Winterslaap

Met veel plezier kijk ik iedere week naar de theaterschow van Van der Laan en Woe, die: “wat ging er allemaal niet door deze week” als terugkerend thema hanteren. Op die gele post-it briefjes ziet het er indrukwekkend uit. Wat een raar jaar was 2020, voor ons allemaal.

Het venijn zit nu voor veel mensen alsnog in de staart. Mark Rutte sprak ons zojuist vermanend toe, waarbij een handjevol droeftoeters zich buiten bij het torentje had geposteerd om gedurende de hele speech van twintig minuten ongegeneerd hinderlijke ruis te veroorzaken. Ik zeg: oppakken en vrijwilligerswerk laten doen op een cohortafdeling, maar dat terzijde.

Op mijn werk werden dit voorjaar talloze behandelingen noodgedwongen afgebeld, waardoor lange wachtlijsten ontstonden. Het onbegrip en ongeduld van patiënten rees de pan uit vanaf het moment dat de wereld weer voor de helft open ging. Voor het eerst werd ik grof uitgescholden vanwege de wachttijd en werd ik hiervoor in persoon verantwoordelijk gehouden door iemand die de wanhoop nabij was. Ik stond iemand te woord die niet alleen zijn gezondheid, maar dientengevolge ook zijn baan, zijn huis en zijn leven kwijt was geraakt en mij luid snikkend om hulp smeekte, waardoor ik in de avond met een schurend geweten thuis voor de kachel zat.

Nog niet eerder werden er zóveel leeftijdsgenoten tegelijk in mijn directe omgeving ernstig ziek. Verpletterende diagnoses die meegedeeld werden aan de patiënt alleen, nu je niemand kon meebrengen. Er gingen diverse mensen in mijn omgeving dood zonder de hand van een geliefde vast te kunnen houden.

Mijn collega’s en ik deden ons werk met mondkapjes op. Er werden, zo goed en zo kwaad als dat ging in een oud gebouw, compartimenten ingericht en looproutes gemaakt. Er werden spatschermen en plexiglas wanden geplaatst, waardoor we vaker dan gewenst: “wat zegt u?” hebben gevraagd aan mensen die soms toch al amper uit hun woorden konden komen. Alles rook naar ontsmettingsmiddel en alcoholgel, het vel van onze handen verschrompelde en we begroetten elkaar met een steriel “hallo” op anderhalve meter.

Met trillende handen belandde ik in de supermarkt ongewild tussen een complotdenker en een doorgesnoven driftkikker -met mondje maar zonder lontje- en kon ik de bloedspetters van mijn schoenen vegen nadat de briesende lontloze met gebalde vuist uithaalde en de mondkapjesweigeraar vol op de neus stompte.

Voor het eerst in 30 jaar woon ik alleen in een huis vol herinneringen. De VIP’s die waren vertrokken bleken een solide eigen verblijfplaats te kunnen bouwen. In de ruimte die was ontstaan voor mijzelf -nadat ik het grootbrengen van mijn jong al die jaren met een fulltime baan gecombineerd had- oefende ik het vogelvrij vliegen en het opnieuw opbouwen van een nest. Toen ik manhaftig de overstap waagde, bleek de bodem murw. Hij die op de klap was voorbereid vloog in één vloeiende beweging door naar een ander nest. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Liever kwijt zijn waar je echt van houdt, dan iets houden wat je toch niet mist (ft. Blof: dichterbij dan ooit). Houden van, dat deed ik. En missen deed ik het ook. Maar wat ik voornamelijk bleek te zijn kwijtgeraakt, was mijn (zelf-)vertrouwen. https://www.youtube.com/watch?v=-b7FWIGEi0s

Alleen door radicaal afscheid te nemen van alles wat (en iedereen die) me aan de kwetsuur herinnerde, kon ik mijn emoties de baas worden. Sometimes the hardest thing and the right thing are the same (ft. the Fray: all at once).
https://www.youtube.com/watch?v=Xww3onixutw

Op geen enkele manier had ik vooraf bedacht dat ik een andere dan de schrijversrol zou hebben in de thematische roman waaraan ik anderhalf jaar geleden ben begonnen. Het boek komt er, hopelijk binnen afzienbare tijd en het zal autobiografischer zijn dan ooit mijn bedoeling is geweest.

Hoewel ik mezelf een winterslaap beloofd had tot begin januari, sleurde ik vorige week toch een kerstboom mijn hut in. De boer waar ik mijn bomen al honderd jaar koop zou het toch ook niet begrepen hebben als ik ineens niet zou komen opdagen. Hij is altijd zo aardig. Het kleine boompje voor mijn moeder ligt al in de auto om bij haar te gaan brengen. Ze mist de reuring en de knuffels van haar kleinkinderen. Op haar leeftijd gaan de dagen tellen.

Mam, je wordt wel een beetje een kluizenaar hoor”, klaagt zoon 2. “Jammer dat je dit jaar niet meedoet met Sinterklaas”, zegt mijn zus streng. “Waarom spreken we zo weinig af?”, moppert vriend X. “Kom nou lekker bij mij op de bank een filmpje kijken”, appt vriend Y. Ik antwoord naar eer en geweten. Ik ben graag alleen in mijn eigen habitat. Ik luister naar prachtige muziek, kijk door mij uitgekozen films en doe waar ik zin in heb. Ik lees, schrijf, puzzel, wandel, schep orde en beraad me op wie ik was, wie ik ben en wie ik wil worden. Op de liefdevolle basis, die voor mij zo van belang is. Alleen zijn in je eentje is veel minder erg dan alleen zijn met z’n tweeën. Ik heb heel veel tijd nodig gehad om te helen. Oud vel, dat geneest voor geen meter. Buiten dat, ik zing tegenwoordig weer regelmatig met de muziek mee, hetgeen voor mij een goed teken is, maar geen aanrader is als je trommelvliezen je lief zijn. Zeker de combinatie met Covid is tricky: geen geur, geen smaak en geen gehoor, dan wordt je leven wel erg beperkt. Ik zou het risico niet nemen.

Over een paar dagen gaat de steekvlam van 2020 uit om plaats te maken voor nieuw licht en nieuw inzicht in 2021. Mijn wereld gaat, mijn werk niet meegerekend, dicht tot 19 januari. Over precies een week hebben we de kortste dag en de langste nacht alweer bereikt en gaan we opbouwen naar het voorjaar. Dat vind ik een opbeurende gedachte.

Ik hoop dat ieder van ons een manier vindt om het goede uit dit jaar te halen en vastgeroeste gewoontes kritisch tegen het licht te houden. Stilstand is zéker niet altijd achteruitgang, het kan ook de voorbereiding zijn op iets nieuws, iets moois, iets anders. Je kunt in rust goed scherpstellen. Laten we ondanks de afstand en de beperkingen het verschil blijven maken voor een ander. Haal oude en doelloze drempels weg, zodat je straks lichtvoetig de nieuwe wereld in kunt stappen. Verzet je bakens, maar bewaak je grenzen. Neem afscheid van emoties die je blokkeren en verzuren, zoals boosheid en rancune. Dat is niet eenvoudig, maar als ik het kan, dan kan iedereen het.

(Liam Gallagher: all you’re dreaming of)
https://www.youtube.com/watch?v=HAbG7YONLxQ

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen toe. Met een zeven-gangendiner aan tafel of met een gebakken ei op de bank, het maakt allemaal niet uit. Zo lang de lockdown duurt, vervallen er veel verplichtingen en kunnen alle hooggespannen verwachtingen naar beneden worden bijgesteld. Dat heeft zéker ook voordelen.

Zonder vuurwerk en dynamisch gezelschap wordt het tevens een andere jaarwisseling dan anders. Dat carbid zal her en der nog wel voor de nodige storm in een glas champagne zorgen. Ik hoor gelukkig toch weinig als ik slaap.

Tot in 2021!

The Pogues: fairytale of New York

Happy Christmas, your ass
I pray God it’s our last


Share Button

8 gedachten over “Winterslaap”

    1. Dankjewel! Voor jou sterkte met weer een maand een dichte salon. Ik hoop dat je van de rust die daardoor ontstaat ook kunt genieten. En verder wens ik jou en de jouwen een goed, gezond en liefdevol 2021 toe. Tot gauw! 🌲🎉

  1. Dankjewel voor alle heerlijk lezende, prachtig geschreven blogs, ik kijk uit naar je boek 😃.
    We (ver)zuipen🥂 op 2020 en gaan voor een liefdevol 2021! 😘

  2. Wendela, ik kijk altijd uit naar jouw blog.
    Zo bijzonder en mooi geschreven. Ik haal daar veel uit voor mijzelf. Je bent geweldig!
    Ik wens dat 2021 jou veel moois en liefs mag brengen.
    Groetjes, Marijke

    1. Wat een lief compliment, Marijke! Dankjewel! Het was voor ons allemaal een moeilijk jaar, op welke manier dan ook. Leven in beperkingen is voor niemand fijn en juist op deze momenten voel je het gemis van je geliefde (of, in mijn geval, van wie je dacht dat je geliefde was) nog eens extra. Dat zul je vast herkennen. En hoezeer je ook bikkelt om je leven op een andere manier in te vullen, je focus te verleggen en te genieten van heel veel dingen die mooi en waardevol zijn om je heen, is de kwetsuur in je borstkas doorlopend voelbaar bij alles wat je doet. Verdriet verteren gaat langzaam, geduld en berusting zijn hierbij sleutelwoorden. Maar wat een energie kost dat proces en wat duurt het lang voordat je de bodem van de gifbeker bereikt!

      Jij bent in dit licht juist een heel goed voorbeeld voor mij, Marijke!

      Ook voor jou hoop ik dat 2021 veel moois in petto heeft. Dat het maar een gezond, liefdevol, creatief, warm en goed jaar mag worden binnen de mogelijkheden die er zijn. 😘

    1. Dankjewel Els, wat lief! Ik hoop dat 2021 veel moois brengt na een turbulent en verdrietig jaar aan deze kant.
      Voor jou was het ook een heftig jaar met de sluitingen van je salon. Ik hoop dat 2021 ons meer mogelijkheden biedt binnen de grenzen van veiligheid en vertrouwen.

      Het allerbeste voor jou en je gezin, Els. Tot in 2021 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *