Out of office

Wanneer heb je nu vakantie, Wen?”, appt vriend X. me. “We kunnen wel samen weg gaan, ik ben ook vrij”. Het is een lief berichtje. We kennen elkaar al jaren en tóch vindt hij het blijkbaar nog steeds leuk in mijn gezelschap. We kunnen gemakkelijk en op laagdrempelige wijze met elkaar sparren, nu we elkaars situatie uit eigen ervaring herkennen. We spreken een datum af om te brainstormen en -als het lukt en we worden het eens- spijkers met koppen te slaan.

Mijn vakantie is ingepland vóórdat het leven in alle opzichten zo turbulent werd. Ik stemde de periode bijtijds af met wie mij lief was, in het blinde vertrouwen dat we samen een plan zouden trekken. We kozen voor september, net als vorig jaar, omdat dit het beste uitkwam op zijn werk. Dat er veel Coronabeperkingen kwamen én dat ik ineens op mezelf zou worden teruggeworpen, wist ik toen nog niet. Had ik dat eerder vermoed, dan had ik mijn vakantie gepland in de periode dat het hier tropisch was, de dagen heel lang waren en mijn omstanders ook vrij waren.

Op het werk is het sinds begin maart onrustig. We hebben structureel te weinig medewerkers, worstelen met de RIVM-richtlijnen en de gevolgen van Corona voor ons personeel, maar ook voor onze veelal kwetsbare doelgroepen. Ik heb veel overuren gemaakt en ben mede daardoor wel aan vrije tijd toe. Er waren korte lontjes, moeilijke gesprekken, angstige momenten, grote teleurstellingen, lange wachttijden en hoog oplopende frustraties bij zowel patiënten als medewerkers. Het was in alle opzichten op eieren lopen.

We kunnen met de auto naar Normandië rijden, naar Le Mont-Sain-Michel en naar de invasiestranden”, zegt vriend X. blijmoedig, als hij bij mij thuis op de bank zit uit te buiken: “of naar Auschwitz en Krakau, maar als jij echt niet langer dan een paar dagen weg wilt, is dit misschien geen goed idee. Eén voorwaarde: ik rijd. Dan schieten we tenminste een beetje op”. Tut-tut. Ik luister, glimlach om zijn bravoure en voel me een spelbreker. “Ik koester onze vriendschap, X.”, antwoord ik hem naar eer en geweten: “ik zou het vreselijk vinden als deze vakantie onze vriendschap kost, omdat we zo anders zijn en we ons wellicht aan elkaar storen als we zo dicht op elkaars lip zitten”. Hij knikt begripvol, loopt naar de achtertuin en steekt daar een sigaret op. Het fijne van vriend X. is, dat ik geen blad voor de mond hoef te nemen en dat ik enorm met hem kan lachen. “Denk er maar over na”, zegt hij: “maar als we niets vastleggen van tevoren, dan gaat er niets gebeuren denk ik”. Dat klopt: iets wat geen aandacht krijgt, bloedt onherroepelijk dood.

Je kunt wel een paar dagen in mijn huis komen, ik moet overdag tóch gewoon werken”, zegt mijn zus. Ik kan gemakkelijk met de auto naar het strand, of op haar fiets door Zeeland toeren. “Zullen we lekker samen gaan wandelen?”, vraagt vriend M. “Heb je zin om bij mij te komen eten in je vakantie?”, vraagt vriendin J. “Zullen we een dagje in Utrecht afspreken, dan kan ik je eindelijk weer eens zien”, appt vriendin A. “Als je nu bij mij komt eten, dan gaan we daarna lekker weer eens naar de bios”, zegt vriendin C. “Je mag een weekeind in ons vakantiehuisje aan zee”, biedt vriend J. aan. Het is allemaal zó lief en zorgzaam bedoeld, dat ik me schaam voor mijn vlakke en dientengevolge ondankbaar overkomende terughoudendheid. Ik voel me gewoon nog steeds niet oké. Ik heb ruimte nodig, vooral in mijn hoofd en wil daarbij de vrijheid voelen, die ik een paar maanden geleden verwierf, toen de laatste VIP naar een studentenoord verkaste.

Uit de vriendschap met M. ontstond in de afgelopen periode een fijne, vrijblijvende, enthousiasmerende samenwerking. Ik screen zijn teksten, denk mee over lay-outs en websites en hij stimuleert mij om mijn schrijfwerk te voltooien. De roman, die ik vol verve aan het schrijven ben, gaat er absoluut binnen afzienbare tijd komen. M. heeft me in contact gebracht met mensen die me inhoudelijk verder kunnen helpen én hij kent mijn doelgroep. Hij zet hoog in.

Vier nieuwe verhalen ga ik in mijn vakantie optekenen om in mijn tweede blogboekje te plaatsen. Ook dat neemt inmiddels écht weer vaste vormen aan en daar ben ik blij mee. Ik ga zelf een passende titel bedenken en zal het overleg met de professionele vormgever binnenkort weer leven inblazen.

Mijn fiets hield er vlak vóór de vakantie (maar net ná de garantie) ineens mee op. Ik ben een rib uit mijn lijf kwijt aan reparatie of een nieuw exemplaar. De nieuwe tegelverf in de badkamer bladdert alweer af, dus daar moet aan gewerkt worden. Ik wil naar het strand, de stad en de sauna, maar wil ook mijn huis verder opruimen en opknappen, nu ik er blijf wonen. De vijf slaapkamers kunnen logischer ingedeeld worden (ik voel een inloopkast aankomen!) en de stickerrestanten van de slaapkamerdeuren moeten worden verwijderd. De trappen moeten geschuurd en geverfd worden. Ik wil graag nieuwe gordijnen en de oude, geroeste rails daarbij meteen vervangen. Verder ga ik lezen, veel schrijven, muziek luisteren, hard meezingen, knus bij de kachel zitten, Netflixen, ontmoeten en de dagen leven zoals ze zich aandienen, zonder vooraf gemaakte vaste tijdsafspraken met iedereen die het zó goed met me voor heeft. Ik ga mijn vrije tijd vooral gebruiken om te resetten en hoop dan meteen ergens “mijn blije ik” terug te vinden, zodat ik op mijn beurt weer een leuker mens kan zijn voor mijn omstanders en voor mijzelf.

Het zal hier op de digitale kanalen de komende weken wat mij betreft stil zijn. Er wordt in alle opzichten hard gewerkt achter de schermen.

Mocht je ook nog vakantie hebben: veel plezier! Koester alles wat goed is, tel je zegeningen, kijk in de spiegel, heb oog voor elkaar, heb compassie met een ander en heb lief. Aan niemand is een morgen beloofd, dus doe het vandaag!

Tot later.

Robijn in fuchsiet edelsteen hart 4 cm - Spiritual Garden

Pentatonix: shallow

Tell me something, boy
Aren’t you tired tryin’ to fill that void?
Or do you need more?
Ain’t it hard keeping it so hardcore?
I’m falling in all the good times I find myself
Longing for a change
And in the bad times I fear myself
I’m off the deep end, watch as I dive in
I’ll never meet the ground
Crash through the surface, where they can’t hurt us
We’re far from the shallow now

https://www.youtube.com/watch?v=7NpklKcfI5o


Share Button

2 gedachten over “Out of office”

    1. Twee weken zijn snel voorbij, ben alweer volop aan het werk. Veel geslapen, veel geschreven en geklust. Het was prachtig weer en ik ben ook veel buiten geweest, maar verder ga ik deze zomer zo snel mogelijk proberen te vergeten🙈

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *