Schoon schip

Nadat de kinderen en hun aanhang dit jaar massaal het huis verlieten en de Covid-beperkingen ook aan mij niet voorbij gingen, begon ik met gepaste tegenzin aan het voltooien van de klus waarmee ik een jaar geleden gestart was. Het opruimen en opschonen van de hut. En zoals dat gaat, als je eenmaal begint komt er geen einde meer aan, want steeds ontdek je een nieuwe klus die gedaan moet worden. Ik zit mezelf achter mijn vodden om op iedere vrije dag minimaal één werkje te doen.

Lees “Schoon schip” verder
Share Button

Omdenken

Ga maar een tijd in de luwte”, adviseert hij die er verstand van heeft. “Het is de enige manier om los te laten en verder te gaan zonder al die ballast”. Ik luister en knik. Hij heeft gelijk, denk ik. Om een wond te laten helen, moet je ervan af blijven. Dat ga ik doen.

Vanuit het heerlijke strandhuisje van vrienden, waarin ik mag verblijven, maak ik lange wandelingen door de duinen en het mulle zand. Als je in je eentje wandelt, leg je heel gemakkelijk contact. Je hoeft er eigenlijk niets voor te doen, je wordt vanzelf aangesproken. Soms een beetje te dikwijls, dus ik doseer. Wanneer ik in een zandstorm langs de vloedlijn wandel, haast in mijn eentje op het immens grote strand, kom ik plots iemand tegen die vijf straten bij mij vandaan woont. We praten een tijdje. Ze is om dezelfde reden aan het strand als ik: loslaten van dingen die je verdrietig maken en je zware gedachten om zien te buigen naar positieve. Bij gebrek aan mogelijkheden om samen een bakje koffie te drinken laten we ons midden op het strand doornat regenen en nemen we na een half uur vrolijk afscheid van elkaar, nadat we elkaar moed hebben ingesproken bij het klaren van onze klus. Grappig, zoals dingen soms lopen. Toeval bestaat (niet?).

Lees “Omdenken” verder
Share Button