn koffer in en vertrek van huis.

Even later komt hij naast me zitten. “Ik zou graag willen dat je morgen met me mee gaat”, begint hij: “als ik met X mee ga naar de specialist”.  Ik luister. Ik heb X nog niet ontmoet maar vind het feit dat hij het graag wil reden genoeg om te kijken of dat lukt. “Als jij dat prettig vindt, wil ik best meegaan. Denk je niet dat X dat raar vindt?” Hij knikt ontkennend. “Hij vindt dat niet raar, het maakt hem niet uit. Ik vind het fijn, want twee horen meer dan één. Jij kunt meer luisteren vanaf de zijlijn. Ik ben toch meer emotioneel betrokken”. Dat snijdt hout. Ik wilde eigenlijk in mijn huis wat schoonmaken en opruimen, maar dat moet dan maar even wijken. First things first.

En trouwens…….”, zegt mijn doorgaans politiek correct sprekende maatje vervolgens: “wat handig is, is dat jij dan óók vragen kunt stellen”.  Ik kijk hem aan. Ik ken noch X noch zijn huidige staat van zijn, dus hoewel vragen stellen me in dit stadium nog tamelijk lastig lijkt, voel ik me behoorlijk op waarde geschat en neem ik mij voor mijn taak serieus te nemen.

Nog vóórdat ik inhoudelijke vragen kan stellen om naar de medische status van X te informeren, spat mijn illusie van wezenlijk toegevoegde waarde te kunnen zijn al bruut uiteen zodra hij zijn wens verder toelicht: “…………….dan kun jij meteen ook de vragen stellen, die ik dan een beetje te dom vind om te stellen”.

Zo dan. Misschien is 2019 een goed jaar om met blonderen te stoppen.
Ook ik verheug me nu al op Sinterklaas 2019.

 

https://www.youtube.com/watch?v=tnFy1luxL0A

 

 

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *