Sarah Light

Het is zaterdagmorgen, we hebben uitgeslapen en rustig ontbeten. We kuieren door de stad, waar we wat kadootjes kopen en boodschappen doen. Niets wijst op een anders-dan-anders-dag. Het is ontspannen en gezellig.Ik wil even naar de Makro”, zegt hij als we net weer thuis zijn en ik knik. Dat kan natuurlijk. Ik pak mijn jas en trek mijn schoenen terug aan. Hij start zijn bolide en rijdt ons naar een geografisch gezien niet logisch filiaal van de Makro. “Waarom ga je daar naar toe?” vraag ik hem en hij antwoordt dat daar een aanbieding is waarvan hij gebruik wil maken. Alsof ik niet weet dat de aanbiedingen van alle filialen hetzelfde zijn. Ik laat het zo. Het maakt mij tenslotte ook niet uit waar we shoppen.

Eenmaal in de Makro pakt hij doelbewust waar hij voor kwam. We wandelen richting de kassa als hij zegt: “ik kijk nog even bij de drank”. Apart. De feestdagen zijn net voorbij en zijn voorraadkast staat er nog vol mee. Ik frons mijn voorhoofd maar wandel rustig achter hem aan. Hij heeft uiteraard niets nodig en zonder enige fles drank rekenen we even later de andere artikelen alsnog af.

Als zijn auto daarna wederom een kant op rijdt die ik niet begrijp begint er iets te borrelen. Zou hij bioscoop- of theaterkaarten hebben geboekt? Gaan we ergens uit eten? Ik weet het niet. Zijn mondhoeken maken een vrolijke buiging naar boven, maar hij zwijgt in alle talen.

Pas als we arriveren bij een mij bekend tapasrestaurant begrijp ik, dat we daar zullen gaan eten. Grappig, precies dát restaurant heb ik vorige week geboekt voor mijn verjaardag medio februari. Ik word tenslotte maar één keer vijftig.

Hij smoest wat met de receptioniste. Ze zoekt naar zijn naam op de reserveringslijst, maar vindt deze niet. Ik heb hem niet eerder op Alzheimer betrapt. Als ze vraagt: “heeft u een tafeltje voor twee gereserveerd?” zie ik dat hij even aarzelt. “Nee, het is een grote groep”, antwoordt hij. Ik hap naar zuurstof. Een grote groep? Hoezo een grote groep? Ze wijst naar één van de ruimtes van het restaurant. Hij pakt mijn hand en leidt me de zaal in. Daar zitten al mijn geliefden lachend aan een lange tafel op ons te wachten. “Verrasssssinngggggg”, wordt er gezegd. Ik ben compleet overdonderd.

Mijn kinderen zijn er allemaal, mijn moeder, mijn zwager met zijn zoon en mijn zus met haar kinderen. Zij zijn meteen de reden dat dit etentje een ruime maand vóór mijn verjaardag plaatsvindt; er staat een grote reis door Azië op hun programma en ze vertrekken over een paar dagen. Ze wilden er zo graag bij zijn. Het zijn niet voor niets mijn lievelingsnichten.

We nemen plaats op de lege stoelen in het midden en ik kijk de tafel rond. Wat een rijkdom. Ik ben trots! Mijn dochter houdt een korte speech en overhandigt mij een prachtige glossy. De “Wendela.50“. In het professioneel ingebonden, glanzende tijdschrift staan stukjes tekst van mensen die me lief zijn. Foto’s van vroeger, anekdotes, herinneringen en grapjes. Wat een prachtig kado.

Wie mij kent, weet dat ik heel graag bedenk en organiseer, maar pertinent uit de schijnwerpers blijf, omdat dat niet bij me past. Mijn dierbaren hebben duidelijk rekening met me gehouden. We kletsen, lachen, eten en zijn vrij en blij in elkaars gezelschap.

Hoewel ik nog lang geen 50 ben -dat duurt nog gauw nog een week of wat- hebben we alvast met elkaar gevierd dat het eraan zit te komen. Met zo’n feestje lijkt het ineens een stuk minder erg. Leeftijd is maar een getal, houd ik mezelf voor. Wees blij dat je het mag worden; zo is het natuurlijk óók.

Dat ik vorige week precies hetzelfde restaurant boekte voor Valentijnsdag, is een bijzonder treffend toeval. Mijn dochter kent me goed. Ik ga mijn etentje omzetten in een borrel, waar ik met alle familie en vrienden het glas zal heffen op het leven.

Maar dat is pas over een tijdje. Voorlopig ben ik nog ruim 500 uur 49.

https://www.youtube.com/watch?v=gGqMzEuKNhU

Share Button

3 gedachten over “Sarah Light”

  1. Mooi verhaal Wendela. En een bevestiging dat je het gewoon goed doet. Leuk dat de verrassing nu voor jou geregeld is. Geloof mij, 50 worden is niet erg. Was mijn mooiste verjaardag ooit. Geloof er maar in, 50 is het nieuwe 40 🎉😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *