Omdenken

Ga maar een tijd in de luwte”, adviseert hij die er verstand van heeft. “Het is de enige manier om los te laten en verder te gaan zonder al die ballast”. Ik luister en knik. Hij heeft gelijk, denk ik. Om een wond te laten helen, moet je ervan af blijven. Dat ga ik doen.

Vanuit het heerlijke strandhuisje van vrienden, waarin ik mag verblijven, maak ik lange wandelingen door de duinen en het mulle zand. Als je in je eentje wandelt, leg je heel gemakkelijk contact. Je hoeft er eigenlijk niets voor te doen, je wordt vanzelf aangesproken. Soms een beetje te dikwijls, dus ik doseer. Wanneer ik in een zandstorm langs de vloedlijn wandel, haast in mijn eentje op het immens grote strand, kom ik plots iemand tegen die vijf straten bij mij vandaan woont. We praten een tijdje. Ze is om dezelfde reden aan het strand als ik: loslaten van dingen die je verdrietig maken en je zware gedachten om zien te buigen naar positieve. Bij gebrek aan mogelijkheden om samen een bakje koffie te drinken laten we ons midden op het strand doornat regenen en nemen we na een half uur vrolijk afscheid van elkaar, nadat we elkaar moed hebben ingesproken bij het klaren van onze klus. Grappig, zoals dingen soms lopen. Toeval bestaat (niet?).

Lees “Omdenken” verder
Share Button

Verhalenvertellers gezocht

Mijn tweede blogboekje begint vorm te krijgen. Daar ben ik heel blij mee!

Ik zou nog wel een paar verrassende verhalen kunnen gebruiken. Wie kan/wil me helpen?

Wat ik zoek is heel divers: het kan bijvoorbeeld gaan over een keerpunt in je leven, een traumatische of juist fantastische gebeurtenis, een verlangen, een overwinning, een gevecht, een teleurstelling, een promotie, een carrièreswitch, een depressie, een inzicht, een feest, een dilemma, een geboorte, een mooie ontmoeting, een confrontatie, of over iets héél anders: het mag vanuit diverse invalshoeken benaderd worden en je bent uiteraard vrij om te vertellen.

Als je me wilt helpen, dan luister ik en maak ik er een anonieme blog van, die over een tijdje in mijn boekje geplaatst zal worden.

Ben je of ken je iemand die me wil helpen? Neem dan even contact met me op via social media, mail, app of irl: spreek me gerust aan in de wandelgangen!

Als je wilt, kun je de tekst lezen en goedkeuren voordat ik deze publiceer en ik verzeker je dat je verhaal bij mij in veilige handen is.

Ik kijk naar jullie uit! Graag tot binnenkort!

Share Button

De zwakste schakel

Als wij het virus nu niet in de tang houden”, zegt Koning Metafoor tijdens de persconferentie op dinsdag: “dan houdt het virus ons straks in de houdgreep”.
Ik zit op het hoekje van de salontafel en luister naar wat Rutte en De Jonge ons te vertellen hebben. Doventolk Irma is blijkbaar permanent vervangen door twee collega’s. Misschien werd de roem haar te veel of is ze zwaar beledigd, nu de grootste zeesluis ter wereld naar haar vernoemd dreigt te worden. Zo corpulent is Irma tenslotte helemaal niet! Je zou voor minder de positie achter Hugo weigeren.

Lees “De zwakste schakel” verder
Share Button

Wie ben ik?

Na alle corona-stress op het werk, de relatiestress met de daarop volgende talloze slapeloze nachten én het hoge aantal werkuren van de afgelopen maanden, besluit ik een weekje vrij te nemen. Het duurt nog lang voordat het september is en mijn vakantieplannen staan überhaupt op losse schroeven, dus ik neem een voorschot. De week start met een eerder gepland weekeind met mijn zus. Voorheen bezochten we jaarlijks dynamische grote steden en pittoreske Franse kasteeltjes, maar nu komen we niet verder dan de Veluwe. Uit eigen belang boek ik zelf een accommodatie voor ons tweeën; zo primitief en verantwoord als zij het voorstelt, wil ik het liever niet. Zonder wifi, een douche met warm water, een koelkast, muziek en een fatsoenlijke zithoek met tv vind ik het lastig een vakantiegevoel op te roepen. Prinses op de erwt.

Lees “Wie ben ik?” verder
Share Button

Hugo

Sinds ik alleen woon, ben ik chef afstandsbediening. Ik heb overigens op heel veel fronten interne promotie gemaakt, want ik ben nu ook de baas van de sofa, de toiletrol, de voorraadkast, de muziekinstallatie, de wasmand en de auto. En zoals het hoort bij een promotie, ik houd meer geld over nu mijn huishouden gehalveerd is. Win-win.

In de late avond nestel ik mezelf met een braaf kopje thee op de sofa voor de televisie en kom ik min of meer bij toeval uit bij op1, waar Diederik Gommers, Martine de Vries (medisch ethicus) en Emiel Roemer (burgemeester van Heerlen) aan de tafel hebben plaatsgenomen.

Lees “Hugo” verder
Share Button

Coro-nabeschouwing

Het is woensdagmorgen vroeg, als de zon door de kieren van mijn slaapkamergordijnen schijnt, ik mij klaar maak voor de dag en de deur open zwiep. Een staalblauwe lucht, de vogels fluiten, de geur van koffie heeft zich door de gang verspreid. Ik voel me fit, sterk, daadkrachtig en onrustig.

Lees “Coro-nabeschouwing” verder
Share Button

Eat, sleep, rave, repeat!

Het is zaterdagmiddag, als we na een grote wandelronde het bejaardenhuis in lopen waar zijn moeder woont. De gezamenlijke ruimte beneden oogt vriendelijk en in kerstsfeer. De tafels zijn gedekt en er staan kerststukjes op tafel. Het personeel loopt er rond in vrijetijdskleding en begroet ons vriendelijk bij binnenkomst. Zijn moeder zit aan een tafel met haar vaste tafel-maatje. Ze ziet pas dat wij het zijn als we ter hoogte van haar tafel zijn. We begroeten elkaar.

Lees “Eat, sleep, rave, repeat!” verder
Share Button

Einde van een decennium

Het is tweede kerstdag, als ik -voordat zijn (klein-)kinderen straks komen- de laptop open klik in het huis van mijn lief. De kerstboom brandt, een bos bloemen op tafel bloeit weelderig. De top 2000 klinkt, een geurend kopje koffie staat naast me op tafel. Het water van de douche, waar hij onder staat, klettert op de badkamervloer, terwijl hij mee fluit met de radio. Ik tel mijn zegeningen.

Lees “Einde van een decennium” verder
Share Button

Filantropische rolmops

Ze zit tegenover me en zucht. “Jij hebt het al een stuk makkelijker Wen”, zegt ze, terwijl ze haar professioneel gemanicuurde nagels bestudeert. Ze zijn diepgroen, in voorbereiding op de kersttijd. Ik zie donkere kringen onder haar ogen. “Oh ja?”, vraag ik haar en ik luister. “Ja. Ik heb drie jonge kinderen. Een man die veel weg is voor zijn werk. In mijn vrije tijd race ik me rot tussen al die clubjes, feestjes en sport”. Ik knik. Die tijd heb ik ook gehad, dat ik op zaterdagmorgen om acht uur bij het voetbalveld stond te blauwbekken omdat we ergens in Timboektoe waren ingeroosterd. Nooit begrepen waarom we het niet gewoon lekker klein en dichtbij konden houden met die kabouters, maar ik was blijkbaar de enige die zich dat afvroeg.

Lees “Filantropische rolmops” verder
Share Button

Stik-stof

Ze neemt de telefoon aan, op de achtergrond hoor ik diverse stemmen. “Stoor ik?”, vraag ik haar, zoals ik dat altijd doe als ik op een door mij gekozen tijdstip bel. “Nee hoor”, zegt ze: “ik zet even de televisie wat zachter”. Ze vindt het alleen zijn moeilijk. Vooral de weekeinden vindt ze tergend lang duren. “Ik spreek niemand op een dag als deze. Het is zo oorverdovend stil!”, zegt ze en ik slik.

Lees “Stik-stof” verder
Share Button