Silent holiday

Waar zullen we heen gaan?” vraagt hij me, op een winterse zondagmiddag, als we het ontbijt hebben opgeruimd en aan zijn grote houten tafel zitten met een dampende kop thee. We hebben zojuist besloten dat een korte vakantie samen fijn zou zijn en hebben de agenda’s erbij gepakt. Tussen verplichtingen op het werk, verjaardagen, verhuizingen en een belangrijk familiebezoek door vinden we één weekje waarin we beiden vrij kunnen nemen.

We scrollen en scrollen. Er is te veel keuze. “Wat vind jij eigenlijk belangrijk, wanneer is een vakantie voor jou geslaagd?” vraag ik hem. Hij antwoordt iets met zon en warm zwemwater. Op mijn beurt wil ik het aantal vlieguren beperken en ben ik aan een budget gebonden. Het helpt, onze keuze halveert terstond.

Hij vindt een bestemming ergens in de zandbak van Egypte en kijkt er blij bij. “Hmmm. Is het daar veilig?” vraag ik me hardop af. Hij knikt. Veiligheid is tegenwoordig zelfs in mijn straat niet meer gegarandeerd. Ik krijg spontaan visioenen van een met ijzer omheinde menselijke dierentuin, waar je gechipt wordt bij de ingang en een week doelloos en gedrogeerd rondjes rent langs de binnenzijde van het grijze, stoffige hekwerk. Waar camera’s hangen in iedere hoek van het verblijf en mannen in witte jurken, met lange baarden, ingegroeide kalknagels, gitzwarte ogen en metershoge tulbanden je met kalasjnikovs bedreigen als je alleen nog maar je blote tanden laat zien. Hij kijkt me meewarig aan. “Je kunt daar ook gewoon wandelen hoor”, zegt hij en hij glimlacht om mijn bekrompenheid. “Het is een groot resort. Je hoeft niet over je eten en drinken na te denken. De prijs loopt niet verder op dan dat wat je nu betaalt. En je bent verzekerd van goed weer”. Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat hij bij TUI werkt.

Na wat heen en weer zappen besluit ik te doen wat hij me voorstelt. Gewoon een keer proberen, merken hoe relaxed het is en pas daarna beslissen of het wel of niet iets voor mij is. We bevestigen de boeking.

Eenmaal thuis zet ik de knop radicaal om. Ik schaf een eerste zomerjurkje aan, regel een paspoort en koop een serieuze koffer van het aan mij gedoneerde verjaardagsgeld. Zelfs mijn stijve armen na de twee geadviseerde inentingen voelen prima. Aan mij zal het niet liggen. Ik heb er zin in!

Nu nog leesvoer regelen en goede zonnebrandcrème. Slippers en sneakers. Onderin mijn persoonlijke black box zit een stripje met twee van mijn dealer gekregen anti-vliegstresspillen, die hun werk al doen op basis van de wetenschap dat ik ze heb. Het zit tenslotte tóch tussen de oren, ook al verzucht mijn zoon regelmatig dat we er enorm van zouden opknappen als er überhaupt iets tussen mijn oren zou zitten. Het ligt er dus maar net aan wát.

Voor deze ene vakantieweek heb ik officieel beslag gelegd op de onlangs van mijn rentepunten door zoon 2 aangeschafte noise cancelling koptelefoon. Die heeft mijn reisgenoot ook. Als we ons willen afzonderen van de andere kuddedieren in dat resort, elkaar beu zijn of gewoon geen zin hebben om te luisteren, zetten we die koptelefoons op. Het zou wel eens de redding kunnen zijn van veel relaties, bedenk ik me ter plaatse.

Geen brullende kamelen, jankende zwerfhonden of schreeuwende kinderen, geen fluitende slangenbezweerders, ronkende vliegtuigmotoren of klapperende vleugels, geen borrelende ingewanden, geen gesnurk, geen kritische noten of zinloze koetjes en kalfjes, maar mooie muziek of serene stilte.

Voor niets gaat de zon op. Zelfs in Egypte.

Silence tells me secretly, everything
(Hair: let the sunshine in)

https://www.youtube.com/watch?v=fhNrqc6yvTU

Share Button

5 gedachten over “Silent holiday”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *