Pasta-pestorups

Ik kom donderdag naar huis hoor”, zegt zoon 1. Hij zit al een half jaar lang te werken in zijn kleine studentenkamer, dus hij grijpt iedere gelegenheid aan om eruit te kunnen. “Prima”, antwoord ik: “maar ik heb nog vakantie, dus ik doe waar ik zin in heb en weet niet hoe mijn dagen eruit zien. En trouwens, ik doe aan de lijn, dus ik heb even niets lekkers in huis, daar moet je dan zelf voor zorgen”. Ik krijg een duimpje terug.

Het leek me een goede zaak, om tijdens de tweede vakantieweek te starten met een streng dieet om alle corona- en liefdesverdrietkilo’s kwijt te raken. Hoe ouder ik word, hoe lastiger het is om van alle overtollige ballast af te komen. Het heeft met vetreserves tijdens de overgang te maken, las ik ergens, omdat het afnemende hormoon met door je lijf opgeslagen vet wordt gecompenseerd. Mijn lijf overdrijft daar schromelijk in. Ik kan nog jaren vooruit, van mijn vetreserves kan ik een peloton vrouwen met een kinderwens van ontbrekend hormoon voorzien, maar zo ver gaat de techniek helaas nog niet.

Het is elf uur als ik bij het afval-orakel aanbel. Ze is blij om me te zien, maar dat gevoel is niet geheel wederzijds. Veertien jaar geleden verloor ik een kleine 30 kilo toen ik me maandenlang volledig aan haar Spartaanse dieet overgaf. Ik ben nu met de helft een heel eind tevreden, althans, dat denk ik. We praten even bij, ik ga op de ambachtelijke en strak in plastic verpakte weegschaal staan, laat een kansloze discussie over de ijking van het apparaat wijselijk achterwege en laat me vervolgens vrijwillig lek steken met vijftien acupunctuurnaalden. Het doet vals zeer in mijn oorschelp, dus ik mopper en zij lacht. Zou ik ook doen, als ik mocht steken in een draaideurvarkentje. Eigen schuld, dikke bult.

Na een kwartier mogen de naalden eruit. Mijn oor gloeit alsof er een strijkijzer tegenaan gezeten heeft. Ik voel de energie stromen en ga vol zelfvertrouwen de praktijk uit, met een vervolgafspraak voor over een week. We zullen eens zien wie hier de sterkste is.

Zoon 1 heeft intussen zijn zus uitgenodigd om te komen eten in mijn huis. Ze hebben elkaar al een tijd niet gezien en genieten zienderogen van elkaars gezelschap. De vriendin van zoon 1 zal zich ook nog melden, dus van een avond alleen is geen sprake. Dat wordt straks -met een beetje pech- nog naar van die vreselijke televisieprogramma’s kijken. Ik mag ook al geen wijn, chocola of chips, dus het wordt een lange avond.

Zoon 1 houdt van grote stappen-snel thuis. Hij flanst in een handomdraai een culinaire pasta-pesto met crème fraîche in elkaar, waarin stukken kip en grote stronken broccoli zitten. Het ruikt heerlijk, maar als je op het dieet van de goeroe bent, ruikt zelfs een blik kattenvoer nog onweerstaanbaar. Ik eet een bakje magere kwark en drink een kopje bouillon. Er wordt druk gepraat. Ik luister vooral en verbied mezelf om stukjes kip uit de wok, die precies voor mijn neus op tafel staat, te bietsen.

Ik weet niet”, zegt zijn zus op enig moment heel kalm: “hoort dit erin?”. Ze houdt iets omhoog dat er niet uitziet als een officieel ingrediënt. Het is lang en het heeft heel veel zijtakjes. Zoon 1 trekt wit weg. “Gatverdamme”, zegt hij en hij legt zijn bestek direct neer: “what the fuck is dat! Een worm?”. Zijn zus en ik moeten heel hard lachen. “Kijk die pootjes”, zegt ze en ze houdt het meegewokte beest voor zijn neus. “Het is een rups”. Even lijkt het erop dat zoon 1 zijn eten ter plaatse gaat uitspugen, maar hij houdt de boel toch manhaftig binnen.

De rups is weliswaar door en door gebakken, maar nog in tact. Zus eet haar bord gewoon leeg en neemt nog een tweede portie, maar zoon 1 slaat alles af. De eetlust is hem vergaan.

Voortaan misschien toch even de broccoli wassen en wat kleiner snijden?”, opper ik schoorvoetend. Hij ziet er de lol niet van in. Ik wel, ik mocht er toch al niet van eten. God straft direct.

Pasta-pestorups met kip en broccoli. En ik was dit keer niet de kok! Een euforisch gevoel overvalt me en ik geef zoon 1 – die de restanten gefrustreerd in de kliko staat te gooien-een kameraadschappelijke knipoog.

Ik voel een Sinterklaasgedichtje aankomen.

RIP rups! Marco Borsato: vlinder

https://www.youtube.com/watch?v=gy-qwQjp–A

Share Button

4 gedachten over “Pasta-pestorups”

  1. Sinds ik ooit een keer een dikke groene rups tijdens het snijden van de broccoli tegen kwam ben ik zeer voorzichtig geworden met het schoonmaken en het eten ervan… bij mij gaat het er zeker niet van komen dat er een in de pan beland maar hoe zit dat ergens anders…😬

  2. Een leuke doorkijk van de dagelijkse dingen. Je schrijft op een levendige manier. Ik zie het zo voor me! En wat betreft rubzen eten… wat niet weet, wat niet deert.
    Groet Hent

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *