Schoon schip

Nadat de kinderen en hun aanhang dit jaar massaal het huis verlieten en de Covid-beperkingen ook aan mij niet voorbij gingen, begon ik met gepaste tegenzin aan het voltooien van de klus waarmee ik een jaar geleden gestart was. Het opruimen en opschonen van de hut. En zoals dat gaat, als je eenmaal begint komt er geen einde meer aan, want steeds ontdek je een nieuwe klus die gedaan moet worden. Ik zit mezelf achter mijn vodden om op iedere vrije dag minimaal één werkje te doen.

De woonkamer is al ver op orde. Er is opgeruimd en geschilderd, weggegooid, verschoven, vernieuwd en weggegeven. Een dezer dagen komen de nieuwe eetkamerstoelen binnen en wordt de nieuwe bank afgeleverd. Voor het eerst in ruim twintig jaar ga ik straks languit op een splinternieuwe bank liggen om Netflix te kijken of te lezen. Of om muziek te luisteren. Maar voordat het zover is, moet er eerst nog gewerkt worden.

Achter de schotten op zolder vind ik mijn trouwjurk uit 1992, destijds genaaid door mijn (schoon-)moeder. Ik laat ‘m in de koffer zitten, want ik weet zó wel dat ik er de komende twintig jaar niet meer in zal passen. Nu voel ik overigens geen enkele ambitie in enige trouw-richting, dus dat komt goed uit. Restanten van een drumstel, de koffer van een keyboard, slaapzakken, (lekke?) luchtbedden, dakpannen, wollen dekens, kinderboeken. Het gaat allemaal door mijn handen. De kinderen hebben ieder een grote opbergbak, waarin ik door de jaren heen dierbare herinneringen heb bewaard. Hun eerste trappelpakje, waarin ze vanuit het ziekenhuis naar huis kwamen. Hun eerste schoentjes. Hun liefste knuffeltje. Stapels tekeningen, rapporten, briefjes, diploma’s, krantenartikelen en enorme hoeveelheden foto’s. Mijn vader staat er ook op. Hij zou morgen 93 zijn geworden, ware het niet dat hij al zes jaar uit de tijd is. Ik steek morgenavond een kaarsje voor hem aan.

Ik vind tussen alle spullen een vriendschapsboekje, destijds de moderne variant van een poëzie album. Het boekje is van zoon 1. Ik blader erin en kijk met liefde naar de pasfoto’s van de kleuters, inmiddels volwassen kerels, die nog steeds met elkaar bevriend zijn.

Dan valt mij iets op. Zoon 1 heeft bij nagenoeg iedere schrijver vrolijk commentaar geplaatst of tekeningen gemaakt. Op mijn bladzijde heeft hij: “Ai lof joeeee”, geschreven. Bij iemand anders staat: “de beste!”. Hij heeft zelf een keer of vijf in zijn eigen boekje geschreven, steeds onder een ander pseudoniem. Als profvoetballer, maar ook als whizz-kid. Hij kroop blijkbaar helemaal in zijn rol, want alle vragen zijn dienovereenkomstig zijn functie ingevuld en de eveneens door hem verzorgde illustraties liegen er niet om. Ik moet er hard om lachen. Ik stof het boekje af en stop het in zijn box. Het doet me denken aan de keer dat hij zichzelf een Valentijnskaartje stuurde via de post (met al mijn postzegels, helaas) omdat hij zichzelf maar zielig vond zonder vriendin. Inventief was hij wél. En het is goed gekomen, want hij houdt zijn relatie inmiddels al heel veel jaren levend.

Ik haal versleten en verouderde kleding uit mijn kast om plaats te maken voor mooie jurken en leuke rokken. Ik heb meer kleding nodig, want de wasmand komt alleen met mijn spullen veel minder snel vol dan vroeger. Oude sneakers moeten het veld ruimen voor nieuwe laarzen en kekke hakken. De vele potten badschuim gaan achter slot en grendel, zodat mijn veertien kleuren nagellak en vijf kleuren lippenstift netjes naast elkaar kunnen staan onder de planken met de zachte, donkergrijze badhanddoeken. Goed bezig. Het duurt even, maar dan wordt het wel wat!

In mijn huis zijn vijf slaapkamers. Dat is voor mij alleen te veel, straks bewaar ik wéér van alles omdat ik daar nu eenmaal plaats voor heb. Dat is niet de bedoeling, maar het is wél verleidelijk. De kinderen zijn nu nog met regelmaat thuis en daar is dan ook altijd ruimte voor, maar hier moet op termijn een grote verschuiving en verfrissing gaan plaatsvinden. Daar zie ik tegenop. Ik google al een tijdje, om te kijken of er een appartement te vinden is dat voor mij betaalbaar is, zodat ik mijn heerlijke huis kan overdoen aan mensen die veel binnenruimte en een flinke tuin zoeken. Een jong gezin, bijvoorbeeld. Het lijkt een niet-haalbare kaart, om iets fatsoenlijks te vinden voor een prijs die binnen mijn mogelijkheden ligt. Ik zal geduld moeten hebben en in de tussentijd af moeten wegen welke grote dingen ik nog ga verbouwen in en om mijn dierbare hut, zodat het wel een courant object blijft.

Het is eigenlijk de omgekeerde wereld, bedenk ik me, als ik bepakt en bezakt mijn zoveelste gang naar de opslagplaats in de schuur maak. Ik wil best kleiner wonen, kopen of huren, maar het lijkt gewoon niet te kunnen. Ik heb deze ruimte niet meer nodig en ik denk dat er een heleboel gezinnen zijn die er juist om zitten te springen. We zouden toch woningruil kunnen doen? Is daar ook een markt voor?

Zeker nu, onder druk van de pandemie, weet niemand hoe zijn leven er over een paar jaar uit ziet. Het is dus voor ons allemaal koffiedik kijken. Ik werd de afgelopen jaren over de drempel getrokken om ver over de landsgrenzen te gaan kijken; het beviel me goed en misschien wil ik dat zelf vervolgen, als de wereld weer open gaat. Met mijn laptop onder mijn arm, pen en papier in m’n zak en een open vizier. Misschien ga ik toch die studie doen die al een tijdje broeit. Ik ben nog te jong om op mijn lauweren te rusten. Er is nu ineens zoveel ruimte gekomen, zowel qua tijd als fysiek, dat ik vooral zoekende ben naar de weg in mijn eigen doolhof. Het voelt als een vrije val.

Het is tegen half vijf als het donker wordt buiten. Ik sluit de schuur en houd het voor gezien. Het is nog vroeg genoeg om een wijntje te drinken en een film op te zetten, dan kan ik daarna wel iets te eten maken als ik honger heb. In mijn gaarkeukenpannen, dat dan weer wel. Het ziet er heel lullig uit, als je voor één persoon kookt in de enorme pannen, waarin ik probleemloos kookte voor acht man. Het keukengerei heeft zich nog niet aan de huidige situatie aangepast. Niet alles kan tegelijk, tenslotte werk ik in de zorg, waar nog geen spoor te bekennen is van enige zorgbonus.

Zou ik nog iemand over de streep kunnen trekken, als ik mijn enorme pannen en gigantische besteklade ter beschikking stel aan de koper van mijn huis? Ik denk het niet, maar je weet nooit. Op een gasfornuis met zes pitten en in een dubbelbrede oven kun je immers behoorlijk wat kwijt.

Als ik laat in de avond in mijn vlooienfuik schuif, voel ik me opgeruimd, rozig en tevreden. Een flinke stap dichter bij mijn doel. Mijn oog valt op het mooie, strakke, titanium collier dat boven mijn bed hangt en op de hartvormige groene edelsteen, die op mijn nachtkastje ligt. Het zijn voor mij de enige tastbare, subtiele herinneringen aan liefdevolle, vervlogen tijden. Ik ga verder met mijn leven. Time to move on.

Het zal hopelijk niet lang meer duren voordat mijn schoongemaakte schip het ruime sop kan kiezen.

David Guetta ft. Sia: flames

Go, go go, figure it out
but don’t stop moving
go go go, figure it out
you can do this

Share Button

8 gedachten over “Schoon schip”

  1. Zoals altijd ben je een topper!! 👌
    Ik lees met veel respect en bewondering hoe je jezelf herpakt, op weg naar het eind van die donkere (mollen) tunnel en dat je dat gaat lukken weet ik wel zeker! 😘
    Corina

  2. “Ik werd de afgelopen jaren over de drempel getrokken om ver over de landsgrenzen te gaan kijken; het beviel me goed en misschien wil ik dat zelf vervolgen, als de wereld weer open gaat. Met mijn laptop onder mijn arm, pen en papier in m’n zak en een open vizier.“

    Digital nomad alias Globetrotter Wendela! Waarom niet, voor een sabbatical periode… Of je gaat onderzoek doen naar revalidatie-trends worldwide, met leuke en scherpe blogs en nuttige input voor je werkgever.

    Hardop dromen mag en de wereld post-COVID zal zo zijn nieuwe kansen bieden…

    https://www.joho.org/en/working-nomad-digital-nomad-werken-het-buitenland

    1. Leuk is dat hè, als er allerlei invullingen te bedenken zijn bij vrije ruimte om te (gaan) doen waar je hart ligt. Het oudjaarslot ligt al klaar, want ik heb wel een buffertje nodig. Eerst dat virus maar eens de wereld uit, dat zal nog wel een tijd duren vrees ik. Voor jou en je gezin fijne dagen, Koert en een nieuw jaar vol humor, muziek, liefde en goede plannen! Ik wens jou dat de weg die je bent ingezet met Muziekids een schitterend vervolg gaat krijgen. Ik lees je blogs met regelmaat, dus blijf enigszins op de hoogte :-). Je bent een mooi voorbeeld voor iedereen die nu schippert met de beperkingen; jij maakt er al jaren het beste van en dat doe je goed. Respect, hoor.
      Fijne dagen en tot in het nieuwe jaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *