Hugo

Sinds ik alleen woon, ben ik chef afstandsbediening. Ik heb overigens op heel veel fronten interne promotie gemaakt, want ik ben nu ook de baas van de sofa, de toiletrol, de voorraadkast, de muziekinstallatie, de wasmand en de auto. En zoals het hoort bij een promotie, ik houd meer geld over nu mijn huishouden gehalveerd is. Win-win.

In de late avond nestel ik mezelf met een braaf kopje thee op de sofa voor de televisie en kom ik min of meer bij toeval uit bij op1, waar Diederik Gommers, Martine de Vries (medisch ethicus) en Emiel Roemer (burgemeester van Heerlen) aan de tafel hebben plaatsgenomen.

Lees “Hugo” verder
Share Button

Coro-nabeschouwing

Het is woensdagmorgen vroeg, als de zon door de kieren van mijn slaapkamergordijnen schijnt, ik mij klaar maak voor de dag en de deur open zwiep. Een staalblauwe lucht, de vogels fluiten, de geur van koffie heeft zich door de gang verspreid. Ik voel me fit, sterk, daadkrachtig en onrustig.

Lees “Coro-nabeschouwing” verder
Share Button

Eat, sleep, rave, repeat!

Het is zaterdagmiddag, als we na een grote wandelronde het bejaardenhuis in lopen waar zijn moeder woont. De gezamenlijke ruimte beneden oogt vriendelijk en in kerstsfeer. De tafels zijn gedekt en er staan kerststukjes op tafel. Het personeel loopt er rond in vrijetijdskleding en begroet ons vriendelijk bij binnenkomst. Zijn moeder zit aan een tafel met haar vaste tafel-maatje. Ze ziet pas dat wij het zijn als we ter hoogte van haar tafel zijn. We begroeten elkaar.

Lees “Eat, sleep, rave, repeat!” verder
Share Button

Einde van een decennium

Het is tweede kerstdag, als ik -voordat zijn (klein-)kinderen straks komen- de laptop open klik in het huis van mijn lief. De kerstboom brandt, een bos bloemen op tafel bloeit weelderig. De top 2000 klinkt, een geurend kopje koffie staat naast me op tafel. Het water van de douche, waar hij onder staat, klettert op de badkamervloer, terwijl hij mee fluit met de radio. Ik tel mijn zegeningen.

Lees “Einde van een decennium” verder
Share Button

Filantropische rolmops

Ze zit tegenover me en zucht. “Jij hebt het al een stuk makkelijker Wen”, zegt ze, terwijl ze haar professioneel gemanicuurde nagels bestudeert. Ze zijn diepgroen, in voorbereiding op de kersttijd. Ik zie donkere kringen onder haar ogen. “Oh ja?”, vraag ik haar en ik luister. “Ja. Ik heb drie jonge kinderen. Een man die veel weg is voor zijn werk. In mijn vrije tijd race ik me rot tussen al die clubjes, feestjes en sport”. Ik knik. Die tijd heb ik ook gehad, dat ik op zaterdagmorgen om acht uur bij het voetbalveld stond te blauwbekken omdat we ergens in Timboektoe waren ingeroosterd. Nooit begrepen waarom we het niet gewoon lekker klein en dichtbij konden houden met die kabouters, maar ik was blijkbaar de enige die zich dat afvroeg.

Lees “Filantropische rolmops” verder
Share Button

Stik-stof

Ze neemt de telefoon aan, op de achtergrond hoor ik diverse stemmen. “Stoor ik?”, vraag ik haar, zoals ik dat altijd doe als ik op een door mij gekozen tijdstip bel. “Nee hoor”, zegt ze: “ik zet even de televisie wat zachter”. Ze vindt het alleen zijn moeilijk. Vooral de weekeinden vindt ze tergend lang duren. “Ik spreek niemand op een dag als deze. Het is zo oorverdovend stil!”, zegt ze en ik slik.

Lees “Stik-stof” verder
Share Button

S(ch)aampjes

Nu het vakantietijd is, mijn kinderen overal en nergens op deze aardkloot rondzwerven en mijn lief zijn inmiddels niet te bescheiden voetafdruk op de aarde vergroot ten behoeve van zijn werk, houd ik ineens tijd over voor andere dingen. En dat is fijn!

Lees “S(ch)aampjes” verder
Share Button

Alles is liefde

Zondagmorgen. De zon schijnt als ik mijn slaapkamergordijnen open doe. Na een heerlijke zaterdagavond en een ontspannen nachtrust geniet ik van de stilte in huis, nu de kinderen nog op één oor liggen.

Ik zet mijn tuindeuren open en leg de kussens in de tuinstoel. Kies een playlist van Steven Wilson en nestel me met een kopje zwarte koffie en twee kranten in de achtertuin. Ultiem genieten! Lees “Alles is liefde” verder

Share Button

Vuurwerk met lange lontjes!

Zo aan het begin van 2018 wens ik jullie eerst het allerbeste toe.
Dat je dromen maar uit mogen komen! Vier het leven, tel je zegeningen, maak er wat moois van en hou elkaar vast!

Het was hier weer een dolle boel met de feestdagen. “Ben je vrij, Wen?” vroegen de mensen om me heen. Ja, voor het eerst in acht jaar was ik vrij tussen Kerst en Oud&Nieuw. Hoera! Dat ik volkomen in paniek tevergeefs verwilderd in kookboeken blader -in de wetenschap dat ik mijn toevlucht ga zoeken tot het simpele, in mij schuilt geen keukenprinses-, al mijn kerstboodschappen nog moet doen, mijn huis één grote bende is en ik heel moe ben van een turbulent jaar laat ik maar even achterwege. Ik wil later veel worden, maar geen zuurpruim. Lees “Vuurwerk met lange lontjes!” verder

Share Button

Mantelzorg 2.0

Hij zit tegenover me aan een tafeltje in een restaurant. Hij is van mijn leeftijd. We kletsen periodiek op ontspannen wijze uitgebreid bij. Zo ook vanavond. Onder het genot van een bord vis voor mij en spareribs voor hem brengen we elkaar op de hoogte van ons leven.  Lees “Mantelzorg 2.0” verder

Share Button