S(ch)aampjes

Nu het vakantietijd is, mijn kinderen overal en nergens op deze aardkloot rondzwerven en mijn lief zijn inmiddels niet te bescheiden voetafdruk op de aarde vergroot ten behoeve van zijn werk, houd ik ineens tijd over voor andere dingen. En dat is fijn!

De vloer is geolied, de deur is geverfd, de bomen zijn gesnoeid, de kledingkast is uitgemest, het kapotte tuinmeubilair ligt in de container van de milieustraat. RIP.

Ik klik de tv aan en zap bij toeval naar Zomergasten. Geboeid volg ik de hele uitzending waarin John van den Heuvel te gast is. In het drie uur durende praatprogramma schetst de man een beeld van zijn werk en zijn leven. Hij heeft ijzingwekkende fragmenten van diverse nieuwsfeiten uitgekozen. Als de vragen persoonlijk worden, deinst hij wat terug. Hij heeft het duidelijk liever over zijn werk. Werd hij niet dagelijks met de dood bedreigd en daarom zwaar beveiligd, dan zou ik -als ik geen verkering had- deze John een buitengewoon aantrekkelijke man vinden. Grote bruine ogen, prachtige handen en een stem waar je naar blijft luisteren. En dan laten we hier gemakshalve zijn naam maar buiten beschouwing.

Ik kijk nog wat tv, luister naar muziek, eet met vrienden en lees. Ontspannen boeken, tijdschriften en achtergrondinformatie voor mijn nieuwe boekwerk. Ik ben een beetje van het pad geraakt, nu mijn tweede blogboekje niet de vorm kreeg die ik in gedachten had. Ik heb het even terzijde gelegd, totdat de input wat meer stroomt en het kan worden zoals ik dat graag wil. In de tussentijd werk ik een verhaallijn uit, die al langere tijd in mijn hoofd zit. Het blijkt vooral een kunst te zijn om dagdelen te vinden waarop ik ongestoord kan schrijven. Het zijn steeds te korte stukjes en dat frustreert me enigszins. Ik klik mijn telefoon met regelmaat open, in zwelgend verlangen naar een epistel van mijn wederhelft, die het druk heeft met zijn werk en zich in andere tijdszones begeeft. Ik scroll wat op Facebook en zie daar creatieve geesten die kunstzinnige schilderijen op slaapkamermuren maken en ergonomische bestek-handvatten uit 3D-printers toveren, geïnteresseerden die op invasiestranden of in biologische tuinen struinen (dat rijmt) en héél veel vakantiekiekjes. Ondergaande zonnen, voeten in het zand, gestapelde keien, cocktails met suikerrandjes, het is allemaal in overvloed aanwezig op de social media. Mijn half lege beker koud geworden thee ziet er ineens reuze sneu uit op deze zaterdagavond in augustus.

Mijn oog valt op een foto van twee verliefde mensen, die verstrengeld op hun buik in het zand liggen. Ik ken hem goed, hij is de beste gesprekspartner die je je kunt wensen. Als ik naar de reacties op de foto kijk, stokt mijn ademhaling. Ik vind heel veel taal leuk, nieuwe woorden, synoniemen, verbasteringen, koosnamen. Maar aan één woord heb ik een hartgrondige, gloeiende hekel: het woord: “saampjes”. Dat zal een erfenis zijn van alle jaren die ik alleen met de kinderen doorbracht; een eenoudergezin is niet “saampjes” en wordt ook niet als “mooi gezinnetje” betiteld. Alleen de hoekstenen van de maatschappij, de twee-oudergezinnen met kinderen, worden zo genoemd. Je zou voor minder nóóit meer aan verkering beginnen. Voor het openbare gebruik van “saampjes” mag wat mij betreft tbs met dwangverpleging worden geëist.

Een paar dagen later wordt er op het raam getikt tijdens mijn werk. Het zijn mij bekende mensen. Zij zit in een rolstoel, hij duwt haar. We ontmoeten elkaar, het is stil in de wachtruimte. “Ze kunnen niets meer voor me doen”, zegt ze en ze doelt op haar voeten. Haar vingers staan helemaal krom, daarvoor zal een spalk worden gemaakt. Ik sta erbij en kijk ernaar. Alles wat ik zeg, klinkt dom. Ik slik mijn enthousiaste aanbod: “zal ik je eens komen helpen” in, ik weet namelijk niet wanneer ik het doen moet en stel dan alleen maar teleur. Deze twee mensen hebben het leed van de halve wereld verzacht. Zij waren de haven voor talloze mensen, die -om welke reden dan ook-stuurloos dreven of die een baken zochten. Zij keken nooit naar uiterlijkheden, waren niet materialistisch. Ze schonken altijd koffie en luisterden belangeloos naar een ieder die zijn verhaal wilde vertellen. Er was altijd plaats in hun herberg.

Als jong kind heb ik meermalen bij hen gelogeerd. Dan mochten we altijd heel laat naar bed, op voorwaarde dat we er niet vroeg uit kwamen. Dat laatste was voor mij nog een lastige opgave. We kregen cola en keken naar televisie. Het was daar een walhalla.

We praten even en ik zeg ze gedag vlak voordat ze worden opgeroepen. “Sterkte”, zeg ik en ik draai me om. “We missen je blogs”, zegt hij dan nog lachend: “ik vroeg me al af hoe het met je gaat”. Voordat ik kan antwoorden doet zij het. “Zie je dat niet? Ze stráált. Wen ziet er gelukkig uit”. Mijn wangen gloeien. Het klopt, ik ben een blij mens. Een blij mens dat wacht op 48 uur in één dag.

Wij redden ons wel zo saampjes”, zegt hij en ik hap naar lucht. Ik voel gepaste schaamte voor zoiets triviaals als mijn woordassociatie. Lekker belangrijk. Ik zwaai en hervat mijn werk, maar denk er wel over na. Mijn verkering is ook niet meer de jongste. Ik moet er niet aan denken om zo beperkt te worden door zijn of mijn fysieke gesteldheid. Er wordt niet om gevraagd, het komt zomaar op je pad. Het is niet eerlijk en het treft je bij willekeur. En dan kun je maar één ding doen: blij zijn dat je niet alleen bent en dat je mensen om je heen hebt die je steunen. Genieten van wat er nog wél is. Je mooie gezinnetje, bijvoorbeeld.

Eenmaal thuis klik ik Facebook open en zoek ik de foto van de tortelduifjes aan zee op. Met mijn ogen dicht klik ik op het blauwe duimpje en heb daarmee vandaag dan tóch nog een goede daad verricht.

Mark Knopfler: golden heart

Nothing in the world that I love more than your heart, your golden heart

https://www.youtube.com/watch?v=Ue8FVD3rXB8

Share Button

2 gedachten over “S(ch)aampjes”

  1. Lieve bekende,
    (Kwali)tijd is net als bij jou ook mijn achilleshiel in het leven. Verlangde ik al een paar dagen tijdens mijn vakantie met drie van mijn dierbaren naar eindelijk eens tijd voor mezelf. Doe ik vanmorgen nog volop mee met; boodschappen halen, de handwas doen, t’is vakantie hè, bereid ik mij eindelijk voor om eens lekker een boek te gaan lezen: ‘wie doet er mee met een spelletje Jatze?’ 😬. Ach ja, ze bedoelen het zo goed 😃. Kluizenaar zijn is ook niet alles.

    Blijf schrijven lieve. Ik lees je collums graag als ik er de tijd voor kan vinden.

    Een fan van je.

    J

    1. Dag lieve vakantieganger, spelletjes-speelder, (af-)wasser, klimmer, fietser, schaatser,wandelaar,cultureel geïnteresseerde, biologische boer, lezer, vader, partner en vriend 🙂

      Het heeft ook veel met verwachtingsmanagement te maken. Hoe kun je, wanneer je met drie dierbaren op vakantie gaat, denken dat je tijd voor jezelf kunt inruimen? Dan ligt teleurstelling op de loer, misschien had je beter vooraf kunnen bedenken dat tijd voor jezelf op een ander moment valt, als de dierbaren niet om je heen zijn?
      Maar je hebt gelijk: het is een precair evenwicht, het gaat soms wat wringen en schuren, je wilt van alles maar je kunt het niet allemaal waarmaken.
      Geniet vooral van je vakantie :-), rusten, relaxen, buiten zijn, praten, handwas doen (tip: boek volgende keer een all inclusive 🙂 ) en de dag laten komen zoals die komt.
      Als je dreigt kluizenaar te worden, dan mag je kloppen, dan kom ik je wakker schudden!
      En de tip van de dag: prioriteren, mijn columns voorop.
      Liefs voor jullie vieren 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *