Vacuüm

Kijk eens wat ik in mijn tuin heb geteeld, mam”, appt zoon 2. Hij stuurt een foto mee van een weelderige bos verse munt. “Kom je straks een zakje halen als je uit je werk komt?”. De schat. Ik stuur een duimpje terug. Het moet niet gekker worden! Jarenlang werd ik beschimpt vanwege mijn manier van takkenthee drinken en naar de natuur kijken, tegenwoordig plant hij zelf munt en komen er foto’s voorbij van adembenemende zonsondergangen en diverse andere natuurverschijnselen, in de ruimste zin des woords.

Lees “Vacuüm” verder
Share Button

Luchtkasteel

Het is stil in huis. De zon gaat onder en kleurt mijn achtertuin prachtig oranje. Er komen bundels licht door de takken van de enige boom, die midden in de tuin schaduw en sfeer brengt. Ik heb mijn knieën onder mijn lijf getrokken en heb de kaarsjes op de tafel aangestoken. In dit huis woon ik al zo lang, het is mijn steun en toeverlaat, mijn basis. Honderden mensen zijn er binnen geweest, lief en leed is er gedeeld, er is altijd een lach, er is muziek, er is eten, het is een veilige haven. Iedereen voelt zich er thuis, behalve hij. De enorme berg vol gesnoten zakdoeken naast me verraadt mijn gemoedstoestand.

Lees “Luchtkasteel” verder
Share Button

Grootheidswaanzin

Ik kijk op mijn computerscherm, waar “gate gesloten” onder mijn handen verandert in: “vertrokken”. Zoon 1 is op weg naar Kroatië voor een weekje vakantie. Er staat een stevige wind en hij heeft gauw last van wagenziekte, dus ik hoop maar dat hij geen knoflook heeft gegeten vandaag nu hij de hele reis met een mondkapje op in het vliegtuig moet zitten.

Lees “Grootheidswaanzin” verder
Share Button