Eat, sleep, rave, repeat!

Het is zaterdagmiddag, als we na een grote wandelronde het bejaardenhuis in lopen waar zijn moeder woont. De gezamenlijke ruimte beneden oogt vriendelijk en in kerstsfeer. De tafels zijn gedekt en er staan kerststukjes op tafel. Het personeel loopt er rond in vrijetijdskleding en begroet ons vriendelijk bij binnenkomst. Zijn moeder zit aan een tafel met haar vaste tafel-maatje. Ze ziet pas dat wij het zijn als we ter hoogte van haar tafel zijn. We begroeten elkaar.

Eén van de medewerkers schenkt voor ons een kopje thee in. “We hebben wat lekkers voor je meegenomen moeder”, zegt hij. Hij doelt op de grote Zoen die we net voor haar kochten bij een patisserie. Met champagnesmaak, de lekkerste uit het assortiment, verzekerde de verkoper ons.

Kijk, we hebben een doos chocolade gekregen”, zegt zijn moeder en ze houdt een doos zeevruchtenbonbons omhoog. Haar tafelmaatje heeft eenzelfde doos. “Wat leuk”, antwoord ik en ik vraag: “van wie dan?”. Ze haalt haar schouders op. “Als bedankje voor het oppassen”, zegt ze en mijn lief fronst zijn wenkbrauwen. Oppassen op wie? Wie op wie? Wanneer dan? Beide dames tegelijk? Hij glimlacht.

We hebben nieuwe theeglazen voor je gekocht”, zegt hij even later en hij haalt de doos tevoorschijn. De theeglazen die we een tijdje geleden aan haar hebben gegeven zijn op mysterieuze wijze uit haar keuken verdwenen. “Oh wat mooi!” zegt ze en ze is vervolgens direct afgeleid door iemand die de zaal binnen komt wandelen. “Kijk zij”, zegt de tafeldame tegen ons en ze knikt met haar hoofd: “die d’r man is vannacht plotseling gestorven. Dat is toch ook wat precies in deze tijd van het jaar”. We knikken bevestigend. “Woont haar man ook hier?”, vraag ik, waarop de tafeldame van nee schudt. “Hij mocht hier niet wonen, hij moest in een ander bejaardentehuis”. Mijn lief geeft me een knipoog. De informatie is tamelijk onbetrouwbaar.

Na twee kopjes thee een meerdere herhalingen van het gesprek nemen we afscheid van zijn moeder en haar tafelmaatje. “Blijf jij maar gezellig hier zitten hoor. Wij zetten de theeglazen nog even boven in je keuken”, zegt hij. Ze kijkt hem aan. “Theeglazen?”. Hij pakt de doos opnieuw uit de tas. “We hebben theeglazen voor je gekocht, je had er bijna geen meer”. Zijn moeder is even blij als een kwartier geleden, waarop de tafeldame haar relaas herhaalt dat oudere mensen nu eenmaal veel thee drinken en dat het eten in het tehuis écht goed is. We knikken enthousiast. “We leggen iets lekkers voor bij de thee op je aanrecht bij je pillen”, zegt hij. Ze knikt, maar kijkt hem niet aan. “Kijk, ik heb ook een doos chocola”, zegt ze en ze laat ons de doos zien. “Lekker zeg”, zeg ik. “Die stond hier, toen we hier kwamen”, zegt ze . “Weet u dan wel zeker dat die voor u is?”, vraag ik haar en ze antwoordt: “ja, die lag hier voor ons, want wij zitten hier altijd”. Ze houdt de doos vast alsof haar leven ervan af hangt.

Dan wendt ze zich tot de tafeldame en zegt: “zeg, weet jij eigenlijk van wie we deze chocola hebben gekregen?”. De tafeldame haalt haar schouders op. “Dat moet je aan mij niet vragen hoor”, zegt ze: “ik vraag dat soort dingen altijd aan jou”. Ze lachen beiden breeduit. Jut en Jul. Wij lachen mee.

Als we de theeglazen en de chocola in haar keuken hebben achtergelaten, verlaten we het bejaardenhuis. We zullen over een paar dagen eens gaan kijken of de chocola op is en de theeglazen in gebruik zijn. En anders doen we gewoon net alsof we een nieuwjaarskadootje voor haar hebben meegebracht. Dan kan zij ons haar doos chocolaatjes van een tot heden anonieme gever weer laten zien en zijn we vrolijk terug bij af.

Share Button

2 gedachten over “Eat, sleep, rave, repeat!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *