De leugen regeert

Geachte mevrouw,

In de regionale krant las ik het artikel, waarin u als (burger-)lid van één van de lokale politieke partijen aan het woord bent.

De tekst gaat over de onmacht en de onkunde van Jeugdzorg en de gevolgen daarvan. Het gebrek aan slagvaardigheid, waardoor intakegesprekken veel te laat plaatsvinden en daadwerkelijke hulp als mosterd na de maaltijd komt. Ik ben het met deze conclusie volkomen eens, helaas viel mij een dergelijke ervaring ook eens ten deel. Er is geen hulp beschikbaar op het moment dat het zó nodig is. Het ontbreekt aan een juiste triage, objectieve inschatting en vakkundige expertise.

Voor een juiste inschatting is, zoals u weet, hoor en wederhoor nodig, zeker daar waar het jonge kinderen betreft, die de dupe dreigen te worden en klem komen te zitten tussen ouders die elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen.

U betrekt vervolgens het artikel op uw persoonlijke situatie. U vertelt over uw scheiding van negen jaar geleden, toen uw kinderen nog in de onderbouw van de basisschool zaten. Het ging niet goed met uw kinderen en de relatie tot hun vader, vertelt u.

Nu ben ik ook een gescheiden moeder en mijn kinderen waren erg jong ten tijde van mijn huwelijksbreuk. Heeft u ook zo uw best gedaan om de kinderen het contact met hun vader te laten behouden? Heeft u ze gestimuleerd om hun vader te blijven zien? Heeft u ook de gifbeker leeggedronken ten gunste van uw kinderen? Heeft u ook flexibiliteit getoond in de omgang tussen uw kinderen en hun vader?

Ik vraag u dit, omdat ik drie nabije vrienden heb die behendig en onderhuids stelselmatig uit het leven van hun kinderen zijn gesaneerd. Daar was geen zorgouder die stimuleerde, maar juist één die afremde. Die olie op het vuur gooide in plaats van de brandjes bluste. Mijn vrienden waren de dupe van partners die verder gingen met hun leven -veelal met een nieuwe partner-, waarbij zij als biologische ouder niets anders dan een hinderlijke stoorzender werden. Een irritante factor om rekening mee te moeten houden, die je beter kwijt dan rijk kunt zijn. We kennen allemaal de perioden dat de kinderen moeite krijgen met het leven vanuit twee verschillende woonlocaties. Heeft u het nut en de voordelen van het schipperen tussen twee huizen ook eindeloos aan uw kinderen uitgelegd? Heeft u ook met een glimlach op uw gezicht de tranen verbeten tot de kinderen achter zijn voordeur waren verdwenen?

Heeft u de kinderen ook zelf teruggebracht als ze niet wilden gaan? Bent u het gesprek aangegaan met de vader van de kinderen? Heeft u ook naar eer en geweten samen met de vader van uw kinderen naar oplossingen gezocht? Dan begrijpt u immers, hoeveel frustratie er is bij ouders die deze kans niet kregen.

Ik lees in uw artikel dat u in de politiek bent gegaan omdat u aandacht wilt vragen voor dit soort problematiek. Dat vind ik bewonderenswaardig. U staat voor eerlijkheid, openheid, betrokkenheid en u vertegenwoordigt een lokale partij die opkomt voor de “gewone” burger zoals u en ik, maar ook zoals de ouder die niet opgewassen bleek tegen de onderhuidse manipulatie, welke tot een ongewenste en nauwelijks nog te herstellen breuk leidde. Alleen maar verliezers, zou je denken! Zure tranen huilen deze ouders, stuk voor stuk. Een deel van hen is geamputeerd en er is geen enkel middel om hier iets tegen te kunnen doen. De fantoompijn blijft altijd. Mijn hoop is op u gevestigd: gaat u het tij alstublieft keren?

Maakt u zich hard voor een betere beoordeling door vakkundige mensen? Voor het voeren van objectieve gesprekken en voor het professioneel bevragen van jonge kinderen? Want u wilt natuurlijk ook dat situaties als deze nooit meer voorkomen, toch? U wilt toch ook dat alles eraan gedaan wordt om de contacten met beide ouders te behouden? U gaat toch hopelijk uw publieke functie inzetten om kinderen te doen inzien dat hun van nature grootse loyaliteit jegens beide ouders een geweldige eigenschap is? Omdat zij daarmee kunnen leren dat wanneer ouders los willen komen van elkaar, dit niet automatisch betekent dat zij los willen komen van hun kinderen. Dat liefde in verschillende verschijningsvormen bestaat en dat er onvoorwaardelijk van ze gehouden wordt?

Het zou prachtig zijn om, wanneer uw dochter in uw politieke voetsporen treedt, een lans te breken voor alle ouders die niet meer in beeld zijn. Dat zij een pleidooi kan houden voor het feit dat kinderen nooit en te nimmer tussen twee ouders willen kiezen. Dat zij kan overbrengen hoe belangrijk het is dat beide ouders zich over de kinderen ontfermen én dat indoctrinatie uit eigen belang niets anders dan pure mishandeling is?

Uit uw artikel krijg ik echter het onheilspellende gevoel dat u met uw dochter op de barricade klimt met hele andere intenties. Ik hoop dat dit mijn foute interpretatie van uw tekst is.

Ik vraag u hierbij met klem uw inbreng te gebruiken om de ouders, die tegen hun wil en zonder dat hieraan strafbare feiten ten grondslag liggen, buiten spel zijn geplaatst, een luisterend oor te bieden. Ook -of misschien juist- nu het u persoonlijk raakt. Omdat ouders die de normale omgang met hun kinderen worden ontzegd (daar zijn er helaas veel te veel van) een niet te torsen verdriet dragen en hun stem willen laten horen. Daar hebben zij recht op, dat vindt u toch ook?

Ondanks uw fysieke beperkingen, welke u toeschrijft aan uw penibele situatie, maakt u zich tóch belangeloos hard voor onze plaatselijke politiek. Wat heeft u doen besluiten het bolwerk van intriges, politieke aantijgingen, belangenverstrengelingen, inhoudelijke discussies en juridische woordspelletjes te betreden? Kan uw vege lijf dat wel aan? Beheerst u het spel, heeft u zich de spelregels de afgelopen jaren al eigen gemaakt?

U vindt toch ook dat kinderen recht hebben op de waarheid? Knaagt uw geweten, of hebben politici als u daar geen last van, omdat verdoezeling van pijnlijke feiten nu eenmaal part of the job is? Lijdt uw nachtrust eronder?

Graag komen mijn vrienden en ik een keertje vrijblijvend luisteren naar uw ongetwijfeld vurige pleidooi ter verbetering van de onderlinge verhoudingen, te beginnen bij het fundament van de samenleving, de basis van ieder mens, de gezinssituatie. We zullen u in de opbouw hiervan met verve steunen!

Ik wens u veel wijsheid toe in uw politieke carrière. U zou het wel eens heel hard nodig kunnen hebben.

Angela Groothuizen: de helft van mij
https://www.youtube.com/watch?v=yT2fhjASbzs

Share Button

6 gedachten over “De leugen regeert”

  1. Een mooie reactie op het artikel in De Stem. Hier wordt de problematiek van twee kanten belicht dat is ook wel zo eerlijk.
    Worden de blogs ook als column in de krant geplaatst?

  2. Zó indrukwekkend & treffend goed geschreven! Geweldig!. Ik ben zo vrij geweest uw artikel door te plaatsen -uiteraard onder uw naam- naar openbaar facebookforum Herken Ouderverstoting & LinkedIn. Met héél véél dank!
    Vriendelijke groet, Iris.

  3. Dag Wendela,

    Natuurlijk schrijf je deze blog niet ‘zo maar’ en laat staan ‘graag’, maar wel indrukwekkend en spot on!
    Graag kom ik, namens Herken Ouderverstoting, persoonlijk met jou in contact.

    Ik hoop dat wij e.a. voor elkaar kunnen betekenen.

    1. Wie weet, Annemarie, iedere stap is er tenslotte één.
      Kanttekening: ik ben zelf geen verstoten ouder en heb een prima functionele relatie met de vader van mijn kinderen. Ik hoor wel van je wat je denkt dat ik voor jou of voor jullie kan betekenen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *