Omdenken

Ga maar een tijd in de luwte”, adviseert hij die er verstand van heeft. “Het is de enige manier om los te laten en verder te gaan zonder al die ballast”. Ik luister en knik. Hij heeft gelijk, denk ik. Om een wond te laten helen, moet je ervan af blijven. Dat ga ik doen.

Vanuit het heerlijke strandhuisje van vrienden, waarin ik mag verblijven, maak ik lange wandelingen door de duinen en het mulle zand. Als je in je eentje wandelt, leg je heel gemakkelijk contact. Je hoeft er eigenlijk niets voor te doen, je wordt vanzelf aangesproken. Soms een beetje te dikwijls, dus ik doseer. Wanneer ik in een zandstorm langs de vloedlijn wandel, haast in mijn eentje op het immens grote strand, kom ik plots iemand tegen die vijf straten bij mij vandaan woont. We praten een tijdje. Ze is om dezelfde reden aan het strand als ik: loslaten van dingen die je verdrietig maken en je zware gedachten om zien te buigen naar positieve. Bij gebrek aan mogelijkheden om samen een bakje koffie te drinken laten we ons midden op het strand doornat regenen en nemen we na een half uur vrolijk afscheid van elkaar, nadat we elkaar moed hebben ingesproken bij het klaren van onze klus. Grappig, zoals dingen soms lopen. Toeval bestaat (niet?).

Eenmaal thuis komt er een serene rust over me. Ik voel me senang in mijn huis. Dankbaar voor het leven dat ik leef en de diverse mensen die er al tientallen jaren onderdeel van uitmaken. Ik wil een manier vinden om de dromen die ik droomde in de afgelopen jaren nu in mijn eentje vorm te geven. Ik overweeg éven om een sollicitatiebrief te sturen naar de gemeente A., want daar kun je alles uit je handen laten vallen als je eens even lekker op vakantie wilt. De ideale werkgever, lijkt mij, ware het niet dat de Recidiva daar werkt en een ontmoeting zéker niet op mijn wensenlijstje staat.

Een leeftijdsgenoot, die ik nog ken uit mijn eerdere vrijgezellentijd, plaatst een prachtig sociaal initiatief op FB. Hij zaait een zaadje voor een vruchtbaar plan in deze voor iedereen lastige en eenzame tijd. Bij hem kwam er een streep door de rekening nadat hij plotseling ernstige medische averij opliep. Hij koos ervoor om niet te blijven hangen in wat er niet kan, maar iets te vinden dat wél kan. Hij geeft daarmee een goed voorbeeld.

Dit jaar zijn er -uitzonderingen daar gelaten- geen buitenlandse reizen mogelijk geweest. Je eigen buurt en streek verkennen, je buurtgenoten ontmoeten of genieten van je huis en balkon of tuin kwam daarvoor in de plaats. Er is straks geen groots Sinterklaasfeest, er zijn geen Zwarte Pieten meer, er is geen intocht, de traditie is voor altijd veranderd. Met Kerst zullen we niet massaal aan grote tafels met elkaar kunnen eten, lachen en spelletjes kunnen spelen. We kunnen elkaar wél ontmoeten, in kleinere setting, waardoor er andere gesprekken gevoerd zullen worden, omdat de focus verandert. De jaarwisseling zal er één zonder prachtig siervuurwerk zijn, waardoor het ineens niet meer uitmaakt waar je woont. Je zicht zal zich vooral naar binnen keren, in plaats van naar buiten. Terug naar de basis, of je dat nu wilt of niet en hopen dat je inborst een mooi uitzicht oplevert.

Mijn dochter is hard op weg om een huis te kopen, zoon 1 verhuist tot zijn grote vreugde over een paar weken alsnog naar hartje Amsterdam, zoon 2 solliciteert bij een televisiekanaal en zoon 3 geniet van en met zijn liefje van alle leuke dingen die nog wél kunnen. In de tussentijd haalt hij ook nog studiepunten binnen, dus het mes snijdt aan twee kanten. Ik voel me intens trots op mijn nageslacht. Het zijn betrokken en gedreven mensen geworden die ruimdenkend en vol energie in het leven staan.

Voor mij geldt dat ik meer ruimte in mijn leven wil inrichten voor dat waar ik gelukkig van word. Verbinding voelen, ook al is het op afstand. Loslaten van wat mijn welzijn vertroebelt. Verhalen optekenen, liefst zo divers mogelijk. Ik besluit mijn blikveld te verruimen en actief op zoek te gaan naar nieuwe mensen en nieuwe inzichten. In de tijd die resteert -en deze is beperkt, want ik moet als alleenverdiener veel uren werken om in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien- wil ik mijn boek voltooien. Misschien ga ik het strandhuisje nog eens een week huren, het is er fantastisch om in afzondering en stilte geconcentreerd je gedachten in woorden te kunnen vangen.

Het initiatief van de eerdergenoemde vriend, om een menselijk gebaar te maken naar iemand die het -zeker in deze tijd- erg nodig heeft, vindt bodem in mijn hoofd. Hoe moeilijk is het, om een kaartje te sturen, een boeketje bloemen af te geven, iemand een keer uit te nodigen voor een maaltijd of gewoon een praatje met iemand te maken? Daar heeft, zo zou je denken, toch iedereen tijd voor op enig moment van de week? Nu nog een manier vinden om vraag en aanbod met elkaar in contact te brengen. Daar zal ik eens over sparren met de initiatiefnemer.

Ik lees het blog van Jeffrey Wijnberg, dat mij onlangs werd toegestuurd, nog eens na (voor wie het wil lezen, ik plaats de link hieronder). “Elke relatie is er één van een geslepen boekhouding”, concludeert hij, het voor wat hoort wat-principe in andere woorden samengevat. Hoewel zijn columns veelal erg fijn en to the point zijn, een aanrader voor iedereen om te lezen, zou ik een nuancering hier wel op z’n plaats hebben gevonden. Mensen die graag geven -op welke manier dan ook- doen dit óók vanuit enthousiasme en kinderlijke blijheid. Vanuit liefde, onbevangenheid, oprechte aandacht en puur verlangen naar verbondenheid. En of dit dan (onbewust) berekenend of egocentrisch genoemd mag worden weet ik niet zo zeker: dat wat je deelt, vermenigvuldigt zich tenslotte.

Het ontbreekt me aan middelen om geld uit te delen. Aan tijd om iemand op sleeptouw te nemen. Aan energie om altijd maar weer de sterkste te zijn. Maar wat de vriend in kwestie kan, kan ik ook: kijken naar mijn mogelijkheden en deze inzetten, zowel voor mijzelf als voor een ander. De kracht, liefde en inventiviteit zitten in mijzelf, ook al dacht ik dit jaar dat ik deze helemaal kwijt gespeeld had. Ik krabbel weer op, maak ruimte in mijn hoofd en op de kalender en word wie ik van oorsprong was: een ongeorganiseerde, autonome, open en blije deler zonder enige boekhouding, laat staan een geslepen exemplaar.

De winter moet nog beginnen. Ik bof met een warme, veilige plaats om in thuis te komen en met de liefde die in zoveel vormen om me heen is. Dat neemt niemand me af, sterker nog, ik ga het op mijn beurt en op mijn manier delen en vermenigvuldigen.

Laat dat dan maar mijn voorlopige conclusie zijn van 2020. Het was weliswaar een diep dal, maar het uitzicht na de klim zal ongetwijfeld hartverwarmend en oogverblindend zijn.

Veldhuis en Kemper: Ravijn

https://www.psycholoogwijnberg.nl/media/columns-en-archief/in-het-rood/

Share Button

2 gedachten over “Omdenken”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *