Filantropische rolmops

Ze zit tegenover me en zucht. “Jij hebt het al een stuk makkelijker Wen”, zegt ze, terwijl ze haar professioneel gemanicuurde nagels bestudeert. Ze zijn diepgroen, in voorbereiding op de kersttijd. Ik zie donkere kringen onder haar ogen. “Oh ja?”, vraag ik haar en ik luister. “Ja. Ik heb drie jonge kinderen. Een man die veel weg is voor zijn werk. In mijn vrije tijd race ik me rot tussen al die clubjes, feestjes en sport”. Ik knik. Die tijd heb ik ook gehad, dat ik op zaterdagmorgen om acht uur bij het voetbalveld stond te blauwbekken omdat we ergens in Timboektoe waren ingeroosterd. Nooit begrepen waarom we het niet gewoon lekker klein en dichtbij konden houden met die kabouters, maar ik was blijkbaar de enige die zich dat afvroeg.

Lees “Filantropische rolmops” verder
Share Button

Stik-stof

Ze neemt de telefoon aan, op de achtergrond hoor ik diverse stemmen. “Stoor ik?”, vraag ik haar, zoals ik dat altijd doe als ik op een door mij gekozen tijdstip bel. “Nee hoor”, zegt ze: “ik zet even de televisie wat zachter”. Ze vindt het alleen zijn moeilijk. Vooral de weekeinden vindt ze tergend lang duren. “Ik spreek niemand op een dag als deze. Het is zo oorverdovend stil!”, zegt ze en ik slik.

Lees “Stik-stof” verder
Share Button

S(ch)aampjes

Nu het vakantietijd is, mijn kinderen overal en nergens op deze aardkloot rondzwerven en mijn lief zijn inmiddels niet te bescheiden voetafdruk op de aarde vergroot ten behoeve van zijn werk, houd ik ineens tijd over voor andere dingen. En dat is fijn!

Lees “S(ch)aampjes” verder
Share Button

Alles is liefde

Zondagmorgen. De zon schijnt als ik mijn slaapkamergordijnen open doe. Na een heerlijke zaterdagavond en een ontspannen nachtrust geniet ik van de stilte in huis, nu de kinderen nog op één oor liggen.

Ik zet mijn tuindeuren open en leg de kussens in de tuinstoel. Kies een playlist van Steven Wilson en nestel me met een kopje zwarte koffie en twee kranten in de achtertuin. Ultiem genieten! Lees “Alles is liefde” verder

Share Button

Vuurwerk met lange lontjes!

Zo aan het begin van 2018 wens ik jullie eerst het allerbeste toe.
Dat je dromen maar uit mogen komen! Vier het leven, tel je zegeningen, maak er wat moois van en hou elkaar vast!

Het was hier weer een dolle boel met de feestdagen. “Ben je vrij, Wen?” vroegen de mensen om me heen. Ja, voor het eerst in acht jaar was ik vrij tussen Kerst en Oud&Nieuw. Hoera! Dat ik volkomen in paniek tevergeefs verwilderd in kookboeken blader -in de wetenschap dat ik mijn toevlucht ga zoeken tot het simpele, in mij schuilt geen keukenprinses-, al mijn kerstboodschappen nog moet doen, mijn huis één grote bende is en ik heel moe ben van een turbulent jaar laat ik maar even achterwege. Ik wil later veel worden, maar geen zuurpruim. Lees “Vuurwerk met lange lontjes!” verder

Share Button

Mantelzorg 2.0

Hij zit tegenover me aan een tafeltje in een restaurant. Hij is van mijn leeftijd. We kletsen periodiek op ontspannen wijze uitgebreid bij. Zo ook vanavond. Onder het genot van een bord vis voor mij en spareribs voor hem brengen we elkaar op de hoogte van ons leven.  Lees “Mantelzorg 2.0” verder

Share Button

Organisch kwartetten

Bij het inruimen van mijn portemonnee schuif ik met beleid een haast verpulverde donorcodicil terug in het achterste vakje. Het was een tijdje een hot item: de orgaandonaties. Hoe zit het nu? Hebben we nog een keuze? Zijn we nog de baas over ons eigen lichaam?

Voor de duidelijkheid: ik loop vanaf dag 1 met een codicil in mijn tas welke bevestigt dat -indien de situatie zich voordoet- álles van mij hergebruikt mag worden. Ik heb het mijn kinderen verteld en ze waren niet verbaasd. Het past bij me. Ik houd van recycling (sterkte voor degene die een stukje van mij krijgt, ik weet niet of je er beter van wordt).  Mijn kinderen hebben inmiddels ook een registratie op zak. De één stelt alles ter beschikking, een ander heeft er restricties aan verbonden. Ze hebben er in ieder geval goed over nagedacht en hebben een bewuste keuze gemaakt.  Lees “Organisch kwartetten” verder

Share Button

Zilver

Het is half tien in de ochtend. Ze zit tegenover me en kijkt me aan. Ze ziet intens wit en ze is afgevallen. Ze heeft mooie kleding aan en een prachtig figuur, maar haar schouders hangen af en het ontbreekt haar momenteel aan levensvreugde. Ze heeft het zwaar.  Lees “Zilver” verder

Share Button

Latex

Ze hebben elkaar een paar jaar geleden ontmoet via een hippe datingsite. Hij is één van mijn vrienden, destijds op zoek naar een lieve dame. Zoals het bij hem past, besloot hij naar zijn eerste afspraak met haar te gaan per fiets. Niet omdat hij zo buitengewoon sportief is, maar omdat hij dan in ieder geval nog een leuk fietsritje zou hebben als zou blijken dat zij een tegenvaller zou zijn. Lekker praktisch. Vandaag gaan ze samenwonen en ik hoor -uiteraard- bij de verhuisploeg. Lees “Latex” verder

Share Button

Bokkenpootjes

De eerste werkweek van Steptember is voorbij. Het kostte moeite, dat zeg ik eerlijk. Iedere dag 10.000 stappen zetten als je een zittend beroep hebt is geen sinecure. En ik kan er niemand de schuld van geven, want ik heb het idee om met een groepje deel te nemen aan dit goede doel zelf bedacht. Typisch gevalletje enthousiasme. Lees “Bokkenpootjes” verder

Share Button