De Baksteen van de samenleving

Aan de tafel zitten diverse gasten. Suzanne Kröger van Groen Links. Pete Hoekstra, Anita Witzier, Anna Gimbrère en Benno Baksteen. We kijken naar op1.

Met Pete Hoekstra zal worden gesproken over de excessieve protesten in Amerika, ontstaan na de gruwelijke dood van George Floyd als gevolg van buitensporig geweld door inmiddels op non-actief gestelde politieagenten. Dit soort incidenten is in Amerika nog steeds aan de orde van de dag. Pete maakt zich zorgen en terecht. Er blijft een categorie mensen die vindt dat er verschil gemaakt kan worden op basis van huidskleur, geloof, uiterlijk of andere kenmerken. En deze groep is nog steeds groter dan ons lief is.

Anna Gimbrère, Benno Baksteen en Pete Hoekstra belichten de geslaagde eerste lancering van de bemande raket door commercieel bedrijf SpaceX, ontsproten uit het brein van en bekostigd door Elon Musk. Die zocht weer een nieuw speeltje na Tesla en PayPal. Elon kreeg overigens onlangs zijn zevende kind, die hij opzadelde met een rugnummer in plaats van een naam. Het kind heeft nu al een sociale achterstand. Welke moeder gaat met zoiets akkoord? Of zou het gewoon part of the deal zijn?

Het gesprek gaat verder tussen Benno Baksteen en Suzanne Kröger. De commerciële lancering door SpaceX op de maan staat in schril contrast tot deze periode waarin de burgerluchtvaart zo goed als stil ligt en honderden mensen in deze branche hun baan zijn verloren. Dat maakt de overgang wat ongemakkelijk.

Hoezeer Suzanne ook probeert de luchtvervuiling in de schoenen van de luchtvaart te schuiven, ze krijgt geen poot aan de grond. Benno Baksteen legt in Jip en Janneke-taal heel kalm en vriendelijk het verschil uit tussen de luchtvaart enerzijds en het ondernemerschap van de vliegmaatschappijen en de luchthavens anderzijds. Hij vertelt wat er in de loop van de jaren is verbeterd aan het luchtverkeer en hoe efficiënt en veilig er inmiddels gewerkt wordt. Hij noemt het vervaardigen van synthetische kerosine als alternatief voor de vliegtuigbrandstof, waarvan inmiddels nog maar heel weinig nodig is om te kunnen vliegen. Daar kan Suzanne, met haar urenlange treinreizen, niet veel tegenin brengen. Treinreizen zijn vaak inefficiënt en eveneens vervuilend. Bovendien moet er nog héél veel natuur worden opgeofferd om spoorverbindingen te leggen die tot een bruikbaar alternatief kunnen leiden voor de auto of het vliegtuig. Willen we dat dan? Suzanne zwijgt. Het lijkt alsof ze slecht is voorbereid op zoveel feitenkennis en zoveel pragmatisme.

Hoe meer we luisteren naar de diverse argumenten, hoe onbegrijpelijker een en ander lijkt. En zoals Pete Hoekstra eerder opmerkte, Schiphol is een fantastische luchthaven, er hangt een hele economie aan vast. Geven we dat uit handen? De vluchten blijven toch wel gaan, want desnoods vliegen we vanuit luchthavens net over de grens. Nederland zou toch ook dom zijn om zoveel economische en persoonlijke belangen op het spel te zetten in de wetenschap dat het aantal vliegbewegingen niet gaat afnemen? Dat Brussel of Düsseldorf straks de mooiste en meest dynamische luchthaven heeft, omdat wij het beste jongetje van de klas wilden zijn maar ten onder gingen aan onze eigen tunnelvisie?

Het levert stof tot nadenken op. We praten erover na. Ik heb na deze uitzending ineens een aversie tegen de veelal onbruikbare standpunten van Groen Links. Ik houd ook van de natuur, ik houd ook van flora en fauna en ik ben geen luxepaardje. Maar feiten zijn feiten en wat is er mis mee je standpunten bij te stellen aan de hand van voortschrijdend inzicht? Er zijn tenslotte meerder wegen die naar Rome leiden, Suzanne.

Waarom is Suzanne zo star en houdt zij zich vast aan de weg die nu eenmaal ingeslagen is? Waarom promoten we nog steeds elektrische auto’s, terwijl we al lang weten dat ze een kleine actieradius hebben, brandgevaarlijk zijn en we met levensgevaarlijke accu’s blijven zitten die we niet gerecycled krijgen? Wie houdt er toch het waterstofgebruik tegen? Wat doen we met al die afzichtelijke windmolenparken op zee, die geen significante bijdrage leveren aan onze energievoorziening en wel voor geluidsoverlast en horizonvervuiling zorgen? Waarom promoot heel Europa het gebruik van gas en gaan we in Nederland het gasverbruik nu uitbannen? Het blijven wonderlijke keuzes.

Benno Baksteen blijft het hele gesprek benaderbaar en vriendelijk. Hij heeft een enorme staat van dienst, houdt van de luchtvaart en is al jaren bij de ontwikkeling hiervan betrokken. Hij schudt de feiten zó uit zijn mouw en helpt daarmee het emotionele betoog van Suzanne op uiterst vriendelijke wijze om zeep. Suzanne moet eerst maar eens terug naar de tekentafel.

Het gesprek eindigt met Anita Witzier. Pete Hoekstra heeft inmiddels de tafel verlaten, hij zal wel een drukke agenda hebben. Anita heeft verhalen opgetekend van (familieleden van) Corona-slachtoffers. Ze vertelt er geëmotioneerd over. En hoewel het een mooi programma is en Anita het op integere wijze presenteert, merk ik dat de overdosis Corona-informatie mijn interesse overschaduwt. Ik voel geen enkele behoefte om het programma te gaan kijken. Ik wil vooruit.

Deze periode heeft prachtige initiatieven opgeleverd en heeft schrijnende situaties aan het licht gebracht. Er zijn families uit elkaar gedreven, banen verloren gegaan, hele sectoren staan aan de rand van de afgrond. Een aantal zeer ondergewaardeerde sectoren bewees van levensbelang te zijn en structureel ondergewaardeerd te worden. Er worden meer dan ooit uitkeringen aangevraagd, er staan rijen bij de voedselbanken en er vallen initiatiefrijke ondernemers om. En nu we al maanden zoveel angst zijn ingeboezemd, kun je ons inmiddels alle hoeken van de kamer laten zien. Angsthazen zijn ook kuddedieren.

Ik zet de tv uit. Morgen gaan de terrassen en cafés weer open. Het sociale leven gaat van start. We mogen weer ontmoeten, ook al moet dat op enige afstand. Het bier zal vloeien, de woorden zullen vallen, blikken zullen elkaar kruisen.

We zouden het hogere doel moeten dienen met elkaar. Wat willen we bereiken, op welke manier? Welke gevolgen heeft dat voor diverse belanghebbenden? De tijd van brandjes blussen is nu voorbij. Het wordt tijd voor veel meer strategische en overwogen keuzes.

Ik wens Suzanne veel succes toe met het onder woorden brengen van de lange termijn-strategie van Groen Links. Ik hoop dat ze een manier vindt om haar idealen om te zetten in een bruikbare praktijk, die ons behoedt voor het verlies van duizenden banen en de daarop onherroepelijk volgende crisis en criminaliteit.

Misschien kan ze daarbij gebruik maken van de kennis en kunde van Benno, in plaats van hem als sneue gepensioneerde met zijn gigantische know-how te laten vallen als een ……………….. juist.

Savage Garden: to the moon and back

Share Button

2 gedachten over “De Baksteen van de samenleving”

    1. Ik vind het buitengewoon knap om met een vriendelijke uitstraling en in begrijpelijke taal zo respectvol te kunnen discussiëren over een onderwerp dat zeer gemengde gevoelens oproept. En ja, zijn naam is leuk 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *