Perestrojka!

We hebben er lang naar uit gekeken, hij en ik, de dagen en de uren afgeteld, de nodige voorbereidingen getroffen, zomerkleding gekocht, grote potten zonnebrandcrème aangeschaft, muzieklijsten opgeslagen, we zijn er klaar voor. Althans: ik…………en hij bijna.

De avond voor vertrek komt hij laat thuis van zijn werk. Hij ziet er moe en gehaast uit. Hij heeft veel zin om weg te gaan, zegt hij, maar er moeten nog even wat dingen voor zijn werk geregeld worden. Ik zit rustig op zijn bank en wacht geduldig op de witte rook, die uiteindelijk tegen elven pas verschijnt.

Eenmaal gearriveerd in het vakantie-oord kijk ik mijn ogen uit. Niet alleen omdat het resort prachtig is, onze kamer brandschoon is (op een enkele kakkerlak na) en het uitzicht schitterend is, maar ook vanwege de aldaar aanwezige mensen. Er loopt zéker vijftien man personeel rond. Er wordt zoveel voor me geregeld dat ik blij ben dat ik mijn eigen billen mag afvegen.

Met het schaamrood op mijn kaken ga ik op een met een schone badhanddoek bekleed ligbed langs het water liggen. Om zichzelf niet te verblinden door het op mijn blanke huid terugkaatsende licht draait de badman vliegensvlug de parasol voor ons open. We worden voorzien van drinken en fruit, onze brillen worden gepoetst. De verkering laat het gebeuren en voelt zich ook op het droge als een vis in het water. Ik voel me wat ongemakkelijk bij deze nederigheid en passiviteit.

Aan de bar midden in het zwembad kakelt een Belgische vrouw met een wipneus als een kip zonder kop tegen twee heren. Ze heeft een te krappe bikini aan die de littekens ter hoogte van haar maag niet verhult. Om tien uur ’s morgens heeft ze al twee grote cocktails achterover gedrukt en daarvan wordt haar stem nog luider. Ze krult zich kirrend om de barkruk als ze hardop lacht om haar eigen grapjes.

Aan de rand van het zwembad staat een Russische man, die even lang als breed is, te bellen. Hij praat zó hard dat Poetin hem zonder apparatuur kan afluisteren. Zijn kogelronde buik hangt strak gespannen als een mega-ballon boven zijn blauwe zwembroek. Ik versta geen woord van wat hij zegt, maar het klinkt alsof hij onafgebroken vloekt. Vlak achter hem ligt een slanke, strakgetrokken blondine met botox-lippen in een hagelwitte string-bikini verveeld te kijken. Ik vermoed dat ze niet op zijn opgeruimde karakter is gevallen, noch op zijn goddelijke lijf. Ik kan geen enkele affectie tussen hen ontdekken. “Ik weet zeker…..”, concludeert mijn lief subtiel: “…..dat hij zijn piemel al tien jaar niet meer gezien heeft”. Te veel info.

Als we vroeg in de avond in het restaurant zitten waar een fantastisch buffet wordt geserveerd, vindt er een Russische invasie plaats. Ze zijn met veel. Ze lijken allemaal op elkaar. Het zijn net karikaturen. Kogelronde, kleine, boosaardige Oempa Loempa’s zonder nek, gekleed in korte broeken en hemdjes, met getattoeëerde bovenarmen die qua omvang gelijk zijn aan de taille van hun frêle barbiepopjes, wulps huppelend op hun glimmende stiletto’s, gehuld in strakke, korte, blote jurkjes waaronder zich strings aftekenen, met tussen hun gemanicuurde vingers een e-sigaret. Er mag hier nog overal gerookt worden.

De verkering kijkt geamuseerd om zich heen. Daar helpt geen zonnebril aan. Ik frons. In de brochure en in de achtergrondinformatie had ik gelezen dat het niet de bedoeling is aanstootgevend gedrag te vertonen op openbare plaatsen, hetgeen inhoudt dat je je bovenarmen en je -benen moet bedekken. Dat hebben de Russen niet helemaal begrepen, of ze hebben er lak aan. Ik denk dat laatste.

Wanneer de Russische invasie vervolgens aanvalt op het buffet, borden vol laadt met vissen, beenham, kippenpoten en meloen -watermeloen is het Russische kaviaar, dat kán haast niet anders-en een complete chaos achterlaat als zij verzadigd is, voel ik plaatsvervangende schaamte. Borden nog halfvol met eten, tafellakens met etensresten, halfvolle glazen, de stoelen niet eens aangeschoven. De letterlijke vertaling van perestrojka: “verbouwing”, heeft hier plaatsgevonden en de hoofdrolspelers vertrekken geen spier wanneer zij het plaats delict verlaten.

We zien Egyptische danseressen, slangenbezweerders, buikdanseressen, vuurspugers, pianisten, gitaristen en we luisteren naar gezang of iets wat daarop lijkt. We geven de vriendelijke medewerkers wat fooi. We eten, drinken, lachen, dansen en nemen de daarop volgende kuitkrampen voor lief. We genieten. We zijn in een andere wereld.

De volgende ochtend, als mijn lief een gat in de dag slaapt langs de zwembadrand, drijf ik in het water. De Belgische wipkip bevindt zich weer aan de bar. Ik sla haar geamuseerd gade. Zij kijkt naar mij als ze zegt: “wa doet zij hier alleen in da water?”. Ik geef geen krimp en zwem rustig verder. Dan concludeert ze: “zal wel zo’n Russische zijn, die zijn nie helemaal zjuust”. Ik glimlach. Haar man ziet het en glimlacht flauw terug.

Onaangepast of nie helemaal zjuust, het is in grove lijnen hetzelfde. Misschien moesten ze in dit soort resorts toch eens wat spiegels ophangen.

Sting: Russians

https://www.youtube.com/watch?v=Fq9FZ8e6d1Q

Share Button

2 gedachten over “Perestrojka!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *