Size does matter!

Als één van de laatste der Mohikanen ben ik vorig jaar begonnen met Netflixen. In de jaren hiervoor had ik geen tijd en geen rust om te liggen niksen op de bank, sterker nog, ik had niet eens een plekje op de bank om op te kunnen liggen. Mijn leven is veranderd en mijn gewoontes zijn daar aardig op aangepast. Eén item daarvan is, dat ik met regelmaat een paar uur weg lig te flixen zonder me daarover ook maar enigszins schuldig te voelen.

(meer…)

Het tij keren

Met verbijstering luister ik via de radio tijdens het werk naar het overlijdensbericht van Peter R. de Vries. “Hij kon het gevecht niet winnen”, melden zijn naasten in een schriftelijke verklaring. “Hij heeft gevochten tot het einde”. Hij is verslagen. We zijn allemaal verslagen. Hij is koelbloedig doodgeschoten door iemand die hiervoor in Nederland zelf niet de doodstraf kan krijgen. Het recht is krom.

(meer…)

Ambivalentie

Mam, ik had een zeven voor het verdedigen van mijn scriptie”, jubelt hij door de telefoon. Wat een opluchting, hij is geslaagd en heeft nu een prachtig diploma op zak. “Het is zó jammer dat een aantal van mijn vrienden niet geslaagd is”. Er stond een mooi feestje op stapel, om het einde van een schoolcarrière te vieren, maar nu wordt dat toch wat minder leuk. Hij is blij, dat het erop zit en dat hij niet meer naar school hoeft voorlopig. Er zal gewerkt moeten worden om in de binnenstad te kunnen blijven wonen en het leven te kunnen blijven vieren. “Moet wel een beetje goeie baan zijn hoor”, zegt hij serieus: “ik ga niet meer voor een tientje per uur ergens achteraan hollen”. Ik luister en huiver.

(meer…)

Hoer A!

Ik heb een mooie jurk in de winkel, wil je hem eens passen?”, vraagt ze enthousiast. Ik aarzel, maar ze kijkt me zo verwachtingsvol aan, dat ik knik. “Laat maar eens zien”, antwoord ik haar en ik sluip terug het pashokje in. Ze huppelt de winkel in en komt even later terug met een prachtige, hemelsblauwe jurk. “Wat zal die mooi staan bij die felblauwe kijkers van je”, zegt ze en ik knik gedwee. Alleen bij mijn ogen, denk ik meteen. Als ik er nu maar niet als een rollade in zit. Ik pak de jurk aan en verdwijn achter het gordijn. Ik was eigenlijk helemaal niet op pad om kleren te gaan kopen, maar wandelde langs de etalage, waarin een paspop mijn aandacht trok. En nu ben ik ingepakt door een te enthousiaste verkoopster, die probeert in vijf minuten mijn zelfvertrouwen op te krikken zonder dat ze het zelf in de gaten heeft.

(meer…)