Naweeën

Ze zit tegenover me aan de grote tafel in haar woonkamer. Hoewel we elkaar al heel lang kennen, zijn we elkaar tussentijds ook jaren uit het oog verloren. Dat gaat zo, wanneer je allebei een druk leven hebt. Ze is docent, dochter, zus, echtgenote en moeder. En nog zoveel meer.

Ze blaast zacht in haar beker thee als ze begint te vertellen. Hun gewenste zwangerschap kwam niet zonder slag of stoot tot stand. Ze onderging diverse behandelingen, viel heel veel kilo’s af en kreeg een miskraam. Het was een kwestie van een lange adem, maar hun wens werd uiteindelijk vervuld.

Hoewel ze graag op eigen kracht had willen bevallen, werd op het laatste moment toch voor een keizersnede gekozen. Het kindje paste niet door haar bekken en voorkomen werd dat deze baby de eerste zou worden die wél zou blijven zitten.

Een lief klein meisje werd geboren. Een meisje dat haar temperatuur niet goed geregeld kreeg, in het vruchtwater gepoept had en niet goed at. Het kleine wondertje werd medisch ondersteund, terwijl zij -de moeder zelf- ook niet goed herstelde.

Eenmaal thuis kon het grote genieten beginnen. Haar bruine ogen fonkelen als ze vertelt. “Ik moest in bed blijven, vanwege de wond”. Dat dit niet gemakkelijk is in je nieuwe rol als moeder, spreekt voor zich. Maar er was geen keuze. Ze nam het zoals het kwam.

Toen haar man ruim een week later tijdens een douche ontdekte dat haar buikwond helemaal open stond, gingen alle alarmbellen af. De pasgeborene werd stante pede bij opa en oma geparkeerd en ze vertrokken zelf via de huisarts naar de spoedeisende hulp, waar een groot abces in haar buik werd geconstateerd.

Het was geluk bij een ongeluk dat de wond open was”, vertelt ze heel kalm: “anders was ik misschien wel dood geweest”. Een lang traject van medicatie, pijnbestrijding en controles volgde. Uiteindelijk werd er een bacterie gevonden die noch van haar zelf, noch van de baby kon zijn. Het leek erop dat deze bacterie van een ander afkomstig was, maar volledige duidelijkheid hierover ontbreekt tot op de dag van vandaag.

Met heel veel zout lint en zilverbladen werd de enorme wond ontsmet en verzorgd door voortdurend wisselende thuishulpen. Er ging geen week voorbij dat één en dezelfde hulp aan huis kwam. Het duurde dan ook erg lang -vergelijken is moeilijk als je een wond voor het eerst ziet- voordat werd ontdekt dat genezing niet goed vorderde en de kennis van een vakkundig specialist moest worden ingeroepen.

Ik had last van bekkeninstabiliteit, maar ik wilde zó graag zelf voor mijn dochtertje zorgen”, vertelt ze. Ze klinkt serieus en oprecht. “Mijn werkgever is heel coulant geweest, er waren veel lieve mensen om ons heen, maar ik wilde vooruit. Onze relatie stond onder hoge druk, niets ging zoals we ons dat hadden voorgesteld. Hij nam alle huishoudelijke taken op zich, verzorgde onze dochter ook, maar het werd te zwaar voor hem alleen”. Haar verhaal klinkt menselijk. Vage vrienden die zich opwierpen om te helpen, vrienden die het volkomen lieten afweten, omstanders die zich begaven in het grijze, precaire gebied tussen bezorgdheid en bemoeizucht. Met in het midden een kersverse moeder die de regie noodgedwongen volledig uit handen moest geven.

Ik was zo opvliegend”, vertelt ze enigszins beschaamd. Uit het hoekje van de bank hoor ik een bevestigende grom. “Dat was niet goed, niet voor mijzelf maar ook niet voor mijn omstanders”. Ze doelt op haar huisgenoot, die heel wat heeft moeten incasseren. Hormonen zijn soms vervelende stoorzenders. “Gelukkig deed onze dochter het heel goed”, vervolgt ze en ik zie dat ze straalt. Ze had vroeger, toen ze zelf nog een kleuter was, ook al zoveel temperament. Haar bevlogenheid is met haar meegegroeid. “Het is zo’n vrolijk en gemakkelijk kind. Ze speelt heel goed zelf en ontwikkelt zich voorspoedig. En hij heeft zo ontzettend veel voor ons gedaan”, zegt ze en doelt daarmee op haar man. Ik glimlach naar haar. Wat een bikkel is ze. En wat een sterke kerel is hij.

Ik heb geluisterd naar wat mij door de vakbekwame chirurg geadviseerd werd. Het leek de enige manier om het lelijke litteken aan te pakken. Ik heb een gastric bypass laten doen. Ben nu na twee jaar meer dan vijftig kilo afgevallen”. Ze ziet er inderdaad prachtig uit, maar ik vond haar ook mooi toen ze ronder was.

Er valt een korte stilte. De theebekers worden weer gevuld. “En nu……..” vervolgt ze haar verhaal: “hebben we groen licht gekregen voor een nieuwe zwangerschap”. Ik houd mijn adem even in. Als geen ander begrijp ik de wens om meerdere kinderen te krijgen, maar na een dergelijke bevalling lijkt het me ook eng. “We hebben op diverse plaatsen objectieve beoordelingen gevraagd. Een zwangerschap is medisch wel verantwoord, maar op natuurlijke wijze bevallen is geen optie”. Ik kijk haar aan, onze blikken kruisen elkaar. “Het is een gevoelsmatige keuze”, zegt ze haast verontschuldigend en ik knik. Niet iedereen zal dat begrijpen, maar dat hoeft ook niet. Dat deze twee mensen met zoveel positieve energie en levenslust, in dit warme huis, meer dan genoeg liefde te geven hebben aan desnoods een heel elftal, is me volkomen duidelijk.

We nemen afscheid met een warme omhelzing. Ik verlaat het huis met een glimlach en een gevoel van dankbaarheid. Ik gun ze een onbezorgde zwangerschap, een gezond kindje en alle liefde en geluk.

Ik ben ervan overtuigd dat -wanneer het goede bericht onverhoopt zou uitblijven- ze sterk en optimistisch genoeg zijn om hun weg te vinden en te berusten in de situatie zoals deze is. Met liefde en respect voor elkaar, tezamen met hun prachtige en vrolijk dartelende dochter.

Maar meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil
Zij maakt het verschil

(Acda & De Munnik)

https://www.youtube.com/watch?v=6XcnuEYjj14

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *