Grootheidswaanzin

Ik kijk op mijn computerscherm, waar “gate gesloten” onder mijn handen verandert in: “vertrokken”. Zoon 1 is op weg naar Kroatië voor een weekje vakantie. Er staat een stevige wind en hij heeft gauw last van wagenziekte, dus ik hoop maar dat hij geen knoflook heeft gegeten vandaag nu hij de hele reis met een mondkapje op in het vliegtuig moet zitten.

Lees “Grootheidswaanzin” verder
Share Button

Uitzwaaien

Mam”, appt hij me tijdens mijn werk: “ik heb een kamer gevonden!”. Ik weet dat hij al een tijdje zoekt naar woonruimte in de binnenstad, nu hij in Duitsland werd weggestuurd vanwege het Covid-virus. Hij is niet voor één gat te vangen, mijn lawaaipapegaai.

De tijd verstrijkt en de plannen nemen serieuze vormen aan. Het huis wordt toegekend en zijn vrienden en hij maken afspraken over de indeling, de benodigdheden, de verdeling van spullen en de te bouwen feestjes. Ik kijk het van de zijlijn aan. Als ik me laat verleiden tot enige goedbedoelde bemoeienis, krijg ik direct een reprimande.

Lees “Uitzwaaien” verder
Share Button

Scheiden

Wanneer koop je nou eens een fatsoenlijke afvalemmer”, klaagt hij die mijn huis maar oncomfortabel vindt. Hij kijkt met afgrijzen naar het plastic afvaltasje dat aan het handvat van mijn aanrechtkastje hangt. Ik glimlach slechts. Het stoorde me eigenlijk nooit zo, zo’n tasje, maar hij vindt het van de ratten besnuffeld en potsierlijk. Sinds hij zijn aversie uitsprak valt mijn oog er ook wel eens op en begin ik van de weeromstuit te vinden dat hij gelijk heeft. Er blijven soms afvalresten aan de hengsels kleven en dan zitten die ook weer aan je handen als je het zakje in de kliko gaat gooien. En in mijn geval zitten die restanten dan daarna weer aan mijn kleren. Hoe het ooit begon? De zakjes waren sneller vol dan een hele afvalemmer, ik gooide ieder vol zakje direct weg en voorkwam daarmee een riekende pedaalemmer. Maar ja…..dat is inmiddels een achterhaald principe. Het dateert uit de tijd dat de nota’s van de afvalstoffenheffing en de stort nog niet mijn halve vakantiegeld in beslag namen. Lang geleden, dus.

Lees “Scheiden” verder
Share Button

Mee-eter

De beperkingen, ons opgelegd vanwege de niet nader te benoemen pandemie, beginnen bij mijn huisgenoot en mij irritatie op te roepen. We zijn veel thuis, cirkelen om elkaar heen en maken weinig bijzonders mee. Zijn exchange in Duitsland werd een aantal maanden geleden abrupt afgebroken, hij kwam thuis om de ophokplicht te ondergaan in ons huis met drie verdiepingen en een tuin. Eerst was daar de teleurstelling, later kwamen de berusting en de verveling en deze maken nu met regelmaat plaats voor korte lontjes. We knappen er niet van op.

Lees “Mee-eter” verder
Share Button

K(n)apper

Bij ons is het de omgekeerde wereld. De verkering gaat iedere paar weken naar de kapper, sterker nog, hij heeft er zelfs een serieus abonnement afgesloten. Als hij terugkomt vóór de afgesproken datum betaalt hij slechts een tientje. Klinkt schappelijk, zeker in het geval van mijn lief, waar vierenhalve haar bijgepunt moet worden en de rest met gel opgeleukt kan worden.

Lees “K(n)apper” verder
Share Button

Assepoester

Mam”, zegt hij: “ben jij maandagavond thuis?”. Ik kijk hem aan. Meestal vraagt hij dit soort dingen niet omdat hij kneuterig met me op de bank wil zitten. “Kun jij maandag nog wat laatste dingen voor me strijken?”. Zijn ogen glanzen. Ik kijk op de kalender. Er staat -buiten mijn werk om- niets bijzonders opgeschreven. “En kunnen we zondagavond mosselen eten? Daar heb ik echt zin in”. Ik laat het antwoord in het ongewisse.

Lees “Assepoester” verder
Share Button

Het meisje met de eierstokjes

Mam”, zegt mijn oudste: “wanneer ga je nu eens naar de huisarts?”. Goede vraag. Ik verkeer in de bijzonder gelukkige omstandigheid dat ik er zelden hoef te zijn en in de ongelukkige omstandigheid dat -wanneer ik er een keer wél zou moeten zijn- er geen mogelijkheid is voor een consult in dezelfde week, waardoor de behoefte aan een face-to-face-contact met mijn huisarts vanzelf tot het minimum daalt.

Lees “Het meisje met de eierstokjes” verder
Share Button

Hoofdsponsor

Een jaar of zes geleden schreef ik in een persoonlijk naslagwerkje, dat ik de vlag buiten gehangen had omdat mijn puberzoon ineens zelf zijn bed bleek te kunnen verschonen, zijn kamer bleek te kunnen opruimen en zijn persoonlijke hygiëne serieus bleek te kunnen nemen, nu er vrouwelijk schoon in aantocht was. Eureka! De liefde doet verrassende dingen met een mens!

Lees “Hoofdsponsor” verder
Share Button

Tweede helft

Ze zit tegenover me in een kobaltblauwe, stoffen stoel. Haar woonkamer is klein, vol en kleurrijk. Er staat een geurkaarsje op tafel waarvan ik niet kan ruiken welke geur het afgeeft. Mijn stem doet het ook niet. “De aftakeling is begonnen”, fluister ik en ik snuit mijn neus. Ze lacht. Ik zie de rimpels onder haar donkerblauwe ogen.

Lees “Tweede helft” verder
Share Button

Dikke vinger!

Hij zit tegenover me aan een tafeltje. We drinken rode wijn en genieten van heerlijk eten in een ontspannen sfeer. Hij vertelt, over zijn werk. Over vorige werkgevers en de mogelijkheden die hij nu krijgt. Hij reist veel en vindt dat erg leuk. “Ik wil graag dat je eens met me mee gaat”, zegt hij terwijl hij mijn handen vastpakt. Een paar jaar geleden zou ik daarvan zijn geschrokken en wellicht direct zijn gevlucht naar mijn veilige casa, nu betrap ik mezelf op een hoera-momentje. Hij brengt me nieuwe energie en ik merk dat mijn blik verruimt. Dat werd wel eens tijd.

Lees “Dikke vinger!” verder
Share Button