De zwakste schakel

Als wij het virus nu niet in de tang houden”, zegt Koning Metafoor tijdens de persconferentie op dinsdag: “dan houdt het virus ons straks in de houdgreep”.
Ik zit op het hoekje van de salontafel en luister naar wat Rutte en De Jonge ons te vertellen hebben. Doventolk Irma is blijkbaar permanent vervangen door twee collega’s. Misschien werd de roem haar te veel of is ze zwaar beledigd, nu de grootste zeesluis ter wereld naar haar vernoemd dreigt te worden. Zo corpulent is Irma tenslotte helemaal niet! Je zou voor minder de positie achter Hugo weigeren.

Mark Rutte richt zich tot de jongeren, die het niet langer lijken te kunnen opbrengen om zich aan de anderhalve meter te houden en hun feestdrang enigszins te beperken. De meeste besmettingen vinden momenteel plaats in familiekring, op bruiloften en partijen, bij verjaardagen en uitvaarten. In het geval van mijn nazaten klopt het voor een deel; er zit er één tussen die zichzelf ook onsterfelijk acht, die BBQ’s organiseert, Olympische Spelen-feesten houdt en via Frankrijk naar Spanje reist om te gaan golfsurfen op de oceaan en te kanoën op de Garonne. Die zijn leven -tot heden straffeloos- tamelijk ongestoord viert.

Eerlijk is eerlijk; mijn bejaarde moeder is het betuttelende ook al lang beu. Zij bezoekt hardnekkig de weekmarkt, laat zich naar vriendinnen rijden, reist met de trein en scheerde in het restaurant waar ik onlangs met haar at op anderhalve centimeter langs de serveersters. Ik denk dat zij alleen: “anderhalf” verstaan heeft. Ook voor haar duurt de eenzaamheid en de bekrompenheid te lang. “Als je niet doodgaat aan Corona, dan ga je wel dood aan de eenzaamheid”, hoorde ik. Het is waar.

We beginnen allemaal erg te lijden onder de gevolgen van het virus. We verliezen banen, komen in reorganisaties terecht, moeten gecompliceerde problemen op het werk zien op te lossen en onze balans raakt volkomen zoek, nu we in privétijd geen spontane en leuke dingen meer kunnen ondernemen zoals we dat gewend waren. Zelfs ontspannen moeten we in deze sobere tijden opnieuw leren. Van thuiswerken wordt je wereld heel klein en raak je soms in je eigen denkpatronen verstrikt. Sparren kan alleen nog op afspraak en via beeldbellen. Voor diegene met een mondiale baan -ik ken zo iemand- betekent het dat problemen op grote afstand, buiten Europa, niet opgelost kunnen worden. Er kan immers niet gereisd worden, hetgeen de klantpositie zeer penibel maakt en de samenwerking in de toekomst op scherp zet. Hij vertelde laatst nog: voorheen stapte je in het vliegtuig, loste je ter plaatse problemen op en deed je aan acquisitie en klantenbinding; nu houdt de service op bij een beeldbelafspraak of e-mail. Je mist de fysieke aanwezigheid en daardoor ontbreekt het vervolgens aan de broodnodige nuance, goodwill en handelingsvaardigheid. Het legt je lam.

Het raakt ons allemaal in meer of mindere mate. Ik hoorde dat het in sommige extreme gevallen zelfs een gehele relatie kost! Gekkenhuis.

Zoon 3 wordt deze week 20. Op de 20-ste van dit rare jaar 2020, 20 minuten vóór 20.00 uur. Ik ben dan officieel geen tienermoeder meer. Nu voelde dat al langer zo, zoon 3 is een kop groter dan ik, is volop aan de studie en de verkering, maar het is tóch een dingetje. Ik wil wel graag oud worden, maar ik wil het niet zijn. Zijn bonusmoeder en ik besloten al een tijd geleden dat we een feestje zouden organiseren, maar met de zojuist opgelegde max 6 deelnemers-regel moeten zelfs onze gezinnen nog opgesplitst worden. “Het is nu niet de tijd om zoete koekjes te bakken”, zei Mark Rutte serieus. Dat komt dan nog wel goed uit: we zouden gaan lunchen.

De jarige in kwestie gaat een week voor zijn verjaardag op de valreep met zijn vrienden een paar dagen naar Frankrijk, waar de ouders van één van hen een vakantiehuisje bezitten. Ook hij bevindt zich op grijs gebied, reizend door een gele provincie in een blauwe auto met vier vrienden die permanent op zwart zaad zitten en die niet tot één huishouden behoren. Na terugkomst is er geen quarantainetijd van tien dagen meer tot zijn verjaardag. Hij zet daarmee in feite een streep door zijn eigen feestje. Hij heeft het er klaarblijkelijk voor over.

Aan Hugo wordt gevraagd hoe het voor hem is dat hij werd teruggefloten bij de uitvoering van zijn ambitieuze maar slecht doordachte plan van handhaving op de quarantaineverplichtingen. Ik zie zijn arrogante blik. Hij wipt wat ongemakkelijk van zijn ene been op zijn andere. Moet je maar andere schoenen aan doen, Hugo, wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Ik hoor zijn wens tot snelle behandeling van de door hem ingediende wetswijziging aan met kromme tenen. Hugo denkt maar steeds dat hij de grondwet kan aanpassen aan zijn plannen in plaats van andersom. Ergens gaat er hier iets fundamenteel mis.

Als we het virus willen indammen”, zegt Hugo: “dan moeten we luisteren naar de GGD. Laat je testen, als je klachten hebt of met iemand in aanraking bent geweest die klachten heeft. Ga thuis in quarantaine. Beperk je contacten”. De GGD werkt zich inderdaad een slag in de rondte, met de kleine teams en schaarse middelen die zij na een aantal jaren van rechts bewind nog ter beschikking hebben, om van de noodzaak tot of de wens van een beter salaris maar te zwijgen. Leerling-verpleegkundigen kunnen momenteel niet eens stage lopen, dus het is een utopie om te denken dat we in no-time ons medisch team kunnen verdubbelen.

Ik heb niets meer gehoord over de eveneens door Hugo geïnitieerde wetswijziging om de vermeende leeftijdsdiscriminatie uit het code zwart-protocol van Diederik Gommers en zijn team te kunnen boycotten. Dat zal wellicht bewust aan onze aandacht zijn onttrokken, evenals de ondoorzichtige koers die hij vaart voor de vervaardiging en aanschaf van het vaccin. En niet te vergeten de ter discussie staande Corona-app, die onze privacy schaadt en nog niet veel adequate informatie oplevert. Het zijn allemaal Hugoriaanse gedachtenkronkels, waarvan wij straks slechts de reeds geëffectueerde veranderingen op een presenteerblaadje krijgen.

Wie zich moedwillig niet aan de regels wil houden, gaat dat ook niet doen als alle tekst in prachtige protocollen is vervat of als er quarantaine- en meldplicht is. Wie de voordeur niet open wil doen voor een BOA, laat ‘m dicht. Wie duistere contacten onderhoudt, gaat deze niet doorgeven aan de GGD om na te bellen. Anders zou het netwerk van iemand als Taghi met het loslaten van wat virusdeeltjes in zijn cel ook zo zijn opgerold.

Het is allemaal goed bedacht, maar theoretisch. De praktijk is weerbarstig, net als Hugo. Wij volgen zijn voorbeeld naadloos wanneer wij de interpretatie van de wet zodanig veranderen, dat deze makkelijk toepasbaar is op dat wat voor ons in casu handig is. Hugo leeft het ons voor.

Van mij hoeft al die rigide regelgeving niet. Het is schijnveiligheid en leidt niet tot massale gedragsverandering. Het levert weer andere problemen op als frustratie, verdriet en korte lontjes. Het veroorzaakt een domino-effect.
We zullen deze periode met en voor elkaar moeten dragen, als in een teamsport. We zijn zo sterk als de zwakste schakel.

We hebben al flinke tikken geïncasseerd en zijn behoorlijk door elkaar geschud. Het leven is niet maakbaar en de mens is in dit universum niet superieur. Ook Hugo niet. Liefde hebben we nodig, voor onszelf en voor de ander, in deze periode waarin ieder van ons in meer of mindere mate gebukt gaat onder de gevolgen van deze pandemie. Compassie en respect. Daarmee leggen we een laagje op onze onmacht en versterken we uiteindelijk zelfs de allerzwakste schakel.

Het wordt tijd dat we onze plaats (er-)kennen, onze wonden likken en een toontje lager gaan zingen. Dat laatste wél graag binnensmonds.

Toontje Lager: ben jij ook zo bang?

https://www.youtube.com/watch?v=9AkY7lAdq7o

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *