Hoer A!

Ik heb een mooie jurk in de winkel, wil je hem eens passen?”, vraagt ze enthousiast. Ik aarzel, maar ze kijkt me zo verwachtingsvol aan, dat ik knik. “Laat maar eens zien”, antwoord ik haar en ik sluip terug het pashokje in. Ze huppelt de winkel in en komt even later terug met een prachtige, hemelsblauwe jurk. “Wat zal die mooi staan bij die felblauwe kijkers van je”, zegt ze en ik knik gedwee. Alleen bij mijn ogen, denk ik meteen. Als ik er nu maar niet als een rollade in zit. Ik pak de jurk aan en verdwijn achter het gordijn. Ik was eigenlijk helemaal niet op pad om kleren te gaan kopen, maar wandelde langs de etalage, waarin een paspop mijn aandacht trok. En nu ben ik ingepakt door een te enthousiaste verkoopster, die probeert in vijf minuten mijn zelfvertrouwen op te krikken zonder dat ze het zelf in de gaten heeft.

Mijn telefoon trilt. Ik zie dat ik een urgentmelding heb over de liefdesverklaring van Leontien aan Marco. Ik had ook al een poesbericht over het verstoorde slaapritme van het plastic botoxmeisje van Dré Junior en over de nieuwe coach van the Voice Kids. LB! Zou er nog één nieuwssite zijn die zichzelf serieus neemt? Ik ga straks thuis meteen al die meldingen uitschakelen.

De jurk past. En eerlijk toegegeven: hij staat inderdaad mooi bij mijn gezicht. Het model flatteert de ophopingen op mijn lijf die daar van nature niet horen te zitten, het bovenlijfje sluit mooi aan. “Kom je uit het hokje?”, vraagt de verkoopster. Ik twijfel, maar doe het gordijn open. “Wow!”, zegt ze: “fantastisch! Dat dacht ik al”. Ik sla mijn handen voor haar op elkaar.

Mijn armen zijn te kort om het prijskaartje te kunnen lezen. Des te groter is de verrassing als ik eenmaal bij de kassa sta. Het is maar goed dat ik creatief aan het rommelen ben met de financiering van mijn huis, anders kon ik linea recta door naar de schuldsanering.

Gisteravond zaten we nog op een terras midden op de Grote Markt, mijn vriendinnen en ik. In de zon, tussen heel veel andere mensen die de restrictie van de anderhalve meter samen met de mondkapjes hadden weggegooid. Buiten het feit dat het heel gezellig was om er te zijn en heerlijk om weer deel te nemen aan het gewone leven, was het een lust voor het oog om te zien wie er zoal langs de terrassen paradeerde. Alle registers werden als vanouds open getrokken. Korte rokjes, héééle korte broekjes, flinterdunne topjes met open ruggetjes, push up-toestanden, opgespoten lippen, latex overknees, getoupeerde en strak gefixeerde kapsels, niets verhullende jurken puur uit touw bestaand, levensgevaarlijke naaldhakken, het kwam allemaal voorbij gestrompeld en het keek quasi nonchalant maar tegelijkertijd zeer verwachtingsvol naar de mensenmassa. Het hoeren en snoeren is weer begonnen, nu de eenzame opsluiting eindelijk tot een einde is gekomen! Hoer-a!

De nuchtere constatering dat wij er op onze leeftijd niet meer toe doen in hip vrouwenland spoelden we snel weg met nog meer Kasteelbier (hoeveel Kasteelbier moet je eigenlijk bestellen voordat er een leuke kastelein wordt meegeleverd?) en we kozen na afloop veiligheidshalve een sluiproute naar huis. We lieten, vooral voor ons eigen bestwil, het flaneren aan de jeugd over, of aan een ieder die zich -al dan niet terecht- tot die groep waande.

Het heeft lang stil gelegen, ons sociaal leven. En hoe blij ik ook ben dat ik ben gevaccineerd en dat het leven weer normaler wordt, ik ben het ook een beetje ontwend. Alsof er een reset heeft plaatsgevonden. Gisteravond op het terras heb ik een aantal keren gedacht: “als hier iemand positief is, dan hebben we een groot probleem”. Vanmiddag in de stad dacht ik: “wat doen al die mensen hier?” en sloeg ik minimaal twee winkels over waar ik naar binnen had gewild, maar waar ik het te druk vond. Daar zou ik vroeger helemaal niet op gelet hebben, ik zou gewoon naar binnen zijn gegaan. Nu draai ik om en beland ik van de weeromstuit in een veel te dure kledingwinkel waar uiteraard wél ruimte genoeg is. Pure overmacht.

Met een biologisch afbreekbaar rechtsdraaiend verantwoord papierachtig tasje verlaat ik de zaak en wandel ik in de richting van mijn huis, luisterend naar een Engelstalige podcast. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik mijn Engels moet opvijzelen en dat ik flink moet afvallen voordat ik mijn reisplannen inwillig. Het zijn twee concrete doelen, die haalbaar lijken binnen de tijd die ik daarvoor heb gesteld en waarbij ik op geen enkele manier afhankelijk ben van een ander. Het drukken van mijn tweede boekje staat op het programma voor de nazomer van 2021 en de roman volgt in de lente van 2022. Het gaat me lukken!

De zojuist aangeschafte hemelsblauwe jurk heeft een proeftijd gekregen van twee dagen. Als ik hem morgen nog steeds mooi vind, hang ik ‘m in mijn kast en eet ik de rest van de maand gebakken lucht. Als ik morgen twijfel, breng ik ‘m terug naar de blije verkoopster en zal ik haar bedanken voor haar enthousiasme over mijn looks; ik was vergeten hoe dat ook alweer voelde. Ze realiseert zich vast niet hoezeer ze me hiermee een dienst bewezen heeft.

Mijn kracht komt terug. Ik mag dan wel behoorlijk over de datum zijn inmiddels, soms knapt iets daar ook van op. Niet persé aan de buitenkant, maar vooral aan de binnenkant. Met die positieve gedachte draai ik een fles heerlijke rode wijn open, steek ik de kaarsen aan, zet ik mooie muziek op en pak ik een goed boek. Wie maakt me wat? Ik kom er wel. Let maar eens op.

Green Day, cast version: 21 guns

Did you try to live on your own
When you burned down the house and home?
Did you stand too close to the fire
Like a liar looking for forgiveness from a stone?

When it’s time to live and let die
And you can’t get another try
Something inside this heart has died
You’re in ruins

One, 21 guns
Lay down your arms
Give up the fight
One, 21 guns
Throw up your arms into the sky









Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

4 reacties

Mieke Maijers · 4 juli 2021 op 09:27

Weer genoten van je verhaal!
Jij komt er zeker wel.💪👍
😘

Marco · 4 juli 2021 op 10:58

Een foto van jou in het jurkje zou het verhaal nog concreter maken 😉

    Wen. · 4 juli 2021 op 14:13

    Sommige dingen kun je beter aan je verbeelding overlaten, Marco 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *