Wie is de Mol?

De herfstvakantie loopt ten einde. Veel collega’s zijn vrij geweest vanwege hun gezin, dan wel vanwege quarantaine of het wachten op testuitslagen. Vooraf hebben we met elkaar bedacht wat je wél zou kunnen gaan doen met jonge kinderen onder de huidige omstandigheden, rekening houdend met de geldende beperkingen. Het bos is, zo bleek vorige week, geen goede optie, want daar is het veel te druk. De zee is voor de meeste mensen te ver rijden en alle uitspanningen met koek en zopie zijn dicht. Ik heb dat probleem niet, mijn kinderen zijn inmiddels volwassen. Als ze nu nog klein waren geweest, had ik ook inventief moeten zijn. Mijn kinderen beschikten over meer energie dan wat het grootste zonnepark in Groningen kan leveren. De beweeglijke mens zou overigens sowieso een goede energieleverancier kunnen zijn, we zijn tenslotte met ruim 17 miljoen in dit kleine landje en we zijn dol op verplaatsingen.

Zoon 1 en zoon 3, alsmede hun vriendinnen, vallen ook in de covid-prijzen. Ze worden alle vier opgeborgen in hun studentenverblijf, zijn wat verkouden en vervelen zich behoorlijk tussen die vier muren. Waar ze het virus hebben opgelopen is vooralsnog onduidelijk. Zoon 2 en zijn zus dartelen nog vrolijk rond. Dochter is jarig en viert haar 26-ste verjaardag in het gezelschap van zoon 2 en mij. Ze krijgt “de ideale man voor wie te kritisch is” van zoon 2: een opblaasman, strak in pak met mooie schoenen, een brede glimlach op zijn gezicht en een bos bloemen in zijn hand.

Een familielid en leeftijdsgenoot wordt aan nare medische onderzoeken onderworpen. We denken er dikwijls aan en duimen dat het goed komt. Er speelt veel tegelijk.

De zaterdag is gereserveerd voor een verhuizing bij vrienden omdat er verbouwd moet worden. Voor dag en dauw vertrek ik van huis. Het eerste deel van de reis, dat me nagenoeg langs het huis van wie mij zó lief was voert, registreer ik bewust niet. Ik scheur in één streep door naar de plaats van bestemming en dat is, naar nu blijkt, maar beter ook.

Als we een beetje doorwerken, kan ik op tijd thuis zijn voor de finale van Wie is de Mol. Ik heb niet alle afleveringen helemaal gevolgd, maar ben nu wel benieuwd wie de Mol zal blijken te zijn. Alle kandidaten spelen het spel voor de tweede keer en het is daarom verrassend, dat de acties van de Mol ook dit keer niet werden herkend. Als je maar subtiel genoeg manipuleert, dan lukt dat dus!

Ik heb het afgelopen jaar zelf ook in Wie is de Mol gezeten. In de privé-versie, wel te verstaan. Ik vermoedde pas in het voorjaar dat ik erin zat. Zoals dat gaat, als je op iemand vertrouwt: je ziet signalen, je registreert, maar negeert ze. Je hoort verhalen, je nuanceert de strekking ervan. Je wordt gewaarschuwd, je legt het naast je neer. Je stelt directe vragen, je krijgt onjuiste, ontwijkende of halve antwoorden. Je voelt dat er iets mis is, maar je kunt je vinger er niet op leggen. Je wordt geleidelijk verbannen, onder valse voorwendselen. Woorden als: ‘ik heb tijd voor mezelf nodig’ blijken niets meer dan een dekmantel te zijn voor de gepassioneerde parallelplanning met een oude bekende. Vandaar die eeuwige vermoeidheid! Vandaar dat de fotokaarten, de bloemenkaartjes en kleine briefjes die ik hem uit pure liefde stuurde zomaar ineens uit het zicht verdwenen waren en mijn fotootje in het wandmeubel al maanden geleden troosteloos achter een stapel spullen verdween. De avond komt dat je een penetrante parfumlucht op je hoofdkussen ruikt, maar je de vraag niet durft te stellen, omdat je bang bent voor het antwoord. Deze huismol bleek een natuurtalent te zijn. En ik een hele naïeve speler.

Vorige week piepte mijn telefoon meermalen. Mensen, waarmee ik in meer of mindere mate een band gecreëerd had, wilden me nu in bescherming nemen. De Mol-acties werden te opzichtig en nogal gênant. Nadat ik eerst geïncasseerd had, mijn hartslag onder controle kreeg en enigszins van de klap bekomen was, vond ik de al máánden ontbrekende puzzelstukjes, vroeg en kreeg ik de bevestiging van de schuldbewuste Mol in persoon en werd het plaatje alsnog compleet: ik was ingeruild en niet pas ná de boodschap van deze zomer.

Wie is de Mol kun je niet alleen doen op tv, of als teambuilding in de grote steden. Je kunt het ook gewoon thuis spelen en als je de signalen opschrijft, sta je later versteld van je eigen onnozelheid. Met open ogen tuin je erin. Je denkt dat het jou niet overkomt, maar niets is minder waar. Het gebeurt gewoon onder je neus!

Er is thuis geen schavot om op te staan, noch een Rik van de Westelaken die ons streng toespreekt. De Mol is wél ontmaskerd, die woont aan de voet van het sprookjesbos. De winnaar is -vooralsnog- zij die mijn plaats al in het vroege voorjaar gewetenloos en gewillig overnam. De verliezer, dat ben ik. Of misschien is het andersom, is zij de verliezer en ben ik de winnaar. Zo voelt dat nu zéker niet, maar zo wordt het misschien wel. De tijd zal het leren. Ik heb geen prijzenpot gewonnen, noch eeuwige roem verworven. Ik ben wél aan erger ontsnapt. Ook deze serie van de Mol is vanavond ten einde.

Ik werp me vol in de strijd bij het verhuizen. Dan hoef ik tenminste niets te voelen. Boekenkasten, een grote bank, een wijnvoorraad, prachtige vazen en dito schilderijen, alles gaat door mijn handen. Aan het einde van de dag doet mijn lijf zeer van het sjouwen. Ik ben op tijd terug om de ontmaskering van De (publieke) Mol te zien op tv.

Met de fysieke rust komen ook de gedachten weer op gang. Ik voel me bedrogen, uitgehold, verdrietig, leeg. Opgelucht, dat ik nu eindelijk weet wat het werkelijke verhaal is, al had ik graag gewild dat het niet op deze manier en zo laat aan het licht gekomen was. Ik zou niet graag in de schoenen van mijn privémol willen staan. Als je zoveel hebt om gelukkig mee te zijn, je je geen raad weet met dat gevoel, naarstig blijft zoeken naar het ultieme maar dat ‘vergeet’ eerlijk uit te spreken. Als je -tijdens je relatie- teruggaat naar wie zeker niet van je hield, dat ook meermalen expliciet uitsprak en je -niet alleen op financieel vlak- totaal aan de grond hielp. Wat heb je dan weinig zelfrespect! Pure armoede, verpakt in blinkend comfort en uiterlijke schijn. Wat een ontluisterende puinhoop.

Van de frustratie, het verdriet en de stress lig ik de hele nacht wakker. Ik ben weer alleen, maar dat was ik dus al ettelijke maanden voordat ik het zelf in de gaten had. Ik vraag me midden in de nacht af of zij weet dat hij mij anderhalve week voor de vakantie, waarin ze met hem mee blijkt te zijn geweest naar Italië, nog op een etentje met champagne trakteerde omdat hij er met mij op wilde proosten dat hij eindelijk van een verwoestend deel van zijn leven -háár deel- af was. Wat een farce. Zou ze de knoflook hebben geroken toen hij daarna bij haar thuis kwam? Zou ze hebben geweten dat hij mij meermalen mailde dat hij het zo druk had maar me niet vergeten was, terwijl zij gewoon naast hem lag? Zou ze haar nagels hebben afgebeten dat ze niet was uitgenodigd voor zijn verjaardag, die wij zo liefdevol voor hem in elkaar hadden gedraaid? Hoe kun je nu ooit nog iemand vertrouwen op deze manier?

Voor sprookjes met een zoet einde moet je in de Efteling zijn. Voor sprookjes met een anticlimax kun je nét daarbuiten terecht, in het prachtige Huis van List en Bedrog. Je moet wel stevig in je schoenen staan voordat je er binnen treedt en je vooral niet hechten aan de lieve en fantastische bijrol-spelers, die het er zo leuk maken.

Want het credo blijft: niets is wat het lijkt bij de Mol. En het is nog niet half zo confronterend en pijnlijk als je in die wetenschap aan het spel begint.

Maria Mena: lies

and so it is how it must be, it’s slowly washing over me
we never really had a chance, and you never should have held my hand
there’s so much that I want to say, but my words don’t matter anyway
‘cause you’re already miles away


So I’ll be on the other side, with a broken heart and wounded pride
now there’s nothing left for you to hide
You go back to your other life
and pretend you’re not living a lie

Share Button

12 gedachten over “Wie is de Mol?”

  1. Lieve Wen.
    Hoewel je er veel verdriet van hebt omdat je dacht dat het zo n leuke vent was,hoop ik dat je snel het gevoel zal krijgen dat je blij mag zijn dat” het hem niet geworden is”
    Wat een achterbaks persoon en een laffaard bovendien om je zo tebedriegen.
    Je verdient beter dan zo n zwakke lummel.
    Over een poosje,al kan je dat nu nog niet geloven, ontmoet je een goed persoon.
    Iemand die jouw liefde waard is.
    Lieve Wen, we leven met je mee.
    Dikke kus van ons k e m

    1. Het was fraaier geweest als hij eerst het een afgesloten had en daarna pas met het volgende was begonnen. Hij wedde op twee paarden.
      Ik moet er niet aan denken, mijn geweten zou helemaal verscheuren.
      Ik hoop dat ik over een paar jaar kan terugkijken en kan mijmeren over de dingen die leuk waren en de momenten waarop ik me intens gelukkig voelde.

      Daar ga ik voor.

  2. Ik hoop dat je over een paar jaar hier helemaal niet meer aan denkt Wen
    In plaats daarvan een echt gelukkig leven zal hebben.
    Ik ben plaatsvervangend ontzettend kwaad,!!!!!

  3. Mollen ben je liever kwijt dan rijk, ploegen alles om en laten een hoop rotzooi achter…
    Ook deze mol ‘kan het daglicht niet verdragen’ stekeblind en doof dus retour in de tunnel waarvan hij het einde heel even had gezien…

  4. Vreemdgaan blijft bij degenen die het doen toch een levenslange zelf-vervloeking: “ik ben onbetrouwbaar”. Je zult het maar van jezelf moeten zeggen: “Ik kan liegen of het gedrukt staat. Mijn lach is nep, mijn zoen is alleen maar mijn huid, mijn handen strelen alleen mezelf…“

    Ik hoop dat hij dit leest: Wees overtuigd van mijn diepste minachting, laffe respectloze ***. Sterkte met het laatste restje van je lege leventje.

    Hou je taai, lieve Wendela. Ik hoop dat je alle mooie herinneringen een plek kunt geven, want bij jou zit er niet de grauwsluier van bedrog overheen. Je hebt jezelf er wel verder mee gebracht, want deze blog laat weer eens zien wat een ongelooflijk schrijftalent je hebt.

    Er staan hordes mensen om je heen die waanzinnig veel van je houden. Ik ben er daar maar één van. Voor altijd. Dikke kus, mijn liefste.

    1. Ik zou er mijn hand voor in het vuur gestoken hebben dat hij me nooit zo zou behandelen. Maar de drang was kennelijk te groot om de verboden vrucht nog een keer te nuttigen. Never let an old flame burn you twice.. Dat ze maar heel gelukkig met elkaar blijven en trots terugkijken op hoe ze het bereikt hebben en ten koste van wie.

  5. Wat vreselijk dat hij jou zo slecht behandeld heeft! Jij verdient zoveel beter. Ik dacht dat het om een slimme man ging maar hoewel hij zakelijk misschien een succes is, maakt hij van zijn privéleven een puinhoop… heel verdrietig dat jij van deze firma list en bedrog ook het slachtoffer geworden bent. Het doet misschien nog pijn maar gelukkig ben je er op tijd achter gekomen dat hij het niet waard is om alles op te geven 😘

    1. Ben zo blij dat ik mijn huis nog heb waarin ik met mijn kinderen, familie en vrienden het leven kan vieren. Het komt wel weer goed met mij hoor, het heeft alleen best wat tijd nodig. De combinatie met corona en het lege nest was een te heftige, het blies me volledig van mijn sokkel. Het is zo gek dat je zo lang in een utopie kunt geloven, daar ben ik mezelf nogal in tegengevallen :-). Dat moet een volgende keer -als die er komt tenminste, zelfs daar ben ik niet meer zeker van- anders, beter, gelijkwaardiger en heel veel minder onbevangen. Omdat ik zelf niet goed weet hoe ik dat moet doen, heb ik mijn toevlucht gezocht tot een goeroe op dit vlak 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *