De geste van Bruno

De volgende staking in het onderwijs is inmiddels aangekondigd. Twee dagen achter elkaar, maar liefst. Ik moet ervan zuchten. Ik ben stakingsmoe geworden. Het onderwijzend personeel, de zorg, de boeren, de bouwsector, het grondpersoneel van de luchthavens, je kunt het zo gek niet bedenken of het werk wordt weer ergens neergelegd. En hoewel de strijdpunten vaak valide zijn, betrap ik mezelf op een zekere verzadiging: oh, er wordt weer gestaakt. Duh! En dóór.

Met verbazing kijk ik naar een reportage op tv, waar minister Hugo de Jonge wordt geïnterviewd over het tekort aan woningen voor onze vergrijzende bevolking. Hugo ziet er gelikt uit. Mooi koningsblauw pak aan, zijn haren strak in model. Hij kijkt met zijn grote blauwe kijkers de schrijnende beeldfragmenten ogenschijnlijk emotieloos af. Mensen die zorg nodig hebben, in alle leeftijdscategorieën, wonen noodgedwongen veel te lang thuis. Drukken een te zware stempel op de mantelzorgers of op de andere gezinsleden. Mensen die 60 jaar getrouwd zijn worden los van elkaar in verpleeghuizen geplaatst, omdat er nu eenmaal geen ruimte is. “Wat gaat u daaraan doen, meneer De Jonge?”, vraagt de presentatrice. Een cynische glimlach komt op zijn gezicht. Zonder enige aarzeling wijst hij naar de verantwoordelijke zorgkantoren, die hun bemiddelingstools in schrijnende gevallen adequater moeten inzetten. “Maar meneer De Jonge”, vraagt ze hem: “als er nu geen ruimte is, omdat er gewoon niet voldoende woningen zijn?”. Hij glimlacht. “Ziet u wat een impact dit heeft op de mensen die moeten zorgen, terwijl zij zelf ook werken of een gezin draaiende moeten houden?”. Hugo knikt net alsof hij het begrijpt. In een eerder uitgezonden reportage van Radar zagen we al, dat gezamenlijk gebruik van woningen meer zal moeten worden gestimuleerd. Huizen delen, opsplitsen in onder- en bovenverdiepingen bijvoorbeeld. Of met twee gezinnen in één huis wonen. Scheefgroei in de huur voorkomen. Een leegstaande kamer in je huis ter beschikking stellen aan een student of alleenstaande. Dat de belastingdienst en de huurbeschermingswet zodanig zijn ingericht dat je jezelf tot aan je nek in de shit helpt bij de financiële afhandeling van dit soort voorgestelde constructies, daar voorziet het verhaal niet in. Hugo glimlacht slechts.

Als telg uit een onderwijsfamilie en werknemer bij een gezondheidszorginstelling volg ik de ontwikkelingen op de voet. Voor mijn dochter, die verloskundige is, is geen woonruimte te vinden. Ze valt nét buiten alle regelingen en betaalbare woningen zijn er niet. Soit. Dan maar in een stapelbed in een bovenkamertje van de praktijk slapen, vier nachten per week. Leuk leven!

Een paar weken geleden kwam voor ons zorgpersoneel het verlossende woord vanuit de door de FNV gevoerde onderhandelingen met minister Bruno Bruins. De salarissen, die lange tijd bevroren zijn geweest, worden vanaf 2020 met 8% verhoogd, uitgesmeerd over twee jaar. En als kers op de taart wordt, ter compensatie van het ontbreken van enige loonsverhoging in de afgelopen jaren, een eenmalige uitkering van 1200 euro toegekend aan iedere werknemer, uiteraard naar rato van het aantal contracturen. De vlag gaat uit. Van die 1200 euro, bedenk ik, kan ik misschien de tochtende voordeur van mijn huis eindelijk eens vervangen. Of kan ik een paar kamers boven in orde maken voor de verhuur aan een economische dakloze.

Twee weken later ontvangen we de uitkering op onze bankrekening. Geen 1200 euro, maar 609. De helft. De andere helft is verdampt. Zwaar belast nu het, evenals het vakantiegeld, als extra inkomen wordt gezien. Mijn bouwplannen smoren in de kiem. Het worden dus toch hoogstens andere gordijnen op de slaapkamer. En hoewel ik blij ben met wat extra geld, voelt het toch wrang. Alsof we blij zijn gemaakt met een klinisch dode mus.

Ik ben benieuwd of minister De Jonge zijn huis ook in compartimenten gaat verdelen en ter beschikking van daklozen gaat stellen. En ook via welke constructie hij de huur hiervoor gaat innen zonder door de Belastingdienst te worden beboet. Of zou er voor hem een subsidieregeling gelden? Vooralsnog ziet hij er niet uit of hij zich er heel druk om maakt. We kunnen, zo las ik ergens, heel goed vluchtelingen met elkaar verenigen, maar we kunnen geen hoogbejaarde echtparen bij elkaar huisvesten en verzorgen. We hebben géén woonruimte genoeg. En als we de seniorenwoningen uiteindelijk toch gaan bouwen (op de vrijgekomen grond van de door de staat uitgekochte varkenshouders?), wie is er dan beschikbaar om de benodigde zorg te verlenen? Wie rent er voor nog geen modaal salaris het vuur uit z’n sloffen om menselijkheid, warmte en adequate zorg te bieden? Wie fietst er door de nacht, laat zich twintig keer per dag bellen voor overleg en maakt zijn handen vuil aan werk waar een ander zijn neus voor ophaalt teneinde met terugwerkende kracht een eenmalige uitkering te verkrijgen die meteen voor de helft wordt afgeroomd?

Ik sluit het internet. Genoeg gelezen. Er is werk aan de winkel. Woonruimte moet er komen, voor mijn kind die zo hard werkt. Woonruimte moet er komen, voor de mensen die niet zelfstandig kunnen wonen. Menselijkheid hebben we nodig, in hoge mate en in allerlei vormen. En een regering die regeert. Die de gevolgen van onze vergrijzende en multiculturele samenleving én van de zelfstandig functionerende burgers aanvaardt. Die anticipeert, beslissingen neemt en die de nood ook echt voelt. Die handelt.

Geen bemoeizucht, maar interesse. Niet naar elkaar wijzen, maar naar elkaar omzien. Geen huizen delen, maar meer betaalbare woningen bouwen. Praktisch werk hooglijk waarderen. Als een zorginstelling niet goed wordt schoongemaakt, wordt het op last van de Inspectie gesloten. Als het gebouw niet goed wordt onderhouden, wordt het bouwtechnisch afgekeurd. Alle werknemers in alle geledingen doen ertoe. Misschien kunnen we daar eens mee beginnen.

Ik klik mijn bankaccount open en sleep mijn zojuist geïncasseerde sigaar uit eigen doos van minister Bruins naar mijn minimale spaarrekening. Daarvan kan ik straks de nagenoeg verdubbelde gemeentebelastingen dan weer voldoen. Is het meteen op voordat de rente op spaargeld negatief wordt.

Die degelijke voordeur en die splitsing van mijn huis moeten dan nog maar een jaar of tien wachten op de volgende ongetwijfeld verpletterende geste.

Pink: dear mr President
What do you feel when you look in the mirror? Are you proud?

Share Button

2 gedachten over “De geste van Bruno”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *