Einde van een decennium

Het is tweede kerstdag, als ik -voordat zijn (klein-)kinderen straks komen- de laptop open klik in het huis van mijn lief. De kerstboom brandt, een bos bloemen op tafel bloeit weelderig. De top 2000 klinkt, een geurend kopje koffie staat naast me op tafel. Het water van de douche, waar hij onder staat, klettert op de badkamervloer, terwijl hij mee fluit met de radio. Ik tel mijn zegeningen.

Het afgelopen jaar stond Nederland in het teken van de stikstofcrisis, protesten en stakingen van diverse beroepsgroepen. Het onderwijs, het openbaar vervoer, de boeren, de bouwvakkers en de zorg, zij grepen allemaal naar het ultieme protestmiddel, de staking. Voor mij was het lastig me een goed en objectief beeld te vormen van de diverse discussie-onderwerpen zoals CO2-uitstoot, PFAS en de gevolgen daarvan voor de maatschappij. Drie deskundigen hebben drie meningen en deze lijken dan ook alle drie weer steekhoudend te zijn.

Ik verbaas me over het feit dat niemand van hogerhand beslist dat we 1% van de landbouwgrond inleveren ten bate van de woningbouw. Blijkbaar vinden we 40000 daklozen (waarvan een groot deel economisch dakloos is, hetgeen ons allemaal kan overkomen) acceptabeler dan het inleveren van wat een klein strookje landbouwgrond lijkt te zijn. Blijkbaar vinden we het lot van (de familie van) werkloze bouwvakkers ondergeschikt aan het belang van 1% landbouwgrond, waarop wij voor het grootste gedeelte producten vervaardigen voor de export.

De werknemers in de zorg verdienen amper een modaal inkomen, terwijl er zoveel van hun inzet afhangt. Terwijl de zorg steeds enger wordt, menselijke handelingen steeds stringenter moeten worden verantwoord in oeverloze wiskundige staatjes, broodnodige hulpmiddelen in drievoud moeten worden aangevraagd en er steeds op zakelijkere wijze medische hulp moet worden verleend -steunkousen aantrekken bij een hoog bejaarde kan tenslotte best binnen drie minuten!- vinden we als het op de beloning van het personeel aankomt ineens dat de zorg een roeping is en dat de beloning hierbij een ondergeschikte rol speelt. De wachtlijsten groeien, de eenzaamheid onder diverse bevolkingsgroepen is groot, de druk op de mantelzorgers groeit explosief en depressies onder jeugdigen zijn aan de orde van de dag.

Terwijl we vinden dat onderwijs voor iedereen toegankelijk zou moeten zijn, dat speciaal onderwijs niet meer van deze tijd is, dat klassen prima gemengd kunnen worden nu kinderen met behoefte aan specialistische zorg recht hebben op regulier onderwijs, dat ketenzorg thuishoort bij docenten en onderwijzend personeel ook een zorg- en meldfunctie heeft, vinden we gelijkertijd dat het onderwijspersoneel geen extra middelen nodig heeft. Terwijl van overheidswege de normen voor het onderwijs ieder jaar drastisch worden veranderd en aangescherpt en ouders steeds kritischer én bemoeizuchtiger worden in hun blinde paniek om méér dan het maximale uit hun kind te halen (want ja, studeren!), vinden we blijkbaar niet dat er evenredig veel tijd en middelen moeten zijn om deze verandering vorm te geven. Knappe change-manager die alle jaarlijks nieuw opgelegde regels en te volgen lesmethodieken kan doorvoeren zonder dat extra inzet van het personeel wordt gevraagd en beloond.

Hoewel we een volk zijn van tolerantie, van flexibiliteit en democratie, lijkt onze behoefte aan een duidelijke toekomstvisie en een adequaat beleid te groeien. We gedijen -net als kinderen- tenslotte goed bij heldere kaders. Wanneer krijgen we een regering die, niet gedreven door eigen belang, oorzaak-gevolg bewaakt, beslissingen neemt en lijnen uitzet waar we op langere termijn mee verder kunnen? Wanneer krijgen we een leider die de gevolgen van genomen beslissingen aanvaardt en faciliteert? Waar wachten we op? Wachten we tot de wal het schip keert? Op wie moeten we nu stemmen?

Zonder onze eigen verantwoordelijkheid uit het oog te verliezen, zijn we wat stuurloos geraakt. We kijken al zo lang over alle grenzen, vliegen naar alle uithoeken van de wereld, bouwen grote huizen, stimuleren universitaire opleidingen en eten ons vol met bewerkt en ongezond voedsel, terwijl de handen die de basis leggen aan onze algemene ontwikkeling en ons welzijn, in de hoek van de ‘roeping’ worden geduwd. Het is de omgekeerde wereld. Het is 2019.

Mijn lief, zijn kinderen en ik starten ons samenzijn straks in het bos. Daarna zullen we ons te goed doen aan heerlijk eten en rode wijn in een aangenaam verwarmd huis waar plaats genoeg is voor ons allemaal. Ik ben een bevoorrecht mens en dat realiseer ik me.

In 2019 was ik vooral mijn eigen change-manager. Ik begon mijn leven en mijn huis door andere ogen te bekijken en voerde wat aanpassingen door. Ik pleegde wat achterstallig onderhoud aan mijzelf en aan mijn woonomgeving. Ik ging over mijn eigen grenzen en bezocht bijzondere plaatsen op de wereld, terwijl ik op de fiets naar mijn werk ging. Ik pendelde heen en weer tussen mijn en zijn huis en probeerde daarbij aldoor de balans te vinden. Ik verdeelde -zo goed en zo kwaad als het ging- mijn aandacht tussen hen die mij lief zijn. Ik zette wat piketpaaltjes uit voor de toekomst, zonder meteen ommuurde grenzen te bouwen. Ik groeide vijf centimeter in de lengte van de trots op en liefde voor mijn kinderen en slonk vijf centimeter in de breedte nadat mijn lief en ik begonnen met minder eten en meer bewegen. Ik was privé-klimaatneutraal bezig in 2019.

Het decennium is als los zand door mijn vingers geglipt. Dat zal zijn oorsprong wellicht ook vinden in het feit dat ik een dagje ouder word. Ik kijk terug op prachtige hoogtepunten, pijnlijke dieptepunten, verrassende wendingen, foute beslissingen, persoonlijke verliezen en rigoureuze keerpunten, maar vooral op liefde, trots, goedheid, vriendschap en warmte. Ik ben een blij en tevreden mens.

Ik wens jullie allen een geweldig 2020 toe. Een goede gezondheid, positieve energie, compassie, vriendschap en liefde helpen daar zéker bij. We hebben niet overal invloed op, maar laten we dat waar we wél invloed op hebben positief benaderen, bewust afwegen en liefdevol insteken. Iedere dag is een nieuwe, met nieuwe kansen en nieuwe inzichten. Iedere dag is er één om op te staan en de handen ineen te slaan. Iedere dag is er één om de wereld een beetje beter te maken.

Fijne jaarwisseling en tot in 2020!









Share Button

3 gedachten over “Einde van een decennium”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *