Transgrenzeloos

Jaren geleden, toen ik nog in het datingcircuit zat, maakte ik digitaal kennis met een zeer communicatief vaardige man. We schreven, we appten, we belden en de afspraak volgde. Hij bleek een knappe maar fragiele persoon te zijn en mijn Fingerspitzengefühl werkte feilloos. Terwijl we een grote wandeling maakten door het bos, praatte hij de uren aan elkaar en kwam de aap uit de mouw. Hij was geboren als vrouw, getrouwd en weer gescheiden van een man in de veronderstelling lesbisch te zijn. Hij was inmiddels gebrouilleerd met de moeder van zijn via een donor gekregen jonge zoon.

Voor mij persoonlijk was dat too much; er ontstond tussen ons slechts een prettige vriendschap, waarin hij mij deelgenoot maakte van zijn transformatie en alle gevolgen die dit gehad had op zijn leven en de mensen om hem heen. Ik luisterde en verwonderde me. Gedurende de jaren bleek, dat hij zich ook als man niet senang voelde. Dat wat de oplossing voor hem had moeten zijn, bleek niet volgens verwachting te werken. De zware hormoonkuren, het gevoel tussen wal en schip te zijn gevallen, de dwaling in zijn seksuele geaardheid, het onbegrip van de omgeving, het deed hem zodanig op zijn grondvesten schudden, dat hij uiteindelijk besloot een einde aan zijn leven te maken. Hij liet zijn zoon, een aantal trouwe vrienden, familieleden en de moeder van zijn zoon in grote verslagenheid achter.

Met dat verhaal in mijn achterhoofd lees ik, dat transgenders op de barricade klimmen om excuses te horen én genoegdoening te eisen voor het feit, dat zij tussen 1985 en 2014 gedwongen werden tot sterilisatie in de hele procedure van geslachtsverandering. Het eerste deel begrijp ik nog enigszins. Destijds werd gedacht dat voortplanten niet verstandig zou zijn, als de geslachtswijziging zou zijn doorgevoerd.

Dat er nu -voortschrijdend inzicht- anders mee omgegaan wordt, is prettig voor de doelgroep. Maar waarom nu toch die financiële compensatie?

Ook tussen 1985 en 2014 waren er alternatieven voor handen om tot het verwezenlijken van een kinderwens te komen. Als de natuurlijke weg was afgesloten -ook het geval bij alle ongewenst kinderlozen- was er altijd de optie van donoren, draagmoederschap en adoptie. En -niet onbelangrijk- adoptie is bepaald geen eenvoudige en kosteloze procedure.

Hoe ver gaan we in het “eisen” van wat onterecht zou zijn? Waar gaat ons recht om te zijn wie we zijn over in een financiële en zakelijke afrekening? Waarom kunnen we niet open met elkaar praten over het voortschrijdend inzicht, de verfijnde medische technologieën en de lange termijn-gevolgen? Waarom steken we niet meer energie in het leren begrijpen van elkaars beweegredenen en het zoeken naar de beste weg?

Waarom vertrouwen we niet op een handelwijze naar eer en geweten met de kennis van het moment? Zo ziet ons hele leven er immers toch uit?

Mijn vriend van destijds, die dacht dat hij wist wat er verkeerd gegaan was in zijn ontwikkeling, onderging met bloed zweet en tranen alle hormoonbehandelingen en operaties. Hij accepteerde de gevolgen van de procedure, omdat er geen andere weg was op dat moment. Dat het hem niet bracht waar hij op gehoopt had, daar kan niemand iets aan doen. En dat hij bruut uit het leven stapte, omdat er geen legale humane manier was, is niet anders dan het gevolg van onze huidige starre wetgeving.

Als Minister Dekker straks conform verwachting de laatste drempel wegneemt, die van het psychologische traject voorafgaand aan de geslachtswijziging om uit te sluiten dat het om een bevlieging gaat, zijn de wegen vrij toegankelijk. Dat houdt een grotere vrijheid en slagvaardigheid in voor wie het betreft, maar impliceert tevens een groter risico voor onvoorziene gevolgen. Het kán niet anders dan dat we dat voor lief nemen.

Laten we dan nu met elkaar afspreken dat we géén schadeclaims gaan indienen voor tijd, energie en eigen bijdrages die betrokkenen vóór 2020 hebben geïnvesteerd in de verplichte psychologische rapportages die wellicht ten onrechte een positief of negatief advies uitdroegen. En laten we dan ook direct met elkaar afspreken dat de gevolgen van het sneller in kunnen stappen in dergelijke ingrijpende procedures voor eigen rekening en risico zijn, net als bij alle andere doelgroepen die niet in aanmerking komen voor psychische hulp, medische hulpverlening en chirurgische ingrepen. Gelijke monniken, gelijke kappen. Genderneutraal.

We willen onze vrijheid, we krijgen onze vrijheid. En dan dragen we daar ook manhaftig de gevolgen van.

Zonder financiële claims. Dan hebben we dat alvast maar afgekaart.

Josh Groban: to where you are

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *