Tweede helft

Ze zit tegenover me in een kobaltblauwe, stoffen stoel. Haar woonkamer is klein, vol en kleurrijk. Er staat een geurkaarsje op tafel waarvan ik niet kan ruiken welke geur het afgeeft. Mijn stem doet het ook niet. “De aftakeling is begonnen”, fluister ik en ik snuit mijn neus. Ze lacht. Ik zie de rimpels onder haar donkerblauwe ogen.

Ze kijkt me aan. “Laat je handen eens zien”, zegt ze. Ik leg ze open op mijn knieën. Ze pakt ze één voor één vast en kijkt er aandachtig naar. Ik zie dat ze zich focust op de lijnen in mijn handpalm. We kennen elkaar wel, maar redelijk oppervlakkig. Zij “leest” handen en ik luister naar haar verhaal.

Weet je, Wen”, begint ze, terwijl haar wijsvinger met een paars gelakte, slordig geknipte nagel de groef in mijn hand volgt: “ik had mijn handen ook moeten laten lezen voordat ik in het diepe sprong”. Ze fronst. Ik weet waar ze op doelt. “Ik woon nu alleen in dit flatje, in een buurt waar ik soms niet veilig ben. Mijn huwelijk is voorbij, ik ben mijn dochter verloren en de man die zich opwierp als rots in de branding bleek een zak gebakken lucht te zijn”. Ik ken het verhaal in grote lijnen en luister naar wat ze zegt.

Jij bent een erg sterke vrouw”, zegt ze: “je laat je niet gemakkelijk om de tuin leiden, je bent voor veel mensen een baken. Maar je bent ook gevoelig. Dat is wel een beetje riskant voor jou”. Haar gedachten dwalen weer af, terwijl haar hand rustig mijn handpalm aftast.

Toen ik zeven jaar geleden mijn jong volwassen dochter verloor door dat gruwelijke ongeluk, hield mijn leven op. Althans, zo voelde dat. Ik viel in een groot, zwart gat. Mijn leven leek volkomen zinloos geworden”. Ik luister. “Mijn man en mijn zoon gingen er heel anders mee om. Niemand begreep mijn paniek, ik werd boos en gefrustreerd”. Ze glimlacht naar me, maar haar ogen glanzen niet. “Ik stapte door wanhoop gedreven uit mijn vastgeroeste leven, in de hoop alles achter me te kunnen laten, inclusief mijn allesomvattende verdriet”. Ze wrijft over mijn hand alsof deze opgewarmd moet worden.

Ik deed een rugzak op en vertrok. Mijn man en zoon begrepen er niets van, maar dat liet ik voor wat het was. Ik had lang genoeg in het keurslijf van het gezin gezeten, dacht ik. Wie was ik nu eigenlijk? Een waardeloze moeder van een dood kind; hoe had ik haar beter kunnen beschermen? Ik was gebroken en stuurloos”. Ze kucht. “Ik trok rond door Nepal, India en de Filipijnen. Het was er prachtig en ik kwam inderdaad helemaal los van huis. Maar ik had me vergist. Ik had niet bedacht dat mijn verdriet en boosheid gewoon met me mee zouden reizen. Dat er over alle sprookjesachtige natuurbeelden een sluier zou hangen. Dat alle geuren hetzelfde zouden zijn en de mooiste kleuren in de natuur in mijn ogen allemaal mat zouden zijn. De eenzaamheid sloeg nog verder toe. Toen ik op de punt van een immense en grillige rots stond, moederziel alleen, in de diepte keek en mijn voet uitstak om een einde aan dit lijden te maken, realiseerde ik me dat ik een keuze had”. Er loopt een traan over haar wang. Ze laat mijn handen los om een slokje thee te nemen en met een tissue haar gezicht te deppen. “Ik ben omgekeerd en heb geschreeuwd, gehuild en gestampvoet. Het verdriet was zo enorm, het vrat mijn hele lijf van binnen uit op. Ik was niet bij machte geweest daar paal en perk aan te stellen. En toen was daar ineens die empathische, knappe Nepalees”. Er ontstond een romance, maar na een maand of wat bleken de cultuurverschillen onoverbrugbaar te zijn en bleek hun relatie gebouwd te zijn op drijfzand. Hij nam haar geld mee en verdween uit haar leven.

Ze vertelt verder, over de terugreis en de aankomst bij wat ooit haar thuis was. “Mijn man en zoon waren tijdens mijn grote afwezigheid verder gegaan met hun leven. Zij stonden mij bepaald niet gastvrij bij de voordeur op te wachten. En dat begrijp ik achteraf ook wel”. Ik slik. “Ik was alles kwijt”, zegt ze met zachte stem: “ik was als een dolle gevlucht voor mezelf en had geen oog voor het gevoel van een ander gehad”.

Ze blijft met haar nagel in een groef van mijn handpalm hangen. “Jij bent nu aan de tweede helft van je leven begonnen”, zegt ze: “maar die ziet er veelbelovend uit”. Ze glimlacht. “Je bent wijs genoeg om de juiste keuzes te maken”, vervolgt ze: “je hebt al heel wat meegemaakt, je heb je kranig geweerd, je mag genieten zonder schuldgevoel”. Ik kijk haar aan, ze raakt een teer punt. “Jij hebt zoveel liefde”, zegt ze: “je kunt vertrouwen op wat je geoogst hebt. En op jezelf, want je kunt veel meer dan je denkt”. Ze sluit haar ogen kort, voordat ze mijn valkuilen eveneens onomwonden maar respectvol benoemt.

We drinken samen onze thee op. Ik laat haar een foto zien van mijn wederhelft, die zich aan de andere kant van de wereld begeeft. Hij zit trots te glimmen met zijn jongste kleindochter in zijn armen. Ze knikt goedkeurend en bevestigt wat ik al wist. “Heel goed……..“, zegt ze: “hij voelt héél goed”.

We nemen afscheid van elkaar bij de voordeur van haar appartement. Ik ben te voet gekomen en heb een half uur tippeltijd in de winterzon om het gesprek te overdenken. Nog geen week geleden vierde ik mijn 50-ste verjaardag in het bijzijn van de mensen die me zo lief zijn. Bracht ik hem naar Schiphol voor een vlucht naar zijn dochter en haar gezin. Vierde ik mijn feest met muziek, drank en eten, omringd door mijn vrienden en familie en legde ik vijfentwintig keer opnieuw uit waarom mijn lief uitgerekend op die avond ontbrak. Niet omdat hij op de vlucht was, maar omdat hij de kans kreeg om bij zijn dochter te zijn. Dat ik achter deze keuze stond en in zijn plaats hetzelfde gedaan zou hebben. We hebben op hem geproost en de wens uitgesproken dat hij bij de herkansing over vijf jaar eveneens in ons midden zal zijn.

Tenzij hij tot andere, radicale inzichten komt, verwacht ik hem over anderhalve week weer terug thuis. Dan zal ik hem met open armen ontvangen en samen met hem proosten op de tweede helft van ons leven.

(Novastar: the best is yet to come)

Lover lover talk to me, we’ve both been here before
takes a lot of time to see, you need less to become more

and all this time, evening cries
with no words, no words

no lord, it seems the best is yet to come

https://www.youtube.com/watch?v=0M5G6U78fOw

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *